Υπάρχουν φωτογραφίες που αξίζουν χίλιες λέξεις, και μετά υπάρχουν φωτογραφίες που αξίζουν τριάντα δισεκατομμύρια δολάρια.
Η εικόνα με τα χιλιάδες αυτοκίνητα παραταγμένα στην έρημο δεν είναι απλώς εντυπωσιακή. Είναι το αποτύπωμα μιας από τις μεγαλύτερες κρίσεις που πέρασε ποτέ η παγκόσμια αυτοκινητοβιομηχανία, με πρωταγωνιστή το Group της Volkswagen αρχικά λαο μετέπιτα και άλλους ομίλους και κυρίως την Stellantis – και αφετηρία το γνωστό σκάνδαλο Dieselgate.
Η ιστορία ξεκινά τον Σεπτέμβριο του 2015, όταν η Αμερικανική Υπηρεσία Περιβαλλοντικής Προστασίας (EPA) αποκάλυψε ότι η Volkswagen είχε προγραμματίσει σκόπιμα τους πετρελαιοκινητήρες της ώστε να ενεργοποιούν τους ελέγχους εκπομπών μόνο κατά τη διάρκεια εργαστηριακών δοκιμών. Στην πραγματικότητα, τα αυτοκίνητα έβγαζαν ρύπους σε 40 φορές υψηλότερα επίπεδα από τα επιτρεπτά όρια. Το λογισμικό ήταν τόσο εξελιγμένο ώστε μπορούσε να «καταλάβει» πότε το όχημα βρισκόταν σε δοκιμή και να συμπεριφερθεί ανάλογα — ένα ψέμα κωδικοποιημένο σε εκατομμύρια αυτοκίνητα παγκοσμίως.Η πρακτική αυτή αποδόθηκε τότε σε εσωτερικές αποφάσεις στελεχών, με το όνομα του Martin Winterkorn να βρίσκεται στο επίκεντρο της περιόδου, αν και η εταιρεία υποστήριξε ότι το Διοικητικό Συμβούλιο δεν είχε γνώση της συγκεκριμένης πρακτικής.
Αυτό που έχει σημασία είναι η συνέχεια. Η Volkswagen ανέλαβε πλήρως την ευθύνη, κινήθηκε άμεσα και δραστικά, προχώρησε σε μαζικές επαναγορές οχημάτων, αποζημιώσεις και τεχνικές διορθώσεις, σε μια διαδικασία που ξεπέρασε τα 30 δισεκατομμύρια δολάρια μόνο στις ΗΠΑ. Παρά το τεράστιο πλήγμα, η εταιρεία όχι μόνο άντεξε, αλλά επιβεβαίωσε το μέγεθος και τη δυναμική της, επανερχόμενη ισχυρή και επενδύοντας επιθετικά στην ηλεκτροκίνηση τα επόμενα χρόνια.
Αυτό που ακολούθησε ήταν ένας εφιάλτης εφοδιαστικής αλυσίδας σε πλανητική κλίμακα. Σχεδόν 500.000 οχήματα με κινητήρα 2,0 λίτρων στις ΗΠΑ κρίθηκαν αντικείμενο επαναγοράς ή εγκεκριμένης τεχνικής επισκευής. Οι μαζικές επαναγορές δημιούργησαν τεράστια προβλήματα αποθήκευσης και εφοδιασμού.Η λύση; Η έρημος.
Η τοποθεσία Victorville στην Καλιφόρνια καλύπτει 134 εκτάρια και λειτούργησε ως τεράστιος χώρος κράτησης αυτοκινήτων— ένα είδος φυλακής για οχήματα που δεν έκαναν τίποτα κακό αλλά ήταν η αποδεικτική απόδειξη της εταιρικής εγκληματικότητας. Στο απόγειο του προγράμματος επαναγοράς, η Volkswagen διαχειριζόταν περίπου 37 χώρους αποθήκευσης σε όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες, που φιλοξενούσαν συνολικά εκατοντάδες χιλιάδες πετρελαιοκίνητα οχήματα. Το ξηρό κλίμα της Μοχάβε επιλέχθηκε σκόπιμα για να αποφευχθεί η σκουριά και η φθορά — η εταιρεία ήθελε να κρατήσει τα αυτοκίνητα σε καλή κατάσταση γιατί σχεδίαζε να τα πουλήσει ξανά.
Σε ό,τι αφορά την τύχη των οχημάτων, η Volkswagen επιβεβαίωσε ότι περισσότερα από 13.000 αυτοκίνητα επισκευάστηκαν και μεταπωλήθηκαν στις ΗΠΑ, συχνά με εκτεταμένες εγγυήσεις και πλήρη γνωστοποίηση στους αγοραστές. Πάνω από 28.000 μονάδες καταστράφηκαν, ενώ χιλιάδες ακόμα περίμεναν τελική απόφαση. Άλλα οχήματα αποστάλθηκαν στο εξωτερικό ή διαλύθηκαν για ανταλλακτικά, τροφοδοτώντας μια σκιώδη αγορά μεταχειρισμένων εξαρτημάτων.
Στο τέλος, οι χώροι αποθήκευσης στην έρημο άδειασαν σταδιακά. Η υπόθεση ανάγκασε ολόκληρη την αυτοκινητοβιομηχανία να υιοθετήσει πιο διαφανείς πρωτόκολλα δοκιμών και αυστηρότερες περιβαλλοντικές αναφορές. Για τη Volkswagen, το σκάνδαλο επιτάχυνε τη στρατηγική στροφή προς την ηλεκτροκίνηση, με σημαντικές επενδύσεις στη σειρά ID. και νέα έμφαση στη βιωσιμότητα.
Τα αυτοκίνητα στην έρημο Μοχάβε έχουν πλέον εξαφανιστεί. Και πλέον η αυτοκινητοβιομηχανία πιο ώριμη από ποτέ, παράγει τα πιο «καθαρά» και ασφαλή αυτοκίνητα που έχει ποτέ παράξει…
Διαβάστε περισσότερα