Προκαλεί σε κανέναν εντύπωση το γεγονός ότι στην πρώτη φάση της διαδικασίας για την αναθεώρηση του Συντάγματος δεν επιτεύχθηκε η παραμικρή κοινοβουλευτική συναίνεση; Ρητορικό το ερώτημα, η δε απάντηση είναι ένα ξερό όχι, σαν αυτό που εκφράστηκε ομόθυμα από την αντιπολίτευση: κανένας δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι «έπεσε από τα σύννεφα».
Αυτό γιατί έχει προηγηθεί η κατάλληλη προεργασία: ας θυμηθούμε ότι ο σημερινός πρωθυπουργός, ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης το 2016, αρνήθηκε κάθε είδους συναίνεση στη σύσταση του ΕΣΡ, ώστε να μην προχωρήσει η διαδικασία πλειστηριασμού των τηλεοπτικών αδειών που αποτελούσε διακηρυγμένο στόχο της τότε κυβέρνησης. Η συνέχεια γνωστή: αντί συναίνεσης έχουμε πολιτικές ακρότητες και διαβρωτική τοξικότητα.
Διόλου τυχαίο ότι, παρ’ όλη την υπερπεντηκονταετή περίοδο δημοκρατικής ομαλότητας που βιώνουμε από τη μεταπολίτευση, η κοινωνία μας βρίσκεται προ οριακών καταστάσεων. Επιπρόσθετα, οι ευκαιρίες που χάθηκαν στη μεταπολεμική περίοδο είναι τόσο πολλές, όσο και μεγάλες. Πώς τα καταφέραμε και την περήφανη αντίσταση του λαού στα χρόνια της Κατοχής, ακολούθησε ο εμφύλιος πόλεμος; Πώς οι συνεργάτες των κατακτητών εντάχθηκαν στο κυρίαρχο σώμα της μεταπολεμικής κυβερνώσας ελίτ; Πώς απεμπολήθηκε η μοναδική ευκαιρία για κοινωνική και οικονομική ανασυγκρότηση με τη μόχλευση του Σχεδίου Μάρσαλ; Πώς αντί για τέτοια επιτεύγματα είχαμε έντονα φαινόμενα μαζικής μετανάστευσης στις δεκαετίες του ’50 και του ’60, ως μοιραίες συνέπειες της υπανάπτυξης και της φτώχιας; Πώς η πολιτική, και ιδίως η πολιτιστική άνοιξη της δεκαετίας του ’60 εξαϋλώθηκε με το στρατιωτικό πραξικόπημα του 1967; Τι είχαν κατά νου όσοι έβγαιναν περιχαρείς στους δρόμους και στα στάδια χειροκροτώντας τη χούντα; Παρακολουθεί κάποιος τα προπαγανδιστικά κινηματογραφημένα επίκαιρα της επταετούς δικτατορίας και δυσκολεύεται να πιστέψει τη μαζικότητα και τον «ενθουσιασμό» των χουντικών εκδηλώσεων.
Τα στοιχεία αυτά καθόρισαν και τις μεταπολιτευτικές εξελίξεις. Η αρχή φάνηκε με την επιστροφή του Κωνσταντίνου Καραμανλή, περίπου ως «εξ ουρανού εθνοσωτήρα»: δυστυχώς, παρά το επαναστατικό ξέσπασμα της νεολαίας, ο λαός οπισθοδρόμησε αντί να κινηθεί προς τα εμπρός, οριοθετώντας το πλαίσιο των κατοπινών εξελίξεων. Η χώρα δεν κατάφερε να κάνει το απαιτούμενο άλμα, η κοινωνία δεν μερίμνησε να επουλώσει τις χαίνουσες πληγές του παρελθόντος, παρέμεινε στο εκ των προτέρων καταδικασμένο στην παρακμή, αρτηριοσκληρωτικό και ξεπερασμένο (αντι)-παραγωγικό οικονομικό – κοινωνικό μοντέλο που δεν διαθέτει ευελιξία και όραμα.
Η πρόσφατη μονοκομματική εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας, όπως και τα άδεια καθίσματα των πολιτικών αρχηγών και οι κοσμικότητες στην πρόσφατη δεξίωση για τον εορτασμό της αποκατάστασης του πολιτεύματος, συμπυκνώνουν όλα τα παραπάνω.
*(Ph.D.)2, Καθηγητής Ιατρικής Φυσικής – Υπολογιστικής Ιατρικής του Δημοκρίτειου Πανεπιστήμιου Θράκης
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr