Ως πολιτικός ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι δημιούργημα δυο παραγόντων: της κληρονομικότητας που ορίζει την εγχώρια πολιτική επετηρίδα και του …COVID-19.
Εμφανίσθηκε στην πολιτική σκηνή ως υιός του πατρός, και επικράτησε από λάθη των αντιπάλων του, που τον υποτίμησαν. Τόσο στη ΝΔ, της αδελφής του συμπεριλαμβανομένης, όσο και στην αναμέτρηση του με τον Τσίπρα.
Μετά την εκλογική νίκη του το 2019 ,παρά τον «επαγγελματισμό» που διέκρινε τους σχεδιασμούς του, λίγοι προέβλεπαν ότι θα μείνει για πολύ στην κυβέρνηση. Αλλά είχε αστέρι…
Αρπάχθηκε από τους στους περιορισμούς που επέβαλε στην κοινωνία η πανδημία και την έκτακτη χρηματοδότηση που έφερε και επικράτησε, εντός και εκτός της ΝΔ- καταφεύγοντας και σε αθέμιτες πρακτικές.
Σήμερα, παρά την πλειοψηφική κατακραυγή στην πολιτική του, τις ανισότητες που διεύρυνε, τα σκάνδαλα και την αυταρχική διακυβέρνηση, επιδιώκει τρίτη θητεία, αλλά με την εξής ιδιαιτερότητα.
– Δεν έχει αντίπαλο στην αντιπολίτευση: μόνο για καλαμπούρι μπορεί να προβλέψει κανείς ότι την επομένη των εκλογών θα ορκιστούν στη θέση του ο Ανδρουλάκης, ή ο Τσίπρας, όπως προσπαθούν αμφότεροι να εμφανιστούν, ανταγωνιζόμενοι μεταξύ τους.
– Έχει εσωτερικό πρόβλημα. Παρ ότι ελέγχει την «οργανωμένη» ΝΔ, γίνεται βάρος για τη παραδοσιακή Συντηρητική παράταξη – ενώ τα οικονομικά και μιντιακά κέντρα που τον ανέδειξαν αντιλαμβάνονται ότι πλέον το κόστος της στήριξής του είναι μεγάλο.
Ο ίδιος στην πράξη αποδέχεται δεν έχει το «φωτοστέφανο» του ηγέτη, ή του παραταξιάρχη στην ευρύτερη Κεντροδεξιά . Και διαμορφώνει μια ετερόκλιτη – αν όχι και τόσο- συσπείρωση γύρω του:
– Την ακροδεξιάς που έβαλε στην ΝΔ ο Σαμαράς, μια ομάδας πρώην αποτυχημένων «Σημιτικών» του ΠΑΣΟΚ – που εξανδραπόδισε πριν το 2019 -και τα ερείσματα της οικογένειας.
Ωστόσο το μείγμα δεν είναι θελκτικό. Αντίθετα, διευκολύνει την ανασυγκρότηση του, ηττηθέντος, Καραμανλισμού.
Με «συμβολικό» πρόσωπο αναφοράς τον πρώην Πρωθυπουργό και μακροβιότερο αρχηγό της ΝΔ και εμπροσθοφυλακή τον υπουργό Άμυνας Νίκο Δένδια, επιστρέφει για τη ρεβάνς.
Ο Μητσοτάκης για να αντιμετωπίσει αυτό που φοβούνται πάντα οι ηγεσίες- την ανάδειξη διακριτού εσωκομματικού πόλου- επιχειρεί να βραχυκυκλώσει την προοπτική διαδοχής του, χρίζοντας…. ο ίδιος δελφίνους, τους διορισμένους αντιπροέδρους του στο κόμμα.
Ο Γεωργιάδης και κυρίως ο Χατζηδάκης, λειτουργούν ως «λαγοί» σ αυτή την κούρσα. Για την οποία φέρονται να προπονούνται και άλλοι: ο Κικίλιας, η Κεραμέως και -με περισσότερες πιθανότητες- ο Πιερακάκης, ως «νέος σερίφης στην πόλη».
Ωστόσο ο Δένδιας παραμένει δημοφιλέστερος στις κολώνες των δημοσκόπων. Παρ ότι δεν επισπεύδει την αναμέτρηση, αλλά τη μεταθέσει στο μέλλον.
Πρόκειται για γνωστή επικοινωνιακή πρακτική, παρ’ ότι τον εμφανίζει να αναμένει απλώς την «ενθρόνισή» του. Εικόνα διόλου θελκτική, για κάποιον που θέλει να ηγηθεί.
Προφανώς αυτό το στοιχείο επιχειρεί να εκμεταλλευτεί το «σύστημα Μητσοτάκη». Αλλά καθώς οι –ακόμη και προσβλητικές -επιθέσεις αποδόμησης από τον Αδ. Γεωργιάδη αποβαίνουν υπέρ του Δένδια, στην τελευταία συνεδρίαση της Κ. Ο. ανέλαβε ο προσωπικά ο Πρωθυπουργός την πρωτοβουλία της σύγκρουσης:
Υπενθύμισε στον απόντα από τη συνεδρίαση και την υπεράσπιση του «επιτελικού κράτους- αλλά όχι και από τις λίστες των «παρακολουθούμενων» – υπουργό του, ότι ο ίδιος αποφασίζει ακόμη, ποιος θα «βρίσκεται» στην «κουζίνα».
Από την πολιτική ιστορία ξέρουμε ότι, σ αυτές τις περιπτώσεις αν ο επίδοξος διάδοχος δεν σηκώσει το γάντι, η συνέχεια βρίσκεται στον…Καβάφη: «… αποχαιρέτα την Αλεξάνδρεια που χάνεις».
The post Νίκος Δένδιας: Γάντι appeared first on The Indicator.
Διαβάστε περισσότερα
Indicator.gr