Είπε ο Μητσοτάκης στη συνέντευξή του στη Wall Street Journal: «Το δίλημμα στις επόμενες εκλογές είναι ανάμεσα στη ρεαλιστική ελπίδα και στους πειραματισμούς, ιδίως σε μία συγκυρία κατά την οποία η σταθερότητα είναι απαραίτητη». Συμπύκνωσε έτσι σε μια φράση την εκλογική στρατηγική περιορισμού της επερχόμενης εκλογικής του ήττας, επιστρέφοντας στη διαχρονική συνταγή της Δεξιάς: Στον φόβο! Φόβο για το τι μας περιμένει σε μια εποχή αστάθειας. Φόβο για το αύριο που απειλούν οι φορείς του πειραματισμού. Φόβο για μια καθημερινότητα, που εμμέσως παραδέχεται ότι δεν είναι ρόδινη, αλλά μας διαβεβαιώνει ότι θα γίνει χειρότερη και επικίνδυνη αν αντί για τη δική του σταθερότητα οι πολίτες επιλέξουν τους πειραματισμούς των «άλλων».
Ο κομμουνιστικός κίνδυνος, ο κίνδυνος από την Αριστερά της Αριστεράς -αυτό ήταν κάποτε το ΠΑΣΟΚ-, η απειλή από τις χώρες του «παραπετάσματος», ο κίνδυνος της αναρχίας, οι συνωμοσίες κατά του έθνους και των νοικοκυραίων. Διάφορες εκδοχές φόβου, με νύχια, δόντια και δόλιες προθέσεις, φύλαγαν πάντα τα έρημα της Δεξιάς. Η αντιμετώπιση σκοτεινών σχεδίων, η αναρχία και η προστασία της εθνικής σταθερότητας ήταν εξάλλου -μέρες που είναι- και το βασικό προπαγανδιστικό επιχείρημα της χούντας, που έφερε τα τανκς και τον θάνατο στο προσκήνιο. Σε κάθε ιστορική περίοδο, με δυο λόγια, ο φόβος συνόδευε τη Δεξιά και τον επιστράτευε για να καλύψει τα έργα, τις ρεμούλες, τις αγριότητες, την καταστολή και τη βία.
Λίγο χάρτινος βέβαια ο δράκος στο παραμύθι του Μητσοτάκη σήμερα, αλλά δεν έχει κι άλλη επιλογή. Ολο και κάποιοι εξάλλου θα φοβηθούν με τον «πειραματισμό», ας πούμε, ελέγχου από μια προοδευτική κυβέρνηση των απευθείας αναθέσεων. Ή με τη διερεύνηση σε βάθος των υποκλοπών, που ακόμα δεν ξέρουμε ποιος και γιατί. Ή με την αποκατάσταση της ανεξαρτησίας της Δικαιοσύνης. Ακόμα και με τη γνησιότητα των πτυχίων κάποιων αρίστων, ή με το στήσιμο σχολικών πρωταθλημάτων. Ενώ από την άλλη κάποιες καρδιές χτυπούν με λαχτάρα όταν ακούνε για ρεαλιστική ελπίδα. Που τη μεταφράζουν -ξέρουν αυτοί- σε ελπίδα ότι θα συνεχιστούν οι μέρες της αφθονίας τους. Με το νέο συμβόλαιο -και τι συμβόλαιο!- που τους υπόσχεται ο Μητσοτάκης.
Από την άλλη, ποια σταθερότητα; Των εβδομαδιαίων σκανδάλων; Των παραιτήσεων υπουργών, υφυπουργών και λειτουργών του «επιτελικού κράτους», που έχουν γίνει κανονικότητα; Του ΟΠΕΚΕΠΕ, του πάρτι δισεκατομμυρίων, της ανέχειας για τους πολλούς, της βροχής από ψέματα που συνοδεύουν κάθε βήμα αυτής της κυβέρνησης; Ποιοι, εκτός από τους νομείς αξιωμάτων και χρήματος, θέλουν να συνεχιστεί -και μάλιστα σταθερά!- αυτή η ηθική, πολιτική, οικονομική, ακόμα και εθνική αποσταθεροποίηση; Αυτή η διάλυση της εμπιστοσύνης σε όσους και όσα -υποτίθεται ότι- αποτελούν το θεμέλιο της δημοκρατίας και της κοινωνικής συνοχής; Και γιατί, αλήθεια, να φοβηθεί η μεγάλη πλειονότητα των Ελλήνων έναν προοδευτικό «πειραματισμό» στη θέση της σημερινής σάπιας «σταθερότητας»; Χωρίς «πειραματισμούς» απαλλαγής και αλλαγής στο κάτω κάτω, ακόμα οι απόγονοι του Παττακού και του Παπαδόπουλου θα διαφέντευαν τις ζωές μας…
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr
