«Αναρωτιέμαι υπάρχει άλλος τίτλος άλμπουμ που να παρακινεί ευθαρσώς τη νεολαία μας, εις την αγγλικήν γλώσσαν, να παρατήσει μια σταθερή εργασία και να ζει σαν τους χίπιδες βεβαίως βεβαίως; Και λέγω σαν τους χίπιδες γιατί οι νεαροί σήμερα αποκηρύσσουν τη δουλειά, την αξία της εστίας και της θαλπωρής μιας καλής συζύγου. Αυτές οι μουσικές διαφθείρουν τους νέους υποκινώντας ύπουλα μια ανήθικη ζωή, υποτίθεται καλλιτεχνικής φύσης». Αυτό σίγουρα θα ήταν κριτική αρθρογράφου τη δεκαετία του ’70 αν είχε ακούσει το “Quit Your Job” του French Fry. Ευτυχώς το άκουσα εγώ το σωτήριον έτος 2026 και έχω να σας πω, πως αν σήμερα είχα την ευκαιρία να ζήσω ξανά τη δεκαετία των είκοσι μου, έχω τουλάχιστον μια πεντάδα εργοδοτών στους οποίους θα έστελνα το άλμπουμ με μια υπογραφή δημιουργημένη σαν ορνιθοσκαλίσματα, από τη ζωγραφική του viber, ξέρετε σε αυτή την ομαδική, πάρα πολύ «συναδελφική» συνομιλία.
Λοιπόν! Έβγαλα και εγώ όπως και ο French όση χολή χρειαζόταν ή ενδεχομένως να τους άξιζε και θέλω να σας πω πως το “Quit Your Job” δεν είναι απαραίτητα ένας δίσκος για να παρατήσεις τη δουλειά σου. Είναι ένας δίσκος για εκείνη τη στιγμή που όλοι έχουμε σκεφτεί πως θέλουμε να νιώσουμε απαλλαγμένοι –και από τη λογική αλλά και από το συναίσθημα- και απλά να ζήσουμε. Και κάπου εκεί κατάλαβα ότι ο French Fry δεν γράφει απλώς έναν θυμωμένο δίσκο. Γράφει έναν δίσκο για την ενηλικίωση. Μου θύμισε την ανεμελιά τού να είσαι είκοσι, τον σκεϊτά που είχα ερωτευτεί και τη ζωή που παρά τη δυσκολία ήταν όντως ρέουσα μα πάνω απ’ όλα αργή. Είναι ένα εξαιρετικό δίπολο post-punk κραυγής και μιας συναισθηματικής new age rock ηρεμίας των 20’s. Aπό τη μια πλευρά το άλμπουμ είναι χτισμένο πάνω σε έναν εθιστικό ρυθμό μπάσου-τυμπάνου με κοφτές μελωδίες κιθάρας, ψυχεδελικές πινελιές και παραμορφώσεις που δημιουργούν ένα ζωντανό ηχητικό παιχνίδι. Από την άλλη έχει αυτό το γλυκό rock μελωδικό συναισθηματικό άνοιγμα για την εξάντληση, τη ματαίωση, τις μικρές απογοητεύσεις και εκείνη τη στιγμή που έχεις κολλήσει στην “Black Whole” του έρωτα. Ωστόσο ο French Fry γίνεται και όσο seductive χρειάζεται! Οι έντονες επιρροές από σπουδαία post-punk ονόματα όπως οι Fontaines D.C. και οι Idles, σε συνδυασμό με τον ρυθμό spoken-word και τη θεατρικότητά του δεν σε κάνουν να αισθάνεσαι πως ακούς μια αναμασώμενη κόπια. Μεγάλο μέρος αυτής της ταυτότητας οφείλεται και στον παραγωγό του δίσκου, Aki Rei, ένα εξαιρετικό μουσικό μυαλό της νέας γενιάς.
photo: David J. East
Κλείνοντας τον πρόλογό μου θα σας πω πως το “Quit Your Job” μπορεί να είναι ένας δίσκος που σου λέει να τα παρατήσεις, αλλά στην πραγματικότητα ψάχνει έναν τρόπο να συνεχίσεις. Στη συνέντευξη που ακολουθεί μίλησα με τον French για τη μηλόπιτα, τη Λάρισα και το 9-5! Απολαύστε τον!
French Fry τελικά υπάρχει καλή συνταγή για μηλόπιτα ή το Apple Pie ήταν πάντα για κάτι άλλο;
Ειλικρινά δεν έχω ιδέα, ούτως ή άλλως το αγαπημένο μου γλυκό είναι το cheesecake με βάση τα μελομακάρονα. Το Apple Pie ήταν το πιο απρόσμενο κομμάτι που γράφτηκε και νομίζω ήταν η πρώτη φορά που πρώτα έγραψα στίχους και μετά μουσική. Θυμάμαι να είμαι πολύ in my head εκείνη την περίοδο και οι ανασφάλειές μου είχαν χτυπήσει κόκκινο και απλά ανοίγω τις σημειώσεις μου έχοντας σκεφτεί τον πρώτο στίχο: Baby it’s not a lie, I made you apple pie. Και έτσι ξεκίνησα να γράφω τους υπόλοιπους στίχους χωρίς να σκέφτομαι και να έχω υπόψιν μου το τι θα σημαίνουν ή πώς θα τους εκλάβει ο κόσμος. Εκτός από έναν: “Who am I supposed to be?”. Εκεί είχε βγει η ειλικρίνειά μου και αποδέχτηκα την έλλειψη αυτογνωσίας μου, αλλά τουλάχιστον είχα γράψει το κομμάτι που ήθελα να ακούσω για να νιώσω κάτι. Το Apple Pie είναι μια αυτοσαρκαστική εξομολόγηση όπου οι περισσότεροι στίχοι του δεν βγάζουν νόημα, γιατί δεν χρειάζεται.
Την παλεύεις με την αστική φρίκη ή το μακροπρόθεσμο πλάνο είναι να παράγει λευκή τεκίλα για Paloma σε κάποιο χωριό του Τυρνάβου;
Αν ήταν να πάω στον Τύρναβο και έκανα παλόμες ο κυρ Βαγγέλης που θα ερχόταν διψασμένος για τσίπουρο και Οld Ηolborn κίτρινο θα με έπαιρνε με τις κλωτσιές! Ωστόσο δεν θα σου κρύψω ότι η Αθήνα με φρικάρει άσχημα. Όλα είναι στον αυτόματο και οι άνθρωποι μεταξύ μας έχουμε ξεχάσει να υπάρχουμε. Βλέπω φίλους και τους ρωτάω “τι λέει;” και όλοι μου λένε “καλά… δουλειά”. Το πρόβλημα είναι ότι πλέον κι εγώ λέω το ίδιο ακριβώς πράγμα. Θυμάμαι τον εαυτό μου να διαβάζω βιβλία, να κάνω skate και να βλέπω τον ήλιο να δύει. Όλα αυτά ενώ δούλευα ταυτόχρονα, απλά όχι στην Αθήνα. Τώρα οριακά χωράω να περπατήσω στο πεζοδρόμιο, διαβάζω μισή σελίδα στο μπαλκόνι μέχρι να μου αποσπάσει την προσοχή το χαλασμένο μηχανάκι που θα περάσει από κάτω και καταλαβαίνω το ότι πέφτει ο ήλιος από την απότομη εναλλαγή υπαρκτού φωτός ανάμεσα από τις πολυκατοικίες. Θέλω να φύγω, ναι. Αλλά ξέρω ότι δεν υπάρχει αυτή η επιλογή, αν θέλω να συνεχίζω να παραπονιέμαι στα κομμάτια μου και να αγανακτούμε μαζί στα live.
Ποιο είναι το πιο υπερεκτιμημένο πράγμα στην Αθήνα;
Η Κυψέλη. Φτάνει πια. Όλοι λένε ότι πάνε Κυψέλη αλλά όλοι ξέρουμε ότι λένε ψέματα. Μόνο αυτοί που μένουν Κυψέλη βγαίνουν Κυψέλη, γιατί δεν έχουν μέσο να πάνε κάπου αλλού. Αλλά ακόμα και αυτούς δεν τους πιστεύω ότι μένουν Κυψέλη. Η Κυψέλη θεωρώ ότι είναι σαν το Κιλκίς. Και δεν υπάρχει το Κιλκίς.
Τι περισσότερο σημαίνει η παραίτηση από ένα στείρο 9-5;
Η παραίτηση για μένα σημαίνει αναθεώρηση. Πέρσι τον Απρίλιο με απέλυσαν από μια δουλειά πριν προλάβω να παραιτηθώ. Και θυμάμαι να ψάχνω τρόπο να βρω δουλειά σύντομα, γιατί ήμουν πανί με πανί και να αγχώνομαι. Βρήκα δουλειά μετά από δυο μήνες εν τέλει, αλλά θυμάμαι ότι εκείνους τους μήνες ήμουν πιο ζωντανός από ποτέ. Έγραφα στίχους, ζωγράφιζα, έκανα βίντεο, πήγαινα θερινό σινεμά μόνος μου και γενικά ανακάλυψα ξανά το πώς είναι να αφήνω τον δημιουργικό μου εαυτό ελεύθερο. Όταν με βάζω σε κουτάκια και σε πρόγραμμα ειλικρινά μαραζώνω. Και κλασικά θα πει ο κόσμος “έτσι είναι οι νέοι, δεν θέλουν να δουλέψουν”. Ε ναι λοιπόν, σόρρυ που προτιμώ να έχω ζωή και να μην μου στερείς το ένα τρίτο της ημέρας μου δίνοντάς μου ψίχουλα για να επιβιώσω. Σόρρυ έβγαλα χολή τώρα. (γέλια)
Τι φάση με το people pleasing;
Ήταν και είναι μέρος του εαυτού μου. Δεν ήμουν ποτέ διεκδικητικός, αλλά το δουλεύω. Όσα δεν μπορούσα να πω τα έγραψα σε αυτό το κομμάτι περιληπτικά και σύντομα για να μπορώ να τα ουρλιάζω. Ο French Fry με βοηθά όταν εγώ δεν έχω τη δύναμη.
Πώς κατάλαβες ότι τελικά δεν ήσουν ο jazz τύπος που πίστευες;
(Γέλια) Πολύ κομβική στιγμή. Ήμουν στην Κέρκυρα με τον Aki Rei (θα σπαμάρω το όνομά του μέχρι να σβήσει ο ήλιος!) και τζαμάραμε στο σπίτι μου. Αυτός έπαιζε πιάνο κι εγώ κιθάρα και θυμάμαι ότι δεν μπορούσα να σταυρώσω ούτε μισή μελωδία. Έπαιζα 100 νότες το δευτερόλεπτο χωρίς να έχει νόημα. Και θυμάμαι να μου λέει “παίξε μια νότα απλά και ευχαριστήσου το ρε μπρο ξεκόλλα”. Αυτή η ατάκα με μπλόκαρε πολύ στην αρχή, αλλά εν τέλει με έβαλε στο τριπάκι να καταλάβω ότι ίσως μια νότα είναι αρκετή για να παίξεις. Από τότε ξεκίνησα να εκτιμώ και να ασχολούμαι περισσότερο με την ερμηνεία και το feeling, παρά με τις κλίμακες και την τεχνική.
photo: David J. East
Πώς ήταν να μεγαλώνεις δίπλα σε μια σχεδόν οικογενειακή επιχείρηση μπάντας και πόσο εύκολο ήταν τελικά να χαράξεις τη δική σου πορεία;
Το σπίτι είχε πάντα φασαρία. Όμορφη φασαρία. Ο πατέρας μου τους μάζευε όλους φέρνοντας το μπουζούκι του στο οικογενειακό τραπέζι και ακολουθούσαμε οι υπόλοιποι με τα όργανά μας. Η μουσική στο σπίτι ήταν effortless και μπορώ να πω με σιγουριά ότι περισσότερες ώρες παιζόταν από κάποιον παρά ακουγόταν από ραδιόφωνο. Ήταν πολύ όμορφο γιατί ποτέ δεν υπήρχε κάτι να το μπλοκάρει αυτό, ανεξάρτητα από το τι είδος έπαιζε ο καθένας. Αυτές οι στιγμές καθώς μεγαλώναμε και τα αδέρφια μου έφευγαν από το σπίτι για σπουδές ή δουλειά άρχισαν να γίνονται λιγότερες και έβλεπα τη διαφορά. Στα 15 μου ξεκίνησε να έχει πολύ αισθητή ησυχία. Άσχημη ησυχία. Και τότε αποφάσισα ότι θέλω να κάνω αυτό το πράγμα. Η πορεία μου δεν είναι τίποτα άλλο από παραγωγή φασαρίας. Είτε είναι indie rock είτε είναι απλά πιάνω την κιθάρα και γρατζουνάω, θέλω να φέρνω κόσμο μαζί και να περνάμε όμορφες στιγμές με τον ίδιο τρόπο που το έκανε ο πατέρας μου όταν ήμουν μικρός.
Από όλα αυτά που θεωρούσες υποχρεωτικά με την παιδική σου σκέψη, ποια έχει απορρίψει και ποια τα έφερες στα μέτρα σου ;
Κάπως δεν έχω απορρίψει κάτι που θεωρούσα υποχρεωτικό όταν ήμουν παιδί. Το υποχρεωτικό τότε ήταν απλά το υγιές ερέθισμά του να ασχοληθώ με τη μουσική. Το μόνο “πρόβλημα” που κάπως προέκυψε από αυτό ήταν ότι στα 17 χρόνια που ασχολούμαι, τα 2 τελευταία είναι αυτά που δεν το σπουδάζω. Πάντα όταν έπιανα κιθάρα θυμάμαι να έχω κάτι να μελετήσω ή κάποιο μάθημα να δώσω. Αυτό μου δημιουργούσε τύψεις όταν πήγαινα να κάνω κάτι δικό μου. Πλέον μου φαίνεται περίεργο που έχω την ελευθερία να κάνω ό,τι θέλω και είναι λίγο χάος, δεν θα σου πω ψέματα. Αλλά το έχω βρει και κρατάω τις γνώσεις αυτές γιατί παρατηρώ ότι με βοηθάνε στο να έχω μεγαλύτερη παλέτα για να δημιουργήσω.
Βλέπουμε μπάντες όπως οι IDLES και οι Fontaines D.C. να φέρνουν ξανά τον post punk ήχο σε ευρύτερο κοινό. Πώς βλέπεις αυτή την επιστροφή;
Το λατρεύω. Ειδικά πέρυσι που πήγα και τους είδα στο Release πραγματικά είχα συγκινηθεί με το πόσο ωραία το φέρνουν στο σήμερα και τα θέματα που θίγουν μέσα από τη μουσική τους. Νιώθω ότι το χρειάζεται ο κόσμος. Έχει την ανάγκη να ουρλιάξει γιατί ζούμε τρομακτικές στιγμές. Δοκίμασε να ακούσεις το “In the modern world” από Fontaines και να πηγαίνεις στη δουλειά σου με τον ηλεκτρικό. Είναι φοβερό το πόσο relatable είναι.
Ποιο τραγούδι με κλαρίνο θα έκανες post-punk διασκευή;
“Μια βλάχα μια παλιοβλάχα”. Μελωδιάρα! Αλλά θα το έλεγα “Greven girl”
Ποιο τραγούδι σου θα επιβίωνε καλύτερα σε ένα πανηγύρι στη Λάρισα;
Ουφ! Το Paris σίγουρα. Ειδικά άμα αλλάξω λίγο τα τύμπανα και το πάω τσιφτετέλι!
Ποιο κομμάτι θα ήθελες να παίζει σαν soundtrack την ώρα που θα παραιτούμαστε για χάρη σου;
Αυτό. Trust me.
The post Παραιτήσου αύριο. Σήμερα άκου τον French Fry appeared first on ελculture – Θέατρο, Μουσική, Τέχνη & Πολιτισμός.
Διαβάστε περισσότερα