Ενα ανθρωποειδές ρομπότ που τρέχει 100 μέτρα σε 9,39 δευτερόλεπτα ακούγεται ως κάτι εξαιρετικό. Στους Παγκόσμιους Αγώνες Ανθρωποειδών Ρομπότ που πραγματοποιήθηκαν στο Πεκίνο, ένα μηχάνημα φέρεται να ξεπέρασε το παγκόσμιο ρεκόρ που κατείχε ο κάτοχος του παγκόσμιου ρεκόρ στον στίβο, Γιουσέιν Μπολτ, ενώ ένα άλλο πήδηξε ψηλότερα από το μακροχρόνιο ρεκόρ του Χαβιέρ Σοτομαγιόρ στο άλμα εις ύψος. Επιφανειακά, αυτά τα επιτεύγματα φαίνεται να σπάνε τα όρια στον αθλητισμό. Εντούτοις, η σύγκριση της ρομποτικής και της ανθρώπινης απόδοσης είναι θεμελιωδώς λανθασμένη. Κι αυτό διότι ο αθλητισμός δεν είχε ποτέ ως στόχο μόνο την επίτευξη του ταχύτερου χρόνου ή του υψηλότερου άλματος ή της βαρύτερης άρσης.
Οταν παρακολουθούμε αθλητές να αγωνίζονται, δεν είμαστε απλώς μάρτυρες σωματικών κατορθωμάτων. Παρακολουθούμε ανθρώπους να αντιμετωπίζουν κόπωση, πίεση, αβεβαιότητα, συναίσθημα και κίνδυνο. Η αντιμετώπιση αυτών των προκλήσεων είναι εξίσου σημαντική με την κατάκτηση των σωματικών δεξιοτήτων που απαιτούνται για την απόδοση. Αυτή η ανθρώπινη εμπειρία δίνει στα αθλητικά επιτεύγματα νόημα και δημιουργεί τη σύνδεση μεταξύ αθλητών, θεατών και της ευρύτερης αθλητικής κοινότητας.
Αντίθετα, όσο κι αν ένα ρομπότ μπορεί να μοιάζει με άνθρωπο, δεν βιώνει τον αθλητισμό με τον τρόπο που τον βιώνουν οι άνθρωποι. Δεν νιώθει νευρικό όταν στέκεται στη γραμμή εκκίνησης και δεν βιώνει τη χαρά της νίκης και την απογοήτευση της ήττας. Γι’ αυτό και η σύγκριση του χρόνου σπριντ ενός ρομπότ με το παγκόσμιο ρεκόρ του Μπολτ είναι τελικά παραπλανητική. Στην ουσία, το πραγματικό επίτευγμα δεν είναι η αθλητική αριστεία. Είναι μόνο η τεχνολογική πρόοδος.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr