–Κείμενο συμπαράταξης ή πρόταση εκλογικής συμπόρευσης;
Του
ΝΙΚΟΥ ΣΤΡΑΒΕΛΑΚΗ,
Οικονομολόγου του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Σημείωση: Η «Βραχμανική Αριστερά» είναι ένας όρος που επινοήθηκε από τον οικονομολόγο Thomas Piketty για να περιγράψει τη μετατόπιση στα δυτικά αριστερά κόμματα, που κυριαρχούνται ολοένα και περισσότερο από ελίτ και όχι από την εργατική τάξη. Αποτελούν, έτσι, μέρος ενός κομματικού συστήματος πολλαπλών ελίτ μαζί με την «Εμπορική Δεξιά», που κυριαρχείται από την ελίτ υψηλού εισοδήματος / πλούτου.
Το Μανιφέστο του Αλέξη Τσίπρα αξίζει την προσοχή μας. Η Νέα Δημοκρατία και τα φιλικά της Μέσα προσπαθούν να ξεπετάξουν το κείμενο με συνοπτικές διαδικασίες. Δεν σχολιάζουν το περιεχόμενό του και επιδιώκουν να το καταδικάσουν, βασισμένοι στον βίο και στην πολιτεία του συντάκτη του ως πρωθυπουργού της χώρας. Δεν πρέπει να κάνουν το ίδιο και οι δυνάμεις της πραγματικής Αριστεράς, θυμίζοντας απλώς στον κόσμο τη συμβιβαστική πολιτική του Τσίπρα το διάστημα 2015 – 2019. Αντίθετα, το κείμενο πρέπει να διαβαστεί και να κριθεί για τη συμβιβαστική πολιτική που εισηγείται ο κ. Τσίπρας στον παρόντα χρόνο. Ας τα πάρουμε με τη σειρά.
Σύμφωνα με το Μανιφέστο, η επιδίωξη Τσίπρα είναι να συμβάλει στην επάνοδο του δίπολου Δεξιά – Αριστερά τόσο στην Ελλάδα όσο και πανευρωπαϊκά. Αυτή δεν ήταν πάντοτε η θέση και η επιδίωξη του πρώην πρωθυπουργού μετά την εκλογική ήττα του 2019. Στην αρχική εκδοχή του rebranding του ονόματός του, η λέξη «Αριστερά» απουσίαζε επιδεικτικά από την πολιτική του ταυτότητα. Μάλιστα, αρκετοί από το περιβάλλον του διερρήγνυαν τα ιμάτιά τους ότι το δίπολο Δεξιά – Αριστερά είναι ξεπερασμένο. Είναι η εποχή που ο κ. Τσίπρας υποστήριζε (διακριτικά) την υποψηφιότητα Κασσελάκη για τον ΣΥΡΙΖΑ. Θυμίζω ότι η αρχική επιδίωξη του κ. Κασσελάκη ήταν η μετατροπή του ΣΥΡΙΖΑ σε κάτι που θα έμοιαζε με το Δημοκρατικό Κόμμα των ΗΠΑ, για να συμβιβαστεί, μετά τις αντιδράσεις, στη «business friendly Αριστερά» και ό,τι αυτή σημαίνει.
Δεν ξέρω αν στη μεταστροφή του κ. Τσίπρα έπαιξε βασικό ρόλο το φιάσκο Κασσελάκη, η δημοσκοπική βαρύτητα των λέξεων «Σοσιαλισμός» και «Αριστερά» στις περισσότερες δυτικές κοινωνίες ή οι επεξεργασίες της ομάδας Piketty για τις πολιτικές διαιρετικές τομές και την κρίση των σύγχρονων κομματικών συστημάτων. Το σίγουρο είναι ότι το πολιτικό στίγμα του κειμένου έχει επηρεαστεί από την έρευνα της ομάδας Piketty και του Thomas Piketty προσωπικά. Ο Piketty επιχειρηματολογεί ότι η επάνοδος του δίπολου Δεξιά – Αριστερά και η εκπροσώπηση της εργατικής τάξης και των φτωχών από τα αριστερά κόμματα, μέσα από μια ατζέντα γενναίας αναδιανομής σε όφελος των πολλών, θα περιορίσει την ανισότητα και θα προστατέψει τη δημοκρατία, που όντως κινδυνεύει στις μέρες μας.
Πέρα από την ανασφάλεια που αφήνουν οι παλινωδίες του κ. Τσίπρα γύρω από την αριστερή του ταυτότητα, οι παραπάνω προγραμματικές επιδιώξεις μόνο θετικές μπορούν να χαρακτηρισθούν. Όμως, στο σημείο αυτό ο κ. Τσίπρας κάνει μια λογική υπέρβαση. Θεωρεί την αδυναμία εκπροσώπησης της εργατικής τάξης από τα κόμματα της, κατά Piketty, «Βραχμανικής Αριστεράς» (Σοσιαλδημοκρατία, Ριζοσπαστική Αριστερά, Οικολογία) αποκλειστικά ένα ζήτημα πολιτικής ατζέντας. Δηλαδή, αν οι ίδιες πολιτικές δυνάμεις άλλαζαν ατζέντα, θα μπορούσαν να αποτελέσουν τα συστατικά μέρη μιας νέας ενοποιητικής αριστερής γραμμής για την εργατική τάξη και την κοινωνία.
Προφανώς δεν είναι έτσι, καθώς αρκετές από τις πολιτικές δυνάμεις που μνημονεύονται στο Μανιφέστο, ειδικά η Σοσιαλδημοκρατία, έχουν υποστεί τέτοια πολιτική μετάλλαξη, που η υιοθέτηση από αυτές μιας ριζοσπαστικής ατζέντας μόνο ως ανέκδοτο μπορεί να εκληφθεί. Το χειρότερο είναι ότι ο κ. Τσίπρας περιλαμβάνει στη διαδικασία διαμόρφωσης αυτής της ατζέντας και τις ηγεσίες αυτών των κομμάτων, π.χ. του ΠΑΣΟΚ. Ο λόγος είναι ότι η παρουσία τους καθιστά ρεαλιστική την εκλογική αριθμητική της κυβερνητικής / κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας στον παρόντα συσχετισμό δυνάμεων. Αυτή η αγωνία διαπερνά το κείμενο στο σύνολό του. Με άλλα λόγια, το πολιτικό μανιφέστο Τσίπρα γρήγορα διολισθαίνει σε ένα πρόγραμμα εκλογικής συνεργασίας ή έστω συμπόρευσης.
Το ενδιαφέρον είναι ότι ο κ. Τσίπρας όσο εύκολα περιλαμβάνει δυνάμεις στην Αριστερά που θέλει να συγκροτήσει άλλο τόσο ξεκάθαρα αποκλείει δυνάμεις από αυτό το πολιτικό μέτωπο. Το Μανιφέστο αποκλείει τις δυνάμεις της κομμουνιστικής – κομμουνιστογενούς Αριστεράς, ανεξαρτήτως προέλευσης. Το ερώτημα είναι: Γιατί στην «Αριστερά Τσίπρα» δεν έχουν θέση δυνάμεις που δεν θεωρούν τον καπιταλισμό το «τέλος της ιστορίας»;
Η απάντηση υπάρχει στο Μανιφέστο, αν και συγκεκαλυμμένη. Είναι το κομμάτι εκείνο που δηλώνει ότι το δίλημμα «μεταρρύθμιση ή επανάσταση» δεν είναι πλέον το κυρίαρχο για την Αριστερά. Το κείμενο αναφέρει για το θέμα αυτό ότι η νέα «ιδεολογική σύνθεση» θα πρέπει να είναι «δημοκρατική, εφαρμόσιμη και μετασχηματική». Αυτό που εννοεί είναι κοινοβουλευτική και συναινετική.
Ο κ. Τσίπρας αποκλείει από την εκλογική συνεργασία που προτείνει εκείνους που βλέπουν συγκρούσεις στην εφαρμογή μιας αναδιανεμητικής ατζέντας ακόμη και από την «Κυβερνώσα Αριστερά» που εισηγείται. Είτε δεν έχει διδαχθεί τίποτα από το διάστημα 2015 – 2019 είτε οι προτάσεις του εξαντλούνται στο πεδίο της κοινοβουλευτικής εναλλαγής, δηλαδή στο πλαίσιο του κομματικού συστήματος πολλαπλών ελίτ, που υποτίθεται ότι θέλει να ανατρέψει. Αυτό όμως θα το δούμε την επόμενη εβδομάδα, στο δεύτερο μέρος αυτής της παρουσίασης.
ΤΟ ΠΑΡΟΝ
The post Το Μανιφέστο της «Βραχμανικής Αριστεράς» Τσίπρα (Μέρος Α’) appeared first on ΤΟ ΠΑΡΟΝ.
Διαβάστε περισσότερα