Οι 1000Mods είναι ταυτισμένοι με το Χιλιομόδι Κορινθίας. Το ίδιο τους το όνομα, άλλωστε, παραπέμπει εκεί όπου οι ίδιοι έκαναν τις πρώτα τους παιδικά όνειρα, άρχισαν να πειραματίζονται και να παίζουν μουσική.
Και τώρα αρκετά χρόνια μετά, μια μπάντα που συγκαταλέγεται στις καλύτερος στο είδος της εντός και εκτός συνόρων, μια μπάντα που κάνει συνεχώς περιοδείες στο εξωτερικό επιστρέφει κατά κάποιον τρόπο στο «σπίτι της» για το πρώτο Chiliomodi Rock Fest.
Το φεστιβάλ θα πραγματοποιηθεί στις 12 Σεπτεμβρίου στο Ανοιχτό Θέατρο Χιλιομοδίου “Ειρήνη Παπά” με τη συμμετοχή και άλλων σπουδαίων συγκροτημάτων όπως οι Frenzee, Sadhus, Grim Rhythm και Drunk Jackals.
Η πρώτη αυτή διοργάνωση ήταν η ευκαιρία να συνομιλήσουμε ξανά με τον Γιώργο, κιθαρίστα της μπάντας και να μας εξηγήσει τι σημαίνει αυτό το παιδικό όνειρο που γίνεται πραγματικότητα, αλλά και να «διορθώσει» ορισμένα κομμάτια της ιστορίας που συνδέει τους Mods με το Χιλιομόδι.
Chiliomodi Rock Fest. Επιστροφή στο σπίτι λοιπόν;
Θα έλεγα ότι, αφενός, είναι ένα όνειρο που πραγματοποιείται, με την έννοια του να κάνουμε ξανά ένα μεγάλο live στο χωριό. Αφετέρου όμως η αλήθεια είναι ότι έχουμε παίξει αρκετές φορές στο Χιλιομόδι, πράγμα περίεργο, και σαν 1000mods αλλά και με παλιότερες μπάντες, πράγμα άγνωστο για τους περισσότερους . Αν δεν κάνω λάθος, η τελευταία φορά ήταν το καλοκαίρι του 2014, στον Λόπο (εντός εκτός), στο σημερινό Monkey Bsns. Οπότε ουσιαστικά έχουν περάσει δώδεκα χρόνια από τότε.
Όσοι το θυμούνται, ήταν ένα πραγματικά φοβερό και ιδιαίτερο live, το οποίο μάλιστα, απ’ όσο θυμάμαι, είχε διοργανωθεί σχεδόν τελευταία στιγμή. Πριν από αυτό, νομίζω είχαμε παίξει το 2007 ή το 2008 με τον Θάνο Λ (μπάσο 2005) και την μπάντα που είχε τότε (Σέλας).
Οπότε η επιστροφή από μόνη της έχει σίγουρα ένα συναισθηματικό βάρος. Αλλά το να γίνει κάτι στο Χιλιομόδι σε αυτό το πλαίσιο και σε αυτή την κλίμακα, το κουβεντιάζουμε εδώ και χρόνια. Μας το είχε ζητήσει και πολύς κόσμος όλο αυτό το διάστημα και τώρα, επιτέλους, καταφέραμε να το κάνουμε πράξη
Δεδομένης της πορείας σας είναι ένα παιδικό όνειρο; Το σκεφτόσασταν από μικροί ότι σε αυτόν τον τόπο θα θέλατε να κάνετε το δικό σας φεστιβάλ;
Όπως προανέφερα, η αλήθεια είναι ότι φανταζόμασταν πιο εύκολα τους εαυτούς μας να κάνουν κάτι τέτοιο όταν πρωτοξεκινούσαμε, παρά τώρα, με την πορεία που έχει πάρει η μπάντα, τις περιοδείες και όλα όσα έχουν ακολουθήσει. Κι αυτό είναι κάπως παράδοξο.
Θυμάμαι από μικροί, με τα παιδιά, να λέμε ότι κάποια στιγμή θέλουμε να κάνουμε ένα μεγάλο live, ένα φεστιβάλ, γενικά να στήσουμε κάτι δικό μας. Και δεν ήταν απαραίτητα μόνο το Χιλιομόδι. Είχαμε συζητήσει κατά καιρούς για το Περγιάλι, την Κόρινθο, ακόμα και για κάποια πιο τρελά locations που καλύτερα να μην τα αποκαλύψω ακόμα. Υπήρχε όμως πάντα αυτή η ιδέα: να κάνουμε κάτι όλοι μαζί, να συνεργαστούμε με ανθρώπους που έχουμε γύρω μας και να δημιουργήσουμε κάτι όμορφο, οργανωμένο και δημιουργικό, με ένα συγκεκριμένο πρόταγμα – όραμα, αν θέλεις.
Οπότε, ναι, για μένα είναι ένα παιδικό όνειρο. Και το γεγονός ότι τελικά γίνεται στο Χιλιομόδι το κάνει ακόμα πιο φορτισμένο, ειδικά και λόγω του χώρου και του βάρους του ονόματος που κουβαλάει το ίδιο το θέατρο.
Θυμάμαι ακόμα, πριν από δεκαπέντε ή είκοσι χρόνια, όταν πηγαίναμε σε άλλα θέατρα και χώρους για να δούμε live, να λέμε μεταξύ μας: «Γιατί να μην υπάρχει κι εδώ ένας χώρος που να μπορεί να φιλοξενήσει συναυλίες, παραστάσεις και γενικά πράγματα, δρώμενα κλπ;».
Τότε βέβαια οι 1000mods δεν είχαν κάνει τίποτα από όλα αυτά που ακολούθησαν.
Οπότε ναι, νομίζω ότι ακόμα και σε ένα παράλληλο σύμπαν, ανεξάρτητα από την πορεία της μπάντας, κάπως πάλι θα μας έβρισκες να προσπαθούμε να στήσουμε ένα φεστιβάλ ή κάτι αντίστοιχο. Είναι κάτι που μάλλον υπήρχε μέσα μας από πολύ παλιά.
Είναι κάτι που πιστεύετε ότι θα προσφέρει και στην περιοχή; Θα το αγκαλιάσει και η τοπική κοινωνία; Ποια είναι τα πρώτα μηνύματα που έχετε λάβει;
Η αλήθεια είναι ότι αυτό θεωρώ θα το δούμε κυρίως στην πράξη, αλλά και μετά το τέλος του φεστιβάλ. Πολλές φορές μέσα από τον απόηχο, αλλά και από τα «απόνερα» που αφήνει κάτι τέτοιο, καταλαβαίνεις καλύτερα τι δημιούργησε και προς τα πού μπορεί να πάει όλο αυτό.
Μέχρι στιγμής πάντως, τα vibes που παίρνουμε, είτε από φίλους και γνωστούς είτε γενικότερα από τον κόσμο της περιοχής, είναι πολύ θετικά (δηλαδή στο τουρ ακόμα και άτομα από το εξωτερικό είπαν ότι προγραμματίζουν να έρθουν). Οι περισσότεροι θέλουν να βοηθήσουν και, ο καθένας με τον τρόπο του, να συνδράμουν ώστε να γίνει κάτι όμορφο.
Ωστόσο θα πω ότι τα προηγούμενα χρόνια, όσο προσπαθούσαμε να βρούμε τον τρόπο να γίνει, υπήρξαν κάποιες δυσκολίες, κυρίως στο διαδικαστικό κομμάτι, γύρω από τον χώρο, το θέατρο και γενικότερα το πώς θα μπορούσαμε να επικοινωνήσουμε σωστά αυτό που είχαμε στο μυαλό μας. Στην πορεία όμως θεωρώ ότι τα πράγματα κύλησαν αρκετά καλά και πλέον υπάρχει πραγματικά ανυπομονησία να συμβεί κάτι διαφορετικό στην περιοχή.
Και για εμάς βέβαια είναι μεγάλη πρόκληση, γιατί είναι κάτι τελείως έξω από τα νερά μας, αλλά και έξω από τα standards της ευρύτερης περιοχής. Βασικά, όπου κι αν προσπαθούσες να στήσεις κάτι τέτοιο, με τον τρόπο και την κλίμακα που θέλουμε εμείς να το κάνουμε, θα ήταν challenging.
Το θετικό μέχρι στιγμής είναι ότι ο κόσμος που ζει εκεί φαίνεται πως το έχει αγκαλιάσει. Δεν περιμένει απλώς να το δει να γίνεται, αλλά βοηθάει κιόλας ώστε να γίνει.
Είναι στόχος η καθιέρωση του φεστιβάλ; Να γίνει ένας φθινοπωρινός θεσμός; Ή μήπως προτρέχουμε;
Δεν είναι λίγο νωρίς, μωρέ, να μιλάμε από τώρα για θεσμούς; Θα δείξει. Νομίζω ότι έχει σημασία να ζούμε λίγο και τη στιγμή και να βλέπουμε πώς διαμορφώνεται η κατάσταση στο τώρα. Με τον τρόπο που τρέχουν όλα γύρω μας και με τόσα πράγματα να αλλάζουν καθημερινά, είναι πολύ δύσκολο να πεις με σιγουριά τι θα συμβεί στο μέλλον.
Μακάρι να γίνει και ας συνεχιστεί. Και στην τελική, μακάρι κάποια στιγμή να συνεχιστεί ακόμα και χωρίς εμάς, να πάρει δηλαδή το φεστιβάλ τον δικό του δρόμο και τη δική του ζωή, πνοή, δύναμη και βούληση.
Από την άλλη, δεν ξέρω αν ο στόχος κάθε τέτοιας προσπάθειας πρέπει απαραίτητα να είναι να γίνει σώνει και ντε «θεσμός». Γιατί και η ίδια η έννοια του θεσμού μπορεί κάποια στιγμή να κρύβει μια διαφορετική φύση από αυτή με την οποία ξεκίνησε κάτι. Οπότε αυτή τη στιγμή δεν μπορώ να σου απαντήσω με ακρίβεια και σαφήνεια πού μπορεί να φτάσει. Είναι πολύ νωρίς.
Το μόνο σίγουρο για μένα είναι ότι είναι σημαντικό να πραγματοποιούνται τέτοιες δράσεις, να δίνεται χώρος και τόπος και σε άλλες μουσικές εκφράσεις, να αποκτά ο κόσμος νέα ερεθίσματα και να έρχεται σε επαφή με έναν διαφορετικό τρόπο διασκέδασης – δημιουργιας και ”πολιτισμού’ (αντι)κουλτουρας και τεχνών γενικότερα.
Αν καταφέρουμε έστω κι αυτό, τότε για μένα είναι ήδη μια επιτυχία. Ακόμα κι αν γίνει μόνο μία φορά.
Πόσο δύσκολο ή εύκολο είναι τελικά να διοργανώσεις κάτι τέτοιο; Έχετε ένα «βαρύ» πρόγραμμα σαν μπάντα.
Δεν θα γκρινιάξω, ούτε θέλω να παρουσιάσω τα πράγματα πιο δραματικά απ’ όσο είναι, αλλά πίστεψέ με, είναι αρκετά δύσκολο.
Το συζητάμε και το οργανώνουμε εδώ και πολύ καιρό, και το πιο απαιτητικό είναι ότι όλο αυτό τρέχει παράλληλα με τη ζωή της μπάντας – ο δρόμος δηλαδή. Μπορεί να βρίσκεσαι στην Αγγλία, στη Γερμανία, στη Γαλλία ή οπουδήποτε αλλού στην Ευρώπη και, την ίδια στιγμή, να πρέπει να λύσεις ένα σωρό πρακτικά ζητήματα, να ξεπεράσεις εμπόδια και να πάρεις αποφάσεις για πράγματα που συμβαίνουν εκατοντάδες ή και χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά.
Και κάπου εκεί καταλαβαίνεις ότι για να φτάσεις στο τελικό αποτέλεσμα, υπάρχουν δεκάδες μικρά και μεγάλα πράγματα που πρέπει να γίνουν σωστά, ή τέλος πάντων με μια αλληλουχία και σε συγκεκριμένο χρόνο. Αυτό, ειδικά όταν βρίσκεσαι συνεχώς στον δρόμο, μπορεί πραγματικά να γίνει nightmare.
Οπότε ναι, έχει αρκετή δυσκολία και απαιτεί αρκετή δουλειά, χρόνο και κόπο. Δεν χρειάζεται όμως να τα ανατροφοδοτούμε συνεχώς όλα αυτά , ούτε να ξέρει ο κόσμος όλο το παρασκήνιο. Όσοι εμπλέκονται και το τρέχουν μαζί με μας, ξέρουν πολύ καλά πόση διεργασία και πόσος συντονισμός χρειάζεται για να φτάσει κάτι τέτοιο στο σημείο να γίνει πραγματικότητα. Και ειδικά στην περίπτωσή μας, που έχουμε πάντα ένα πολύ έντονο DIY ”ethic” και νοοτροπία, το προσεγγίζουμε και το πλαισιώνουμε έτσι – θέλουμε τέτοιες διεργασίες και κάποιες αποφάσεις, να τα κάνουμε παρέα σε συνεργασία με άλλους ανθρώπους, φίλους και ομάδες, χωρίς να τα αναθέτουμε κάπου και απλά να περιμένουμε το αποτέλεσμα και η δουλειά να βγει απ’ τα άνω με μετάθεση.. άρα, λοιπόν, γίνεται ακόμα πιο challenging. Είμαστε μέσα σχεδόν σε κάθε κομμάτι της διαδικασίας και θέλουμε να έχουμε άμεση σχέση με αυτό που χτίζεται.
Βλέπουμε σε πρώτη φάση η επιλογή του line up έχει και συναισθηματικά κριτήρια. Σας αρέσει να βρίσκεστε επί σκηνής με μπάντες μου συνδέστε και πέραν της μουσικής;
Εντάξει, το 30% του line-up είναι από την Ωκεανία (σ.σ. αναφορά στις αυστραλιανές καταβολές των Frenzee). Τι άλλο θες να κάνουμε; [χαχα]
Πέρα από την πλάκα, όταν κάνεις κάτι τέτοιο, θέλεις να το μοιράζεσαι με ανθρώπους με τους οποίους υπάρχει μια σύνδεση και πέρα από τη μουσική. Όπως είπα και προηγουμένως, στην ουσία είμαστε μια μεγάλη παρέα και, μέσα από τη δισκογραφική, την Ouga Booga, έχει δημιουργηθεί με τα χρόνια ένας δικός μας κύκλος ανθρώπων και συγκροτημάτων. Δεν θα το έλεγα ακριβώς «κοινότητα», γιατί ακούγεται λίγο βαρύ, αλλά σίγουρα υπάρχει μια σχέση και μια κοινή αντίληψη γύρω από τη μουσική και τον τρόπο που θέλουμε να κάνουμε τα πράγματα.
Αν το πάρουμε και λίγο ανάποδα, οι Grim Rhythm είναι μια σχετικά νεοσύστατη μπάντα από την Αυστραλία, την οποία γνωρίσαμε ουσιαστικά μέσω των Frenzee και λογω της ιδιαίτερης σχέσης τους και καταγωγής τους απο την Μελβούρνη . Τους ακούσαμε, μας άρεσε πολύ αυτό που κάνουν και είναι μια μπάντα που πρόκειται να κυκλοφορήσουμε και μέσω της Ouga Booga, αλλά και να βγούμε και με τους 2 για τουρ μετά το φεστιβάλ, δηλαδή τον Σεπτέμβριο – Οκτώβριο που μας έρχεται, οπότε υπάρχει ήδη αυτή η σύνδεση και η χημεία. Και προφανώς είναι φοβεροί μουσικοί και οι 2 μπάντες.
Για τους Frenzee νομίζω πλέον δεν χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις. Υπάρχει σχέση και χημεία δυνατή, και βαστάει τα τελευταία χρόνια. Έχουμε μοιραστεί πολλά πράγματα μαζί και υπάρχει μια πολύ άμεση σύνδεση, τόσο μουσικά όσο και προσωπικά.
Επίσης οι Drunk Jackals είναι πραγματικά μια ιστορία κοινή, και μια πορεία ίδια από τα πρώτα χρόνια. Τα παιδιά τα γνωρίζουμε σχεδόν since day one από την Κόρινθο, από τότε που ξεκινούσαμε κι εμείς να κάνουμε τα πρώτα μας live και εκείνοι έπαιζαν ακόμα σε άλλες μπάντες. Με τους Drunk Jackals έχουμε παίξει άπειρες φορές μαζί όλα αυτά τα χρόνια.
Και τέλος για τους Sadhus, εκεί υπάρχει κάτι ακόμα πιο προσωπικό, γιατί ήταν από τους πρώτους ανθρώπους που γνωρίσαμε όταν αρχίσαμε να ανεβαίνουμε στην Αθήνα, από τους πρώτους που μας εκτίμησαν πραγματικά, που είδαν κάτι σε εμάς πριν ακόμα πάρουν τα πράγματα την πορεία που πήραν και μας στήριξαν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.
Οπότε ναι, προφανώς το line-up έχει μουσικά κριτήρια – πρέπει πρώτα απ’ όλα να μας αρέσουν οι μπάντες. Αλλά θα ήταν ψέμα να πούμε ότι δεν υπάρχει και ένα πολύ έντονο συναισθηματικό στοιχείο. Και για ένα πρώτο φεστιβάλ στο Χιλιομόδι, νομίζω ότι δεν θα μπορούσαμε να φανταστούμε κάτι διαφορετικό από το να έχουμε γύρω μας ανθρώπους με τους οποίους μας συνδέουν ιστορίες, φιλίες και πράγματα που έχουμε ζήσει μαζί.
Τι σημαίνει τελικά για τους 1000mods το Χιλιομόδι;
Και όλα και τίποτα ταυτόχρονα. Είναι μια σχέση κάπως αμφίσημη, και ίσως αυτή η αμφισημία να είναι τελικά και το πιο ενδιαφέρον κομμάτι της.
Γιατί, αν το δεις καθαρά ιστορικά, υπάρχει μεν μια πραγματική σύνδεση με το Χιλιομόδι. Ένα προηγούμενο, σχετικά σύντομο line-up της μπάντας έκανε πρόβες εκεί, στο υπόγειο του Αντρέα Μ., μαζί με τον Θάνο Λ. και τον Γιάννη Σ., ενώ και τα υπόλοιπα μέλη, μέσα από άλλες μπάντες στις οποίες παίζαμε παλιότερα, είχαν τη δική τους σχέση με τον τόπο. Τον νιώθαμε κάπως οικείο, γιατί ήταν ένα σημείο αναφοράς για εμάς – όπως είπα και προηγουμένως, εκεί είχαν γίνει και από τα πρώτα μας live, πριν ακόμα υπάρξουν ουσιαστικά οι 1000mods, μέσα σε μια γενικότερη μουσική, και όχι μόνο, δραστηριότητα που υπήρχε τότε στην ευρύτερη περιοχή της Κορινθίας.
Από την άλλη όμως, το line-up που διαμορφώθηκε το 2006 και έφτασε μέχρι το Youth of Dissent, αν δεν κάνω λάθος, ουσιαστικά δεν έκανε ποτέ πρόβες στο Χιλιομόδι. Οι πρόβες μας ήταν στο Περιγιάλι και μετέπειτα στην Κόρινθο.
Άρα, αν θέλουμε να είμαστε ακριβείς, η ιστορία μας δεν είναι τόσο απλή όσο το «οι 1000mods ξεκίνησαν στο Χιλιομόδι και τώρα επιστρέφουν». Υπήρξαν διαφορετικές περίοδοι, διαφορετικές μπάντες και πάρα πολλά πρόσωπα, όλα μέσα σε ένα σχετικά μικρό χρονικό διάστημα, όπου ουσιαστικά ψάχναμε ακόμα να βρούμε την ταυτότητά μας και τον ήχο μας. Πειραματιζόμασταν, ξεκινούσαμε μπάντες, σταματούσαμε άλλα εγχειρήματα, παίζαμε ταυτόχρονα σε δύο και τρεις διαφορετικές μπάντες. Ξέρεις πώς είναι αυτά όταν είσαι πιτσιρικάς και υπάρχει μια ολόκληρη παρέα ανθρώπων που ψάχνεται μουσικά. Όλα μπλέκονται μεταξύ τους: άνθρωποι, τόποι, ήχοι και διαφορετικές ιστορίες.
Είναι ένας ζωντανός οργανισμός, ένα τεράστιο δίκτυο, ένα community που συνδέεται.
Και ίσως γι’ αυτό να έχει ακόμα μεγαλύτερο ενδιαφέρον για μένα η ίδια η έννοια της «επιστροφής».
Γιατί η επιστροφή δεν με ενδιαφέρει ιδιαίτερα αν τη δεις μόνο νοσταλγικά. Με την έννοια του «γυρνάμε εκεί απ’ όπου ξεκινήσαμε», του «τότε ήταν καλύτερα» ή της προσπάθειας να ξαναβρείς κάτι που έχει ήδη περάσει. Αυτού του είδους η επιστροφή, κατά κάποιον τρόπο, είναι κούφια.
Με ενδιαφέρει περισσότερο η επιστροφή με μια άλλη έννοια, σχεδόν σαν μια αιώνια επιστροφή, αλλά όχι ως απλή επανάληψη του ίδιου. Φεύγεις, απομακρύνεσαι, ταξιδεύεις, γνωρίζεις κόσμο, συγκρούεσαι με πράγματα, αλλάζεις, επαναπροσδιορίζεις τον εαυτό σου και τις αξίες σου. Και κάποια στιγμή, το πλήρωμα του χρόνου, ας το πούμε έτσι, σε φέρνει ξανά στο ίδιο σημείο. Μόνο που ούτε εσύ είσαι πια ο ίδιος, ούτε και το σημείο στο οποίο επιστρέφεις είναι πραγματικά το ίδιο.
Και εκεί, νομίζω, αποκτά ενδιαφέρον η επιστροφή. Όχι επειδή ξαναβρίσκεις αυτό που άφησες, αλλά επειδή επιστρέφεις φέρνοντας μαζί σου όλα όσα συνέβησαν στο ενδιάμεσο: νέες εμπειρίες, νέες ιδέες, άλλες αξίες, διαφορετικό mindset και έναν τελείως διαφορετικό τρόπο να κοιτάς τα πράγματα. Ίσως ακόμα και αποδεχόμενος, κατά κάποιον τρόπο, την ίδια σου τη μοίρα και τη διαδρομή που σε έφερε ξανά εκεί.
Οπότε, υπό αυτή την έννοια, το Χιλιομόδι μπορεί να σημαίνει πάρα πολλά για τους 1000mods. Αν όμως το περιορίσουμε απλώς στην έννοια της επιστροφής στα -σε εισαγωγικά πάντα- «πάτρια εδάφη», τότε για μένα δεν σημαίνει σχεδόν τίποτα.
«Το ενδιαφέρον δεν είναι το πού επιστρέφεις. Είναι ποιος επιστρέφει»
.
Διαβάστε περισσότερα