Η δεκαετία Μακρόν στη Γαλλία τελειώνει άδοξα. Μαζί του τελειώνει και μια ψευδαίσθηση: ότι μπορεί να καταργηθεί η διάκριση των πολιτικών κατευθύνσεων, ότι μπορεί να υπάρξει μια κυβέρνηση υποτιθέμενων «κεντρώων» ή «συνετών» ή «αρίστων» ή «πρακτικών ανθρώπων», η οποία θα πάρει «τα καλύτερα στοιχεία και από την Αριστερά και από τη Δεξιά», όπως έλεγε το 2017 ο Μακρόν, η οποία θα επαγγέλλεται έναν «νέο προοδευτισμό» και αγώνα κατά του «αντιφιλελευθερισμού» (illibéralisme), του ορμπανισμού με άλλα λόγια, αλλά ταυτόχρονα θα μειώνει τη φορολογία του κεφαλαίου, δεν θα μπορεί να μειώσει τα ελλείμματα, θα αυξάνει δραματικά το δημόσιο χρέος, θα φέρνει πιο κοντά τον εφιάλτη των υψηλών επιτοκίων δανεισμού και δεν θα μπορεί να τιθασεύσει –το αντίθετο– τη σκληρότητα της μάλλον πιο βίαιης αστυνομίας της Ευρώπης. Μιας αστυνομίας-πρωταθλήτριας σε κομμένα χέρια και αυτιά και σε βγαλμένα μάτια.
Ο μακρονισμός δεν αφήνει πίσω του μια καλύτερη Γαλλία, δεν βρήκε καν διάδοχο για τη συνέχεια. Θα αποτελέσει παρένθεση. Οπως λέγεται μάλιστα χαρακτηριστικά, όχι μόνο δεν έγινε φράγμα κατά της Ακροδεξιάς -ως τέτοιο ψηφίστηκε το 2022-, αλλά μετατράπηκε σε σκαλοπάτι ανόδου της Μαρίν Λεπέν στην εξουσία.
Μετά τα γεγονότα της 17ης Οκτωβρίου, που από τη μια πραγματοποιήθηκε μια θηριώδης διαδήλωση 800.000 ανθρώπων, από την άλλη έγιναν μεγάλες καταστροφές και λεηλασίες, ο νέος σε ηλικία, μεγάλος σε φιλοδοξίες και υπερσυντηρητικός υπουργός Δικαιοσύνης, Ζεράλντ Νταρμανέν, ζήτησε μέγιστη αυστηρότητα από τους εισαγγελείς και τους ώθησε να προβούν σε μαζικές προσωρινές κρατήσεις, χωρίς εξατομίκευση κατηγοριών. Δίκαιοι και άδικοι τιγκάρουν δηλαδή τις φυλακές μέχρι τη δίκη τους.
Την ίδια ώρα που η κυβέρνηση έχει σαφείς ευθύνες για το φιάσκο της αστυνομίας, η οποία στις 17 Οκτωβρίου πιάστηκε στον ύπνο, εκείνος απαντάει με νέα πλήγματα στο κράτος δικαίου. Δήλωσε δε τα εξής: «Ζήτησα από τους γενικούς εισαγγελείς, και ειδικότερα από τη γενική εισαγγελέα του Παρισιού, να ασκούν έφεση συστηματικά για όλες τις ποινές που δεν θα είναι αντίστοιχες με όσα ζήσαμε». Με άλλα λόγια: και πάλι όχι ξεχωριστή εξέταση κάθε περίπτωσης, αλλά «συστηματική» έφεση, επίσης ποινές όχι ανάλογες με το τι ακριβώς έκανε ο συλληφθείς, αλλά με «όσα ζήσαμε».
Προχθές δε, στη δεύτερη μεγάλη διαδήλωση που διαδέχτηκε αυτήν της 17ης Οκτωβρίου, και η οποία πραγματοποιήθηκε, λόγω απαγορεύσεων, στην περιφερειακή λεωφόρο, πολύ μακριά από το κέντρο, έχοντας όμως και πάλι, παρ’ όλα αυτά, πολύ μεγάλη συμμετοχή, στο κέντρο μπορούσε κανείς μόνο να περπατάει και να το διαβαίνει. Η αστυνομία, αν έβλεπε κάποιον ή κάποιους να στέκονται απλώς όρθιοι κάπου στο κέντρο και να χαζεύουν, έκοβε πρόστιμα!
Μπροστά στην αδυναμία του να κατανοήσει τι δεν πήγε καλά, γιατί τόσος πολύς κόσμος διαμαρτύρεται, οι περισσότεροι ειρηνικά, άλλοι βανδαλίζοντας, ο «αποκομμένος από την πραγματικότητα», σύμφωνα με ισχυρισμό πολλών αναλυτών, Μακρόν γίνεται σταδιακά ο αντιφιλελεύθερος πολιτικός που υποτίθεται αντιμαχόταν. Ή, στην καλύτερη περίπτωση, στρώνει το χαλί στον αντιφιλελευθερισμό της επόμενης μέρας.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr