Ενα 10ήμερο μας χωρίζει ώς την παρουσίαση του οικονομικού προγράμματος της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης και ο Κώστας Καρπουχτσής, αν. εκπρόσωπος Τύπου, μας προϊδεάζει για αυτά που θα ακούσουμε από τον Αλέξη Τσίπρα. Καθότι οικονομολόγος όμως, ο συνομιλητής μας αναφέρεται επίσης στο τέλος του Ταμείου Ανάκαμψης και στην πρόταση για Εθνικό Ταμείο Σύγκλισης, όπως επίσης στους μικρομεσαίους και στην ανάγκη για νέο παραγωγικό μοντέλο.
-Φέτος η ΔΕΘ θα έχει μια πρωτοτυπία: ένα εξωκοινοβουλευτικό αλλά δεύτερο δημοσκοπικά κόμμα θα παρουσιάσει πρώτο την οικονομική του πρόταση, πριν ακόμη από την κυβέρνηση. Γιατί, κύριε Καρπουχτσή;
Γιατί δεν περιμένουμε να ακούσουμε τον κύριο Μητσοτάκη για να συντάξουμε μια απάντηση στις εξαγγελίες του. Δεν παρουσιάζουμε ένα «αντι-πρόγραμμα» της Ν.Δ. Εχουμε τη δική μας διάγνωση για τη χώρα και είμαστε έτοιμοι να καταθέσουμε τη δική μας πρόταση διακυβέρνησης.
«Στις 2 Σεπτεμβρίου ο Αλέξης Τσίπρας θα παρουσιάσει ένα συνεκτικό και κοστολογημένο σχέδιο τετραετίας»
Στις 2 Σεπτεμβρίου ο Αλέξης Τσίπρας θα παρουσιάσει ένα συνεκτικό και κοστολογημένο σχέδιο τετραετίας. Προφανώς πρέπει να απαντά στην πίεση του σήμερα: στην ακρίβεια, στη στέγη, στο διαθέσιμο εισόδημα. Αν όμως περιοριστούμε σε έναν κατάλογο μέτρων ανακούφισης, σε λίγα χρόνια θα συζητάμε ξανά τα ίδια.
Η χώρα χρειάζεται ένα νέο παραγωγικό και κοινωνικό συμβόλαιο. Οχι μόνο για το πώς θα μοιράσουμε δικαιότερα τον πλούτο, αλλά και για το πώς θα παράγουμε περισσότερο και ποιοτικότερο πλούτο: με παραγωγικότητα, καινοτομία, ισχυρότερες μικρομεσαίες επιχειρήσεις, καλύτερες δουλειές και ανάπτυξη της περιφέρειας.
Αυτό είναι το διακύβευμα: όχι ποιος θα εξαγγείλει περισσότερα, αλλά ποιος έχει σχέδιο για τη χώρα της επόμενης δεκαετίας.
-Ο Αλέξης Τσίπρας επιμένει στην ανάγκη να μεγαλώσει συνολικά η οικονομική «πίτα». Εσείς έχετε ασχοληθεί επαγγελματικά με ευρωπαϊκά προγράμματα. Πόσο εφικτό είναι αυτό όταν ολοκληρώνεται το Ταμείο Ανάκαμψης;
Το τέλος του Ταμείου Ανάκαμψης κάνει το ερώτημα ακόμη πιο κρίσιμο. Από την επαγγελματική μου εμπειρία έχω καταλήξει σε κάτι απλό: τα χρήματα είναι αναγκαία, αλλά δεν είναι από μόνα τους αναπτυξιακή πολιτική.
Η Ελλάδα είχε μια ιστορική ευκαιρία χρηματοδότησης. Το ερώτημα είναι τι παραγωγική ικανότητα μένει όταν κλείνει το Ταμείο. Αυξήσαμε την παραγωγικότητα; Συνδέσαμε την έρευνα με την παραγωγή; Δημιουργήσαμε περισσότερες εξαγωγικές δυνατότητες; Ενισχύσαμε πραγματικά τις περιφερειακές οικονομίες;
Πρέπει να διδαχθούμε και από τις αδυναμίες του σχεδιασμού. Το Ταμείο ήταν υπερβολικά συγκεντρωτικό, δεν ενσωμάτωσε όσο έπρεπε τις διαφορετικές ανάγκες των περιφερειών και τα χρηματοδοτικά του εργαλεία δεν έφτασαν στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις στον βαθμό που απαιτούσε η δομή της ελληνικής οικονομίας. Το ερώτημα δεν είναι πόσα χρήματα πέρασαν από την οικονομία, αλλά τι άλλαξαν μέσα στην οικονομία.
Τώρα σχεδιάζονται νέα ευρωπαϊκά εργαλεία μετά το 2027. Αν επαναλάβουμε τις ίδιες πρακτικές, χωρίς ουσιαστική συμμετοχή περιφερειών και παραγωγικών φορέων και χωρίς σαφή στόχευση, θα είναι άλλη μία χαμένη ευκαιρία. Γι’ αυτό προτείνουμε Εθνικό Ταμείο Σύγκλισης: πόρους γύρω από συγκεκριμένες παραγωγικές αποστολές και αξιολόγηση κάθε ευρώ από το αποτέλεσμα που αφήνει πίσω του.
-Ενα ξεχωριστό κεφάλαιο είναι οι μικρομεσαίοι. Πολλοί ένιωσαν πληγωμένοι από την περίοδο 2015-2019 και στη συνέχεια στράφηκαν στη Ν.Δ., αλλά τώρα δηλώνουν απογοητευμένοι και από αυτήν. Τι συγκεκριμένο έχει να τους πει σήμερα η ΕΛΑΣ;
Η ερώτηση είναι εύλογη, γιατί εκείνη την περίοδο πρωθυπουργός ήταν ο Αλέξης Τσίπρας. Δεν πρέπει όμως να συγκρίνουμε ανόμοιες περιόδους σαν να υπήρχαν οι ίδιες δυνατότητες και οι ίδιοι περιορισμοί. Το 2015 η χώρα βρισκόταν μέσα στα μνημόνια, με ασφυκτικά δημοσιονομικά περιθώρια και μια οικονομία που έβγαινε από πολυετή κρίση. Αυτές τις ημέρες, μάλιστα, συμπληρώνονται οκτώ χρόνια από την έξοδο της χώρας από τα μνημόνια, επί κυβέρνησης Τσίπρα.
Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έγιναν λάθη. Ο Αλέξης Τσίπρας τα έχει αναγνωρίσει και σήμερα διαθέτει την εμπειρία μιας εξαιρετικά δύσκολης διακυβέρνησης και καθαρότερη γνώση των πραγματικών δυνατοτήτων και περιορισμών. Στην ΕΛΑΣ αυτή η εμπειρία συναντά μια νέα ομάδα στελεχών, επιστημόνων και ενεργών πολιτών, με νέες ιδέες και διαφορετικές διαδρομές.
Υπάρχει όμως και ένα ερώτημα για το σήμερα. Επειτα από επτά χρόνια Ν.Δ., χωρίς μνημόνια, με δημοσιονομική σταθερότητα και πρωτοφανείς ευρωπαϊκούς πόρους, γιατί η μικρή επιχείρηση εξακολουθεί να δυσκολεύεται να χρηματοδοτηθεί, να επενδύσει και να μεγαλώσει;
Εδώ βρίσκεται η δική μας πρόταση. Δεν μας αρκεί να κρατήσουμε τη μικρή επιχείρηση μικρή και να τη βοηθάμε κάθε τόσο να επιβιώνει. Θέλουμε να μπορεί να μεγαλώσει. Με καλύτερη πρόσβαση σε χρηματοδότηση, παραγωγικές επενδύσεις και συνεργασίες, τεχνολογική αναβάθμιση, εξωστρέφεια και ένα κράτος που λειτουργεί ως στρατηγικός εταίρος της επιχείρησης που επενδύει και δημιουργεί καλές δουλειές.
-Ολοι πλέον μιλούν για αλλαγή παραγωγικού μοντέλου. Μια πραγματική αλλαγή όμως σημαίνει επιλογές, συγκρούσεις και πιθανό «ξεβόλεμα». Ποιες επιλογές πρέπει να εγκαταλείψει η χώρα και με ποιους είστε διατεθειμένοι να συγκρουστείτε;
Αν αλλαγή παραγωγικού μοντέλου σημαίνει ότι χρηματοδοτούμε λίγο τους πάντες και ονομάζουμε τα πάντα προτεραιότητα, δεν αλλάζει τίποτα.
Στρατηγική σημαίνει επιλογές: να επενδύσουμε εκεί όπου μπορούμε να αποκτήσουμε παραγωγική και τεχνολογική ισχύ, να συνδέσουμε έρευνα και επιχειρήσεις, να μειώσουμε το ενεργειακό κόστος, να δημιουργήσουμε εγχώριες αλυσίδες αξίας και να αξιοποιήσουμε τα πλεονεκτήματα κάθε περιφέρειας.
Και ναι, σημαίνει συγκρούσεις. Οχι με τον εργαζόμενο ή τον μικρό επαγγελματία. Με ολιγοπωλιακές πρακτικές, καρτέλ, προσόδους και δημόσια χρηματοδότηση χωρίς ανταπόδοση.
Θέτουμε έναν απλό κανόνα: όποιος παίρνει δημόσια στήριξη οφείλει να επιστρέφει δημόσια αξία – επενδύσεις, ποιοτική εργασία, καινοτομία, εγχώρια παραγωγή και επανεπένδυση.
Η πραγματική μεταρρύθμιση δεν είναι να ζητάς συνεχώς θυσίες από αυτούς που έχουν τη μικρότερη δύναμη. Είναι να αλλάζεις τους κανόνες που επιτρέπουν σε ορισμένους να κερδίζουν χωρίς η οικονομία να παράγει αντίστοιχα περισσότερο.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr