15/06/2026 7:41 μμ.
”Θα το καταλάβεις κι εσύ ότι πρέπει να αμυνθείς αν δεν θέλεις να εξαφανιστείς” ήταν τότε ένα σύνθημα που εμφανιζόταν σε πολλά φυλλάδια και σε πολλούς τοίχους. Τα χρόνια της πολιτικοποίησής μου, μάθαινα συνεχώς κάτι για την RAF μέσω συνθημάτων ή αφισών στους τοίχους. Επίσης, για τον αγώνα των πολιτικών κρατουμένων ενάντια στα βασανιστήρια της απομόνωσης και για την αλληλεγγύη προς αυτούς. Σύντομα άρχισα να παρακολουθώ συνειδητά όλα αυτά, ακόμα και τις απεργίες πείνας τους. Με έλκυε πολύ το γεγονός ότι υπήρχαν κάποιοι που αγωνίζονταν τόσο αποφασιστικά ενάντια σε αυτό το σύστημα, από το οποίο και εγώ, όπως και πολλοί άλλοι, ένιωθα καταπιεσμένη. ”
“Ακόμη και από τις φυλακές, ο αγώνας των κρατουμένων ενάντια στα βασανιστήρια της απομόνωσης και υπέρ της συλλογικότητας, της συνύπαρξης και της δυνατότητας δράσης, μαζί με όσους το επιθυμούσαν, έδωσε μια γεύση του τι ακριβώς σημαίνει ο αγώνας για την απελευθέρωση. Δηλαδή, μια κοινωνία στην οποία το ”για όλους” βρίσκεται στο επίκεντρο και όχι το κέρδος, το χρήμα, η εξουσία – όχι το να έχεις, αλλά το να είσαι, και μάλιστα μαζί.”
Daniella Klette, 12/5/26
Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Αλληλεγγύης στις 11/6, ας στρέψουμε την προσοχή μας στα μακροχρόνια φυλακισμένα αναρχικά υποκείμενα. Ημέρα που ξεκίνησε με αλληλεγγύη στην υπόθεση του Marius Mason (αποφυλακίστηκε φέτος στις 8/5 μετά από 17 χρόνια αιχμαλωσίας), αλλά στην πορεία καθιερώθηκε ως ημέρα αλληλεγγύης με όλα τα αναρχικά υποκείμενα που εξοντώνονται από την καταστολή, λόγω των μακροχρόνιων ποινών που τους έχουν επιβληθεί.
Το κράτος χρησιμοποιεί τις φυλακές για να αιχμαλωτίσει μαχόμενα συντρόφια, τα επαναστατικά σχέδια τους και τους απρόβλεπτους τρόπους οργάνωσης. Η συνύπαρξη, όμως, αναρχικών και άλλων ριζοσπαστών αιχμαλώτων εντός των τειχών, και η εμπλοκή τους σε κινητοποιήσεις, διατηρεί διασυνδεδεμένους τους αγώνες. Εμπνέουν ανυπακοή έξω από τη φυλακή.
Η φυλακή είναι ένας χώρος όπου τα συντρόφια σε αιχμαλωσία δύνανται να διεκδικούν. Η παρακαταθήκη μιας εξέγερσης στο εσωτερικό των φυλακών, παρά την καταστολή, αποτελεί κίνητρο και για όσα από εμάς βρισκόμαστε έξω από αυτή και μπορούμε να επιμείνουμε στις σχέσεις αλληλεγγύης και στις δράσεις προς έναν κόσμο χωρίς φυλακές, χωρίς θεσμούς, νόμους, εργαλεία επιτήρησης και εξουσιαστικές λογικές.
Παρόλο που, λόγου χάρη, οι ραγδαία εξελισσόμενες τεχνολογίες που χρησιμοποιεί η κυρίαρχη τάξη, όπως η τεχνητή νοημοσύνη, συνεχίζουν την οικοκτονική τους πορεία, παραμένει πάντα ελπιδοφόρα η βλάστηση ενός νέου σπόρου κάτω από συνθήκες ζέστης, ο οποίος περιμένει να δει ποτέ το περιβάλλον είναι καθαρό και κατάλληλο για να ξεμυτίσει και να αρπάξει την ευκαιρία της ζωής.
Η δέσμευσή μας και ο τρόπος με τον οποίο στηρίζουμε τα έγκλειστα συντρόφια, επιτρέπουν η διασύνδεση των αγώνων εντός και εκτός των τειχών να αποφέρει καρπούς και να αμφισβητήσει ή ιδανικά να καταργήσει την εξουσία του κράτους. Παρόλο που η κοινωνική συνείδηση αποπροσανατολίζεται από την άθικτη μανία του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, η αμφισβήτησή του, παραμένει επιτακτική και αναγκαία. Όσο αναρωτιόμαστε για την ύπαρξη επαναστατικής προοπτικής, η αλληλεγγύη θα ανοίγει νέους δρόμους, νέα περάσματα. Οι δρόμοι μας θα συνεχίσουν να απαιτούν πειραματισμό, προσαρμοστικότητα και εφευρετικότητα.
Η αλληλεγγύη είναι ταυτόχρονα και ευθύνη. Την αντιμετωπίζουμε ως συναίσθημα ή ως κοινωνική πρακτική που είναι, αυτονόητα, τα πρώτα ψήγματα για να ασχοληθούμε με τις διεκδικήσεις. Μια κοινωνία χωρίς αλληλεγγύη είναι μια κοινωνία σε σήψη.
Ενώ η αλληλεγγύη δεν πρέπει να βασίζεται σε προσωπικές σχέσεις, το κίνημα δεν καταφέρνει πάντοτε να το κάνει πράξη. Υπάρχουν κάποιες φορές που η στήριξη περνάει μέσα από το πρίσμα της υποκειμενικότητας με κριτήρια πολιτικής ταύτισης. Αναλογιζόμαστε, όμως, τη φύση της αλληλεγγύης ως κάτι που διαρκώς μεταβάλλεται και δεν έχει τέλος. Αδιαπραγμάτευτα και χωρίς διαχωρισμούς, για όποιο αιχμάλωτο συντρόφι βάλλεται από την καταστολή.
Η αλληλεγγύη, ωστόσο, δεν απευθύνεται μόνο σε όσα βρίσκονται στη φυλακή, αλλά σε όλα όσα υφίστανται παρενόχληση, εκφοβισμό, απέλαση, καταδίωξη, βασανιστήρια, ακόμη και θάνατο — όχι δηλαδή μόνο στα άτομα, αλλά και στους αγώνες στους οποίους συμμετέχουν.
Όπως η καταστολή έχει τις διακυμάνσεις της και οι τακτικές του κράτους μετασχηματίζονται και καινοτομούν, έτσι και η αλληλεγγύη οφείλει να ανακαλύπτει με πείσμα και φαντασία τα κίνητρα της. Είναι δόκιμο να προσαρμοζόμαστε στο μεταβαλλόμενο πεδίο της σύγκρουσης και στις ανάγκες των προταγμάτων και των αντιστάσεων μας. Πέρα από τα σύνορα των κρατών, σε όλα τα εδάφη όπου οι άνθρωποι αγωνίζονται. Εμπνεόμενα από τις επαναστατικές κινήσεις του παρελθόντος, στοχαζόμενα τις παρακαταθήκες που θα αφήσουμε σε όσα έρχονται μετά από εμάς και με γνώμονα τη μεταξύ μας συντροφικότητα, στεκόμαστε αλληλέγγυα, διεθνιστικά, σε μια προσπάθεια κατάργησης κάθε μορφής εξουσίας και καταπίεσης. Διεθνιστική αλληλεγγύη είναι η σύμπραξη με όσα αγωνίζονται απανταχού, χωρίς να εμπεριέχει κριτική και δεικτική χροιά, αλλά με ένα νόημα αλληλοστήριξης και με κατανόηση και σεβασμό στην εντοπιότητα, τις παραδόσεις, τα εθνοτικά χαρακτηριστικά και τις μορφές καταπίεσης στις οποίες το καθένα αντιστέκεται.
Ενώ αναγνωρίζουμε πως είμαστε συνήθως μια από τις μειοψηφίες εντός της θλιβερής κανονικότητας, η αλληλεγγύη αποτελεί τη μάχη που κάθε φορά αδράττουμε, εντός της ιστορίας. Μπορεί βέβαια να υπάρξουν στιγμές αποφυγής ή αμυντικής στάσης. Μόνο και μόνο για να επιστρέψουμε με πείσμα και αδιαλλαξία. Το πλαίσιο στο οποίο βρισκόμαστε αλλάζει συνεχώς, αλλά ο σκοπός μας παραμένει ο ίδιος. Η ατέρμονη αλληλεγγύη σημαίνει να ενεργούμε πάντα με στόχο την καταστροφή της κυρίαρχης τάξης.
Δεν είμαστε τίποτα με μια απλωμένη παλάμη. Γινόμαστε τα πάντα με μια σφιγμένη γροθιά.
Εν ολίγοις, η αλληλεγγύη δεν προσδιορίζεται μόνο από τα μέσα αγώνα (βίαια ή μη), ούτε από πόσο θίγεται το υπάρχον, από τη δράση και τον πολιτικό λόγο. Η αλληλεγγύη δε γνωρίζει κοινά σημεία και ταύτιση. Είναι ευθύνη για συμπόρευση με τις επιλογές που κάναν τα συντρόφια μας. Οι αιχμαλωσίες αγωνιστ(ρι)ών πάντα θα αποτελούν αφορμή να συναντηθούμε, να διαβούμε καινούργια μονοπάτια, να αντεπιτεθούμε, παίρνοντας θέση στον κοινωνικό πόλεμο που μαίνεται.
Η μάχη μας προς μια ζωή ελεύθερη, ενισχύεται αναμφίβολα από τον αγώνα στο πλευρό όσων έχουν αιχμαλωτιστεί από το κράτος. Η κάθε 11η Ιούνη, να είναι μια μέρα με τη σκέψη μας στα μακροχρόνια φυλακισμένα συντρόφια, και στους κοινούς αγώνες ενάντια στην κυριαρχία και τον κόσμο των διάχυτων εξουσιών που τη συντηρούν.
Για ό,τι παλεύουμε σε αυτόν τον κόσμο, θα είναι πάντα εναντίον του.
Χαμένη, είναι μόνο η μάχη που δε δόθηκε ποτέ.
ΚΑΛΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΕ G.I Abdallah 08/25, Casey Brezik 01/26 Marius mason 05/26, ΠΟΥ ΑΠΟΦΥΛΑΚΙΣΤΗΚΑΝ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΚΤΙΣΗ ΜΑΚΡΟΧΡΟΝΙΑΣ ΠΟΙΝΗΣ
ΔΥΝΑΜΗ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΕΓΚΛΕΙΣΤΑ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΠΟΥ ΒΙΩΝΟΥΝ ΤΗΝ ΕΚΔΙΚΗΤΙΚΗ ΜΑΝΙΑ ΤΗΣ ΜΑΚΡΟΧΡΟΝΙΑΣ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗΣ [Sean Swain, Michael Kimble, Alfredo Cospito, Monica Caballero, Nikos Maziotis, Anna Bieniamino, Xinachtli, J.A.Rose, Davide Delogu, κ.α.] More cases : https://june11.noblogs.org/prisoners/
Μαριάννα, Δήμητρα, Daniella, Maja γερά! Το πάθος για τη λευτεριά είναι δυνατότερο απ’ όλα τα κελιά!
Σοφοκλή, Γιάννη, Άκη Δ. & Συντρόφια από την απαλλοτρίωση τράπεζας στην Κ. Τιθωρέα: 187Α θα είναι οι μέρες των εξουσιαστών. Καμία καταληψίας στη φυλακή! Αλληλεγγύη με την Κατάληψη στέγης Δαφνομήλη 14, που εκκενώθηκε πρωινές ώρες, 11/6/26 Ούτε να το σκέφτεστε για ανάπλαση στα Κατειλημμένα Προσφυγικά. Κυριάκο, Σπύρο, Λάμπρο, Χρήστο για πάντα μαζί στις μάχες μας.
media:
IMG_0337.jpg
IMG_0334.jpg