Εναν χρόνο μετά τις εξαγγελίες του πρωθυπουργού για το νερό και τις υδάτινες υποδομές που θα μετέτρεπαν το νερό από ένα θεμελιώδες κοινό αγαθό σε πεδίο κερδοσκοπίας, ψηφίστηκε στη Βουλή σχετικός νόμος, με τις απαραίτητες διαψεύσεις του κ. Μητσοτάκη, που τις πιστεύουν ολοένα και λιγότεροι.
Οι κριτικές και οι κινητοποιήσεις δεν απέτρεψαν την ψήφιση:
● Ο νόμος εντάσσεται στο πλαίσιο ενός ευρύτερου σχεδιασμού για τη διαχείριση του νερού, όπου τα ζητήματα δεν θα τα διαχειρίζονται σε τοπικό επίπεδο αλλά με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια, μετατρέποντας το νερό από ζωτικής σημασίας κοινό αγαθό σε εμπόρευμα.
● Οι δήμοι χάνουν τον ουσιαστικό έλεγχο και μέσα από κλειστές, fast-track εργολαβικές αναθέσεις έργων και ανεπαρκή περιβαλλοντικό έλεγχο, προωθείται η συγκεντροποίηση και η μετακύλιση του κόστους των νέων υποδομών, των επενδύσεων, των χρεών και των έργων λειψυδρίας στους καταναλωτές.
● Μεταφέρονται αρμοδιότητες, υποδομές, οικονομικές υποχρεώσεις και κρίσιμες αποφάσεις σε μεγαλύτερα εταιρικά και υπερτοπικά σχήματα και σε ρυθμιστικούς μηχανισμούς απομακρυσμένους από τις ανάγκες των τοπικών κοινωνιών και της φύσης.
● Παραβιάζονται οι αρχές της εγγύτητας, της επικουρικότητας, της διαφάνειας και της λογοδοσίας.
● Παρέχεται θεσμική νομιμοποίηση στην εκτροπή υδάτων από φυσικούς ποταμούς προς την Αττική, με παρόμοιο τρόπο που είχε επιχειρηθεί η εκτροπή του Αχελώου, η οποία ακυρώθηκε στο ΣτΕ.
● Υποβαθμίζεται η περιβαλλοντική διαχείριση και τίθεται σε διακινδύνευση η δημόσια υγεία και η οικολογική ισορροπία.
Αντί για πολιτικές πρόληψης και βιώσιμης αντιμετώπισης των αιτίων της λειψυδρίας, θα εφαρμοστεί και στο νερό ένα μοντέλο όπως της ΔΕΗ και των σιδηροδρόμων. Σύντομα το κόστος της ύδρευσης των πολιτών θα ακολουθήσει την πορεία του ηλεκτρισμού. Η πρόσβαση στο νερό είναι θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα, σύμφωνα και με απόφαση του ΟΗΕ το 2010 (A/64/L.63/Rev.1).
Στην Ευρώπη, τουλάχιστον ένας στους δέκα πολίτες (40-50 εκατομμύρια) προμηθεύεται πόσιμο νερό από μικρά αποκεντρωμένα συστήματα και πηγάδια –στην Ελλάδα δεν υπάρχουν αξιόπιστες πληροφορίες. Οι προσπάθειες ιδιωτικοποίησης του νερού έχουν αποτύχει, τα κινήματα για το νερό εξασφαλίζουν νίκες με δημοψηφίσματα, διεθνώς οι εταιρείες ύδρευσης επαναδημοτικοποιούνται, αλλά εδώ επεξεργάζονται τρόπους για να παρακάμψουν το Σύνταγμα και το ΣτΕ.
Η λειψυδρία δεν αντιμετωπίζεται με εκτροπή ποταμών, που παραβιάζει και το ευρωπαϊκό δίκαιο, αλλά με οικολογική και διαφανή διαχείριση, αποκατάσταση των πολύτιμων υδάτινων οικοσυστημάτων, σωστή εφαρμογή της Οδηγίας πλαίσιο για τα ύδατα 2000/60/ΕΚ και την κατά προτεραιότητα εφαρμογή λύσεων που βασίζονται στα υγιή φυσικά οικοσυστήματα. Γι’ αυτό απαιτείται ολοκληρωμένο σχέδιο εξοικονόμησης, ανακύκλωσης, προστασίας των υδροφορέων, μείωσης των διαρροών, επαναχρησιμοποίησης του νερού, αλλαγής των υδροβόρων πρακτικών και δημόσιας λογοδοσίας.
Στην εποχή της κλιματικής κρίσης, όπου οι πλημμύρες εναλλάσσονται με τη λειψυδρία, είναι επείγουσα η βιώσιμη διαχείριση των υδατικών πόρων και η δημόσια διαχείριση του νερού ως δημόσιου αγαθού και όχι ως πεδίου κερδοφορίας.
*Πρώην ευρωβουλευτής, συντονιστής Ε.Γ. ΠΡΑΣΙΝΩΝ-Οικολογίας
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr