11/07/2026 1:41 πμ.
Στις 11 Μάη συλλαμβάνονται σύντροφοι και συντρόφισσες μετά από την ένοπλη ληστεία καταστήματος της Τράπεζας Πειραιώς στην Κάτω Τιθορέα. Θέλοντας να στείλουμε ένα σινιάλο αλληλεγγύης, λαμπαδιάσαμε 2 ATM (Πειραιώς και Εθνικής) επί της Εθνικής Αντιστάσεως στην Καισαριανή το βράδυ της Τετάρτης 8 Ιουλίου. Τα καμμένα ATM αντί να βγάζουν χρήματα ας στέλνουν σήματα καπνού στα προφυλακισμένα συντρόφια.
Παραδεχόμαστε πως δεν είχαμε σκοπό να πούμε πολλά πράγματα σε αυτό το κείμενο καθώς η δράση είναι αρκετά συγκεκριμένη. Η επικαιρότητα των τελευταίων ημερών και κυρίως η απουσία του διαλόγου, σε κινηματικό επίπεδο, μας έχει προβληματίσει. Αντιλαμβανόμαστε τους εαυτούς μας ως κομμάτια του ευρύτερου ανταγωνιστικού κινήματος, ενός κινήματος που χαρακτηρίζεται από την πολυμορφία, συγκεκριμένα αποτελεί ένα από τα θεμελιώδη χαρακτηριστικά του. Είναι θέμα ευθύνης να μοιραστούμε κάποιες σκέψεις. Σημασία έχει να ξεκινήσει ο διάλογος κι όχι ποιος θα τον ξεκινήσει.
Στο διά ταύτα..
Την τελευταία βδομάδα, μετά τις εμπρηστικές επιθέσεις στη θεσσαλονίκη, έχουμε γίνει μάρτυρες δηλώσεων καταδίκης “της βίας από όπου κι αν προέρχεται” από το σύνολο του πολιτικού συστήματος της χώρας. Κυβερνητικά στελέχη, βουλευτές, υπουργοί, ακόμη κι ο πρωθυπουργός προβαίνουν σε δηλώσεις, σε ότι κανάλι τους φιλοξενεί κάθε μέρα, που καταδικάζουν την “βία της αριστεράς”, ποινικοποιούν την διαμαρτυρία, παραγγέλνουν δικογραφίες, προαναγγέλουν “κυνήγια μαγισών”, παρομοιάζουν τα τρικάκια με εμπρηστικούς μηχανισμούς, ανάγουν την κατάληψη δημόσιου κτιρίου από πλημμέλλημα σε κακούργημα(σε επίπεδο δηλώσεων ακόμα) και καλούν σε “διεύρηνση” του όρου “τρομοκρατική οργάνωση”.
Δεν θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς (εκτός από το κοινό τους) πως η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας δεν είναι μια αυταρχική κυβέρνηση. Το αποδεικνύει σε καθημερινή βάση, το διατυμπανίζει στα κανάλια με περηφάνια, εξάλλου με αυτό το “χαρτί” έγινε κυβέρνηση. Με αφορμή τα σκηνικά της προηγούμενης βδομάδας το έχει επαναφέρει στο κέντρο της πολιτικής συζήτησης, ενόψει προεκλογικής περιόδου και η συζήτηση προμυνείεται να οξυνθεί ακόμη περισσότερο, τα αποτελέσματα της οποίας εν δυνάμει προτείνουν την ποινικοποίηση ολόκληρου του πολιτικού μας χώρου, των καταλήψεων και της πολιτικής δράσης συνολικά. Το πως πρόκειται να αντισταθούν σε αυτό οι πολιτικές δυνάμεις του κινήματος στην Ελλάδα είναι ένα θέμα για κάποιο άλλο κείμενο. Εμείς απο την μεριά μας θα μείνουμε σε αυτές τις γραμμές στην πολιτική υπεράσπιση της επαναστατικής βίας γενικά και του εμπρησμού ως μέσο ειδικά.
Ο εμπρησμός έχει καθιερωθεί ιστορικά ως το κατεξοχήν όπλο της κοινωνίας ενάντια στο Κράτος, τον Τύρρανο, τον Αριστοκράτη, τον Εφοπλιστή, την Εξουσία καθολικά. Εμείς ως αναρχικοί κι αναρχικές δεν κατέχουμε κάποια πρωτοκαθεδρία κι ούτε θα θέλαμε στο κάτω κάτω, όμως οφείλουμε στην Υπόθεση, να υπερασπιζόμαστε πολτικά τα μέσα που έχουμε επιλέξει για να αγωνιστούμε. Στην προκειμένη βλέπουμε μια προσπάθεια εξευτελισμού του μέσου από την έννομη πολιτική ζωή του τόπου με σκοπό την αποπολιτικοποίηση της επαναστατικής βίας γενικώς, χρησιμοποιώντας δικαιολογίες του κώλου. Πχ “οι αναρχικοί έχουν σχέσεις με την παρανομία, τα οπαδικά, πουλάνε ναρκωτικά και τα κέρδη τα κάνουν μολότοφ” και λοιπές γραφικές ηλιθιότητες. Βλέπουμε αυτή τη στρατηγική και στην περίπτωση των συντρόφων και των συντροφισσών που διώκονται για την ένοπλη ληστεία τράπεζας στην Κάτω Τιθορέα και στους/στις οποίους/οποίες αφιερώνουμε και τη δράση. Έχουμε βαρεθεί να ακούμε τον Καλιακμάνη και κάθε άλλο παράσιτο να μιλάνε για συγκοινωνούντα δοχεία, για στρατολογητές και στρατολογημένους. Πρέπει να βάζουμε τα πράγματα στη θέση τους, όπως προσπάθησαν και οι διωκόμενοι της υπόθεσης της Κάτω Τιθορέας, που μέσα από την κλούβα φώναζαν Ζήτω η Αναρχία. Έχει σημασία λοιπόν να συνεχίσουμε να παραθέτουμε τα σκεπτικά μας, να αναλύουμε τους λόγους κάθε επίθεσης και κυρίως να μιλάμε για την ανάγκη των επαναστατικών κινημάτων να χρησιμοποιούν βία για να πετύχουν τους σκοπούς τους.
Ας μη γελιόμαστε, βία υπάρχει παντού γύρω μας, στην Παλαιστίνη τρώνε βία για πρωινό, μεσημεριανό και βραδινό. Τα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστριών είναι βία, το ναυάγιο στη Πήλο ήταν βία, η ανένδωτη στάση της περιφέρειας απέναντι στα Προσφυγικά, τον Αρίστο και την Suzon είναι βία, το ξύλο στις πορείες είναι βία όπως και οι ατέλειωτες ώρες αναμονής στα επείγοντα των δημόσιων νοσοκομείων. Βία είναι οι βιασμοί από κάθε λογής μαλάκα όπως βία είναι και η πρόταση του εισαγγελέα για αθώωση “λόγω αμφιβολίων” των μπάτσων βιαστών του ΑΤ Ομόνοιας. Τα κροκοδείλια δάκρυα κάτι τελειωμένων Κυρανάκηδων δεν μας συγκινούν, οι ηθικολογίες από τους δολοφόνους των 57 ατόμων στα Τέμπη δήθεν περί απαξίας της ζωής μας αηδιάζουν. Έχουμε κάθε δικαίωμα να αντισταθούμε στον θάνατο που ξαμολάνε δεξιά κι αριστερά. Έχουμε κοινωνικό και ιστορικό καθήκον να αντιστεκόμαστε με κάθε μέσο, πάντα με το αντίστοιχο κόστος. Δεν γίνεται να σκοτώσεις τον τύρρανο αν δεν λερώσεις τα χέρια σου, στην τελική πρέπει να πεθάνει. Είναι σωστό γιατί είναι δίκαιο και το δίκαιο βρίσκεται στην δικαιοσύνη του δρόμου, στη δικαιοσύνη των από τα κάτω, αυτή που, όταν δολοφονείται ένα 15χρονο παιδί στα Εξάρχεια από σφαίρα μπάτσου, πυρπολεί αστυνομικά τμήματα και τοποθετεί εμπρηστικούς μηχανισμούς σε σπίτια της πολιτικής, δικαστικής, αστυνομικής και στρατιωτικής ελίτ του τόπου. Γιατί οφείλουμε να αλλάξουμε στρατόπεδο στον φόβο που μας προκαλούν καθημερινά. Γιατί σε πόλεμο ζούμε κι ας μην νικήσουμε ποτέ θα πολεμάμε πάντα.
Την ημέρα της δράσης αστυνομικοί της ΟΠΚΕ πυροβολούν στο πίσω μέρος του κεφαλιού 20χρονο στο Άργος, μετά απο καταδίωξη, ο 20χρονος μένει εγκεφαλικά νεκρός από τους τραυματισμούς στο κεφάλι. Τα λόγια είναι περιττά. Πήρε μπρος ο μηχανισμός προπαγάνδας: “εμβόλισε περιπολικό, παραλίγο να εμβολίσει πεζούς αστυνομικούς”. Λίγο scroll στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και μπορεί ο καθένας να δει τι λέει για την ΕΛΑΣ και τον 20χρονο η ελληνική κοινωνία ή τέλος πάντων το συντηριτικό κομμάτι της, η “δεξιά πολυκατοικία”. Η υποκρισία δεν έχει τέλος. Οι ευαγγελιστές της δημοκρατικής ζωής εύχονται “απελευθέρωση” των αστυνομικών, να τους “λύσουν τα χέρια” οι πολιτικοί, “να σταματήσει η πολιτεία να ανέχεται τους γύφτους”. Οι ίδιοι άνθρωποι που μιλούσαν για “ειδεχθή εγκλήματα” και “τυφλή βία”. Όλο αυτό το δυστοπικό σενάριο που περιγράφουμε είναι βία κι έχουμε κάθε δικαίωμα να αμυνθούμε όπως εμείς επιλέξουμε κι η φωτιά είναι αρκετά προσιτή…
Η φωτιά δεν είναι απλώς ένα μέσο για τον εξεγερμένο, αλλά ένα σύμβολο ανατροπής γιατί δεν αρκείται στην κατάρευση αλλά επιβάλει την ολοκληρωτική καταστροφή, δεν ενδιαφέρεται για το μετά, όμως δίνει την επιλογή να το ονειρευτείς.
ΥΓ. Ανήμερα της δημοσίευσης του κειμένου, Αντιτρομοκρατική Υπηρεσία και Διεύθυνση Αντιμετώπισης Οργανωμένου Εγκλήματος πραγματοποίησαν σχεδόν ταυτόχρονες επιχειρήσεις σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και Χανιά κατά τις οποίες συνελήφθησαν 4 σύντροφοι και 1 συντρόφισσα ενώ έχει εκδοθεί ένταλμα για ένα ακόμη άτομο. Στους 2 στην Αθήνα φόρτωσαν τον εμπρησμό της Μαρφίν το 2010 και στα υπόλοιπα 3 άτομα την εμπρηστική επίθεση στο σπίτι της Αφροδίτης Νέστορα χωρίς να σχετίζονται οι υποθέσεις μεταξύ τους. Η τρομοϋστερια χτυπά ξανά τους δέκτες σας και ανώνυμα email τις ηλεκτρονικές διευθύνσεις της ΓΑΔΑ την ίδια στιγμή που ένας 20χρονος είναι εγκεφαλικά νεκρός από σφαίρες μπάτσων στο κεφάλι. Μπορεί να πρόκειται για κάποιες διαβολικές συμπτώσεις που τυχαίνει να φωτογραφίζουν το επικοινωνιακό modus opernadi του κυρ Μιχάλη και του στανιού του. Ίσως η Αντιτρομοκρατική να προκηρύττει εκλογές από εδώ και στο εξής μην κουράζεται με διαγγέλματα ο πρωθυπουργός. Τα συντρόφια έχουν την αμέριστη αλληλεγγύη μας. Να σταθούμε ανάχωμα στα πογκρόμ της αστυνομίας κατά του αναρχικού και αντιεξουσιαστικού χώρου.
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ/ΣΤΙΣ ΑΝΑΡΧΙΚΟΥΣ/ΑΝΑΡΧΙΚΕΣ ΠΟΥ ΔΙΩΚΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΗΣ ΚΑΤΩ ΤΙΘΟΡΕΑΣ
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΑ ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΑ ΤΩΝ ΣΗΜΕΡΙΝΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ ΣΕ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ, ΧΑΝΙΑ ΚΑΙ ΑΘΗΝΑ
ΤΟ ΑΙΜΑ ΚΥΛΑΕΙ ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΖΗΤΑΕΙ
ΦΩΤΙΑ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΚΕΛΙΑ
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΙΣ ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΕΣ ΑΝΑΡΧΙΚΕΣ ΣΥΝΤΡΟΦΙΣΣΕΣ ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΚΑΙ ΔΗΜΗΤΡΑ
ΝΙΚΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ – ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΡΙΣΤΟ ΚΑΙ ΤΗ SUZON
ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΞΥΜΗΤΗΡΗΣ ΠΑΡΩΝ
Αναρχικοί-Αναρχικές