Τελευταία νέα
Αλέξης Τσίπρας: Τέλη Φλεβάρη το ιδρυτικό συνέδριο της ΕΛ.Α.Σ Μπορείς να ακούσεις μια φωτογραφία; Μπλε μαγνήτες και χιλιόπνοα νοσταλγίας Μετρόπληκτοι στην Κυψέλη: Ζητούν μετεγκατάσταση από τα «κόκκινα» κτίρια – «Δεν υπάρχουν περιθώρια» Κουφονικολάκου: «Τρεις υφυπουργοί, τρεις υποθέσεις, μία εβδομάδα – Δεν τους προλαβαίνουμε πια» «Αστοχίες» της Αθήνας Τροχαίο επί της Ποσειδώνος στο Νέο Φάληρο – Αυξημένη κίνηση στο ρεύμα προς Πειραιά Οδυσσέας Δήμας: Ελεύθερος με περιοριστικούς όρους μετά την απολογία του για την υπόθεση ντόπινγκ Ο Ρόμπερτ Πάτινσον είναι ο νέος Τζέιμς Μποντ – Η πρώτη φωτογραφία ως 007 Οι τοποθετήσεις των 900.000 δολαρίων στο Πόθεν Έσχες του ζεύγους Τσάφου και τα ερωτήματα που προκύπτουν Πυρά ΕΛΑΣ για το καλώδιο: Ο Κυρανάκης εκθέτει την κυβέρνηση – Δεν έχουν τη γαλλική ρηματική διακοίνωση Οπισθεν ολοταχώς ο Μητσοτάκης για τους συντελεστές δόμησης Βιβλία που φωτίζουν το Πολυτεχνείο
Efsyn.gr

Μπορείς να ακούσεις μια φωτογραφία; Μπλε μαγνήτες και χιλιόπνοα νοσταλγίας

Στη δίγλωσση εργασία μπλε μαγΝήτες (από την πλατφόρμα πειραματικής λογοτεχνίας A Glimpse Of), του Γιάννη Ανδρονικίδη, ο ήχος και οι λέξεις γίνονται ένα, και τα ποιήματα μπορούν να ανακατευτούν, να ακουστούν ή να διαβαστούν στην τύχη.
Συνηθίσαμε να αντιμετωπίζουμε το παρελθόν, ειδικά εκείνο που απομακρύνεται από εμάς, με έναν τρόπο βουβό, αφημένο σε ξεχασμένα και σκονισμένα ράφια. Αλλά η μνήμη δεν είναι στατική κατάσταση, μια αναπαράσταση χωρίς κίνηση, ρυθμό, οπτική – Είναι ένα ζωντανό αρχείο που χρειάζεται πολλές αισθήσεις για να αντιληφθούμε όλη την έκταση, για να πάμε πέρα από την επιφάνεια των πραγμάτων. Γιατί ακόμα και οι σιωπηλές εικόνες κρύβουν θορύβους, ψιθύρους, ανάσες.

Για όσους βρέθηκαν μακριά από τη χώρα που γεννήθηκαν, η γεωγραφία αποδείχθηκε ανεπαρκής επιστήμη – Οι ωκεανοί, τα σύνορα, η απόσταση δεν μετρήθηκαν εντός τους ποτέ με βάση τα χιλιόμετρα, αλλά με το μέσα μάτι που κοιτάζει ανάμεσα στα γράμματα, τις φωτογραφίες, τις ανάσες που μετριούνται από τη νοσταλγία. Η ξενιτιά δημιουργεί έναν δικό της ανθρωπότυπο, ένα ιδιότυπο σύμπαν που η επιστροφή και η απώλεια είναι βίωμα όχι μέσα από τις διαδρομές των τρένων, των καραβιών, των αεροπλάνων. Αλλά με την ειλικρίνεια και τον αυθορμητισμό τής μαρτυρίας που δεν ειναι στυλιζαρισμένη ως επίδειξη προσωπικότητας και, άρα, ως αυτοαναφορική εξουσία. Αλλά ως ένα ισότιμο μοίρασμα με όσους συνομιλεί.
Εδώ είναι που έχει ενδιαφέρον η εργασία τού Γιάννη Ανδρονικίδη, με τίτλο μπλε μαγΝήτες, μερικά χιλιόπνοα μακριά από την οικειότητα (από την πλατφόρμα πειραματικής λογοτεχνίας A Glimpse Of, κυκλοφορεί σε ενιαία δίγλωσση έκδοση), που μετατρέπει το οικογενειακό αρχείο σε ήχο, μέσω ψηφιακών φασματογραφημάτων. Δίνοντας έναν καινούργιο ορισμό ως μονάδα μέτρησης της νοσταλγίας: τα χιλιόπνοα, δηλαδή την αντικατάσταση της απόστασης από τις αναπνοές, από τις ανάσες. Δανείζεται τον όρο τού μπλε μαγνητισμού για να δώσει στην ξενιτιά μια έλξη γοητευτική – Αλλά εδώ ο όρος αυτονομήθηκε και μεταμορφώθηκε σε εργαλείο ανατομίας, απέναντι στο οικογενειακό αρχείο μετανάστευσης.
Οι φωτογραφίες γίνονται ένα ντοκουμέντο ήχου, ακαθόριστο μα σχηματοποιημένο. Στην εργασία που επιχειρεί ο Γ. Ανδρονικίδης τα ποιήματα της συλλογής μπορούν να υπάρξουν ως ενιαίο λιμπρέτο ή να διαβαστούν σαν ένα ποίημα. Γιατί όλα τα ποιήματα μοιράζονται το ίδιο θέμα, άρα μπορούν να μπερδευτούν και να διαβαστούν στην τύχη. Δεν υπάρχει πρώτο ή τελευταίο. Υπάρχουν μόνο μπλε μαγΝήτες, μερικά χιλιόπνοα μακριά από την οικειότητα.

Διαβάστε περισσότερα

Διαβάστε επίσης...