Κανένα «μυστήριο» δεν υπάρχει. Η βρόμα αυτή προχθές στην Αθήνα δεν είναι παρά η μπόχα της χώρας, η οσμή της σαπίλας παντού, που δεν μας αφήνει να ανασάνουμε, που καταργεί το «οξυγόνο» της καθημερινότητας και κάνει δυσφορικό και αποπνικτικό τον ατομικό και συλλογικό μας βίο.
Κακώς ψάχνουν την μπόχα αυτή σε αέρια, εργοστάσια ή σε θάλασσα και βυθό: εμείς την παράγουμε. Εμείς οι ίδιοι. Εμείς φροντίζουμε σε κάθε ευκαιρία, σε κάθε κάλπη, η απαίσια αυτή οσμή να βγαίνει μέσα από τα σπλάχνα της πόλης και της χώρας της ίδιας. Βγαίνει μέσα από τη σάπια κρατική μηχανή, την απίσχνανση των θεσμών και των υπηρεσιών, μέσα από δήθεν ναούς δημοκρατίας και δικαιοσύνης, πηγάζει από την καμαρίλα της εξουσίας στα κλειστά σαλόνια τους.
Και όλη αυτή η βρόμα, όλη αυτή η οσμή, κατακάθεται στα πνευμόνια μας: και την εισπνέουμε σχεδόν ηδονικά, δεκαετίες τώρα, την απολαμβάνουμε παθητικά αλλά επίμονα, πριμοδοτούμενη από εμάς τους ίδιους.
Αρκούμαστε να φωνάζουμε πού και πού για λίγο οξυγόνο και καθαρό αέρα, δήθεν για να αναπνεύσουμε από τη ζοφερή ατμόσφαιρα γύρω μας, ενώ βολευτήκαμε σε μια σχιζοφρενική πολιτισμική και αισθητική ασφυξία, σε ένα δυσώδες περιβάλλον που μυρίζει όλο και πιο έντονα, σχεδόν σαν μια σαπίλα που στερεί ανάσες ζωής…
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr