Ο εμπράγματος καπιταλισμός του προηγούμενου αιώνα μαζί και τα δομικά χαρακτηριστικά του συστήματος αλλάζουν, εκτός από το στοιχείο της εκμετάλλευσης. Ο καπιταλισμός του 21ου αιώνα χαρακτηρίζεται από την έντονη επιθετικότητα όχι μόνο απέναντι στα συλλογικά κεκτημένα του περασμένου αιώνα, αλλά και στις πανανθρώπινες αξίες και ιδανικά, όπως η αλληλεγγύη, η ειρήνη, η ανθρώπινη αυταξία κ.λπ. Επομένως οφείλουμε, ανεξαρτήτως των ιδεολογικών καταβολών που ο καθένας μας έχει, να συνομολογήσουμε ότι δεν αποτελεί λύση η διαχείριση των ήδη υπαρχουσών πολιτικών με κεϊνσιανές λύσεις.
Γιατί όμως δεν είναι; Διότι ως πολιτική διαμορφώθηκε πάνω σε συγκεκριμένες συνθήκες οι οποίες έχουν μεταβληθεί ραγδαία. Πρώτα από όλα συντελείται η μετάβαση από το προλεταριάτο στο πρεκαριάτο, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τη συνοχή των κοινωνιών μας. Αρα παρατηρούμε ότι παρ’ όλο που η εκμετάλλευση παραμένει ως δομικό χαρακτηριστικό, μεταβάλλει τον τρόπο απόσπασης της υπεραξίας από τους «εργάτες». Αρα το ζητούμενο σε ένα πλαίσιο επιθετικού καπιταλισμού είναι μια Αριστερά σε θέση άμυνας; Εχουμε ανάγκη μια σύγχρονη άλλη Αριστερά, που να κατανοεί τις νέες διαιρετικές τομές και διεργασίες που επισυμβαίνουν και να θέτει ένα νέο ολικό όραμα για τον άνθρωπο και τον κόσμο. Μία νέα εφαρμόσιμη αλτερνατίβα μπορεί να αποτελέσει το οριστικό τέλος του δόγματος ΤΙΝΑ, χαράζοντας εκ νέου δρόμο για τον κόσμο ισότητας και δικαιοσύνης.
Εχει έρθει η ώρα περισσότερο από ποτέ να γίνει η ανασύνθεση του προοδευτικού-αριστερού χώρου με βάση τα σύγχρονα επίδικα που απασχολούν ή θα απασχολήσουν την ανθρωπότητα. Εχουμε χρέος πρώτα να κατανοήσουμε και ύστερα να προτείνουμε τομές και ρήξεις με το «παλιό», οι οποίες να σκιαγραφούν τον κόσμο που οραματιζόμαστε. Αυτό ως διαδικασία είναι αδύνατο να συμβεί χωρίς την ισχυρή συμμετοχή του λαϊκού παράγοντα.
Δεδομένου ότι ζούμε σε έναν πλανήτη ο οποίος στηρίζεται σε ένα οικονομικό μοντέλο του 1% των ισχυρότερων και εισέρχεται σε αλλεπάλληλες εγγενείς κρίσεις, έχουμε χρέος ως Αριστερά να επανακαθορίσουμε το καίριο ερώτημα: «Με ποιους και για ποιους αγωνιζόμαστε». Το σύστημα βλέποντας τα σχεδόν βιολογικά όριά του γίνεται ολοένα και πιο άπληστο διεξάγοντας ολομέτωπη επίθεση σε όλες τις πτυχές της ανθρώπινης καθημερινότητας προσπαθώντας να εφαρμόσει το τέλος της Ιστορίας. Αυτό όμως το οποίο έχουμε ευθύνη να διαφυλάξουμε ως κόρη οφθαλμού είναι το τελευταίο προπύργιο του ανθρώπου, το οποίο δεν είναι άλλο από τη σκέψη του και περιέχει τις αξίες και τα ιδανικά που τον διέπουν. «Οποιος ελεύθερα συλλογάται, συλλογάται καλά», και έχει τη δυνατότητα να ανάψει ξανά τη φλόγα.
Οσο λοιπόν και να μας διακατέχει μια αίσθηση γενικευμένου σοκ και ματαιοδοξίας, ας μην ξεχνάμε ότι είμαστε φύσει πολιτικά όντα και ιστορικά αισιόδοξοι. Στους καιρούς του άυλου καπιταλισμού, ίσως η μεγαλύτερη πράξη αντίστασης μπορεί να είναι μια σκέψη αμφισβήτησης του κυρίαρχου οικονομικού μοντέλου. Σε έναν κόσμο με διαρκείς διαγκωνισμούς για την κατοχύρωση των ευρεσιτεχνιών, όπου ο λογισμός τη τεχνητής νοημοσύνης ξεπερνά τον πιο έξυπνο άνθρωπο, όπου «τη σκλάβα σκέψη σου, σκλάβα δετή, σου τηνε πλάσανε οι Δυνατοί», έχουμε χρέος να αγωνιστούμε για τη γόνιμη γνώση που θα απελευθερώσει τον άνθρωπο.
*Φοιτητής Οικονομικής Επιστήμης ΟΠΑ
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr