Πέρασαν βδομάδες από τότε που όλοι μάθαμε την οδό Καρνεάδου στην καρδιά της Αθήνας, στο Κολωνάκι. Εκεί που η υπερβολή γίνεται το εθνικό μας ένδυμα. Κι αυτό εξελίσσεται σε εκκωφαντικό θόρυβο στις τηλεοπτικές εκπομπές. Που συναγωνίζονται πλέον τα απογευματινο-βραδινά σίριαλ. Υφαίνουν σενάρια με μοναδικό, σχεδόν, σκοπό να αιχμαλωτίσουν την προσοχή των θεατών τους. Να διαλέξουν το δικό τους στασίδι στην ακατάσχετη, πληκτική φλυαρία των μεσημεριανών εκπομπών.
«Να τις αγαπάς τις λέξεις, να τις προσέχεις…». Το μάτι μου πέφτει στον στίχο του ποιητή Γιώργου Βέη, στο ποίημά του «Μην ξοδεύεις τις λέξεις». Διαβάζω τον τόμο της ποιητικής του ζωής («Ποιήματα 1974- 2023», Υψιλον/βιβλία, 2025), το σάρκωμα μιας συνέπειας απέναντι στην τέχνη του δημιουργού. Διαβάζω τα ποιήματά του με τον πρεπούμενο σεβασμό στον ιδρώτα και τη διαρκή αγωνία του δημιουργού να αποφλοιώσει τη φλυαρία, ξεφλουδίζοντας το παχύ στρώμα του λίπους που αποκρύβει το φως και τη δύναμη της λέξης.
«Να βρεις για τις λέξεις μια μικρή χώρα δίχως σημαίες…». Γίνεται πικραμύγδαλο ο στίχος του δημιουργού. Γνωρίζει πως είναι ένας δρόμος μοναχικός. Μόνη πατρίδα του είναι οι λέξεις. Σκοπός του να ανασκάψει όσα έχουν ταφεί κάτω από πολλαπλά επιστρώματα. Να μπορέσει να καταθέσει τον δικό του λόγο γυμνό ενώπιον όσων επιμένουν να συνεχίζουν, με διαρκή ενοχή, την οδό της υπεράσπισης της αξιοπρέπειας των λέξεων και της γλώσσας.
Διαβάζω τα ποιήματά του ενώ στην τηλεόραση οι λέξεις γίνονται φλύαρα μαχαίρια στην ποιητική του ψυχή. Τα λόγια χάνουν τη βαρύτητά τους. Φορτώνονται με ψιμύθια και αμετροεπή ναρκισσισμό. Διαβάζω τα ποιήματά του την ώρα που οι λέξεις σέρνονται σαν φίδια στις τηλεοπτικές συζητήσεις. Για την ανακύψασα έντονη διαφωνία ανάμεσα στην αοιδό και τον πρώην σύζυγο και μέντορά της, τον στιχουργό και συνθέτη των τραγουδιών.
Εχει ενδιαφέρον για τον Βέη αυτό το μαλλιοτράβηγμα των τηλεοπτικών εταίρων; Που αναλαμβάνουν την υπεράσπισή τους έγκριτοι ποινικολόγοι. «Εδώ που γράφω χιλιάδες οφθαλμών εκπορνεύονται», συνεχίζει ο ποιητής με πλήρη συνείδηση όσων εκτυλίσσονται ενώπιον των οφθαλμών και των αυτιών του. Γίνεται μάρτυρας μιας συζήτησης που εκπορνεύει τη σχέση του δημιουργού με το έργο του. Το βάζει στη ζυγαριά των τηλεοπτικών εκπτώσεων.
Πέραν των άλλων, η συζήτηση για την ανακύψασα διαφωνία ανάμεσα στην αοιδό και τον συνθέτη συσκοτίζει μια άλλη διάσταση. Την απαξίωση του δημιουργού. Που περνάει, συχνά, απαρατήρητος. Ο ερμηνευτής αντίθετα «οικειοποιείται» το έργο, ταυτίζεται μ’ αυτό, αναδεικνύεται σε περσόνα δημόσια. Αυτό συμβαίνει, κατ’ επανάληψη, στο τραγούδι. Μυθικά ονόματα τραγουδιστών γίνονται οι δυναμικοί εκφραστές της ίδιας της δημιουργίας.
Στην τηλεόραση οι συζητήσεις ανάβουν. Ο Δημιουργός ξέρει. «Κι ας μην έχεις τίποτα στον ουρανό δικό σου/ είσαι τυχερός, η απάτη των ειδώλων διαρκεί».
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr