Κάπου ανάμεσα στα χαρτιά, τα non-paper και τις πρόχειρες σημειώσεις της, μια βουλευτής κατάφερε να κάνει αυτό που δεν κατάφεραν ούτε αιώνες ιστορικών παρερμηνειών: να μεταφέρει την επέτειο του 1940 έναν ολόκληρο αιώνα πίσω, στο 1840. Ένα μικρό «άλμα» για τη γλώσσα, ένα τεράστιο «άλμα» για τη σύγχυση.
Ο λόγος για τη βουλευτή της ΝΔ στο νομό Καστοριάς Μαρία Αντωνίου, η οποία μετά το τέλος μίας εκδήλωσης, στην οποία παρευρέθηκε για τον εορτασμό της 25ης Μαρτίου, δήλωσε:
« Σήμερα μας έκαναν υπερήφανους, ακολουθώντας για μία ακόμη φορά την παράδοση του εορτασμού του 1840».
Και κάπως έτσι, ξαφνικά, η Ελλάδα του «ΟΧΙ» απέκτησε άμαξες αντί για καμιόνια, φουστανέλες και στρατιώτες, που αντί να ανεβαίνουν στα βουνά της Πίνδου, πιθανότατα έψαχναν πού άφησαν το… καριοφίλι. Ο Ιωάννης Μεταξάς ίσως να έστελνε το ιστορικό «ΟΧΙ» με γράμμα, σφραγισμένο με κερί, ενώ οι ειδήσεις θα έφταναν με καθυστέρηση τριών ημερών και ενός μουλαριού.
Πολύς κόσμος εξέφρασε τεράστια απογοήτευση γι αυτό το σοβαρό ατόπημα από την πλευρά της πολιτικού, την οποία φαίνεται πως οι σπουδές της στη Δασολογία του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου, δεν την βοήθησαν να αφομοιώσει βασικές γνώσεις ιστορίας, ούτε όμως και το στοιχειώδη σεβασμό απέναντι στους ήρωες, που με το ίδιο τους το αίμα, μας χάρισαν την ελευθερία ακόμη και τον αέρα που αναπνέουμε.
Πολλοί συμπολίτες μας και δικαιολογημένα, χαρακτήρισαν ως «ντροπή» του έθνους τη συγκεκριμένη βουλευτή, που υποτίθεται πως τους εκπροσωπεί στη Βουλή, και κατά τα άλλα αγωνίζεται για την υπεράσπιση των συμφερόντων της χώρας μας και του λαού της.
Κάποιοι άλλοι με σκωπτικό ύφος, της έγραψαν: «Πες μας που έχεις το μαντρί»; ενώ δεν ήταν λίγοι εκείνοι που ισχυρίστηκαν «ότι στο Μαξίμου δεν ξέρουν ούτε τις εθνικές εορτές», ότι «είναι απαράδεκτοι» και πως «τρίζουν τα κόκκαλα των ηρώων».
Τέτοιου είδους «ατοπήματα», που άλλοι τα χαρακτηρίζουν ως γελοιότητες, «ξυπνούν» τεράστια ανησυχία και ερωτήματα για το πολιτικό σύστημα, για τα κριτήρια που τηρούνται ή και δεν τηρούνται αναφορικά με την εκλογή και την αξιολόγησή των εκπροσώπων τους, ενώ η γενική απαξίωση στα πρόσωπά τους, σίγουρα δε βοηθά στο να αφυπνιστεί ο Έλληνας πολίτης, να σηκωθεί από τον καναπέ του και να αγωνιστεί για ένα καλύτερο αύριο.
Λαός χωρίς ιστορία και μνήμη. δεν έχει παρόν ούτε και μέλλον.
Αν το καλοσκεφτεί κανείς όμως, δεν είναι απλώς ένα «γλωσσικό ολίσθημα». Είναι μια μικρή υπενθύμιση του πόσο εύκολα, η Ιστορία γίνεται κάτι σαν «πρόχειρο σενάριο»: αλλάζεις μια χρονολογία εδώ, μετακινείς ένα γεγονός εκεί, και ξαφνικά βρίσκεσαι να γιορτάζεις μια επέτειο που… δεν υπήρξε ποτέ.
Και κάπου εκεί συνειδητοποιούμε όλοι ότι δεν χρειάζονται αλλότριοι, για να παραχαράξουν την ιερή ιστορία μας. Δεν χρειάζονται ούτε αναθεωρητές της Ιστορίας. Αρκεί μια κακή μέρα, λίγη απροσεξία «μπολιασμένη» με την «αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι», ώστε να έχουμε μία εναλλακτική εκδοχή της πραγματικότητας, η οποία τελικά πόσους καρεκλοκένταυρος νοιάζει αλήθεια;
Ποιος ξέρει; Με τέτοιο ρυθμό, ίσως του χρόνου να τιμήσουμε και το 2040. Να είμαστε μπροστά από την εποχή μας — για αλλαγή.
The post Μαρία Αντωνίου:«Σήμερα μας έκαναν υπερήφανους για την επέτειο του 1840» appeared first on The Indicator.
Διαβάστε περισσότερα
Indicator.gr