Όσο αυξάνονται οι πιέσεις που δέχεται ο Κυριάκος Μητσοτάκης από τα δεξιά της πολιτικής σκηνής και κυρίως από τον Αντώνη Σαμαρά, τόσο η κυβέρνηση επιλέγει να μεταφέρει την πολιτική σύγκρουση προς την Αριστερά, επιχειρώντας να επαναφέρει στο προσκήνιο τον Αλέξη Τσίπρα ως βασικό αντίπαλο.
Η πρόσφατη επίθεση του Άδωνι Γεωργιάδη κατά του Αλέξη Τσίπρα, με βαρείς χαρακτηρισμούς και χωρίς την παρουσίαση συγκεκριμένων στοιχείων, αποκαλύπτει – σύμφωνα με τους επικριτές της κυβέρνησης – την αμηχανία και την πολιτική αδυναμία του Μεγάρου Μαξίμου να αντιμετωπίσει τις αυξανόμενες πιέσεις που δέχεται. Αντί για μια ουσιαστική πολιτική αντιπαράθεση πάνω στα προβλήματα της κοινωνίας, η κυβέρνηση επιλέγει την όξυνση, την πόλωση και τη στοχοποίηση των πολιτικών της αντιπάλων.
Η στρατηγική αυτή εντάσσεται σε μια προσπάθεια αλλαγής της πολιτικής ατζέντας. Καθώς η Νέα Δημοκρατία εμφανίζεται να δυσκολεύεται να παρουσιάσει ένα νέο πειστικό αφήγημα ενόψει των εκλογών, επιχειρεί να μετατρέψει την εκλογική αναμέτρηση σε μια σύγκρουση προσώπων, επενδύοντας ξανά στο δίπολο «Μητσοτάκης – Τσίπρας». Με αυτόν τον τρόπο επιδιώκει να συσπειρώσει τον κομματικό της πυρήνα και να περιορίσει τις απώλειες προς τα δεξιά.
Η παρουσία του Αντώνη Σαμαρά και η προοπτική δημιουργίας νέου πολιτικού φορέα φαίνεται να προκαλούν έντονη ανησυχία στο κυβερνητικό στρατόπεδο. Η κριτική του πρώην πρωθυπουργού έχει ιδιαίτερη πολιτική βαρύτητα, καθώς προέρχεται από έναν πρώην πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας και απευθύνεται σε ένα τμήμα της παραδοσιακής δεξιάς βάσης. Η κυβέρνηση δυσκολεύεται να απαντήσει πολιτικά στις παρεμβάσεις του και, σύμφωνα με τους επικριτές της, επιλέγει να εστιάζει σε προσωπικές αντιπαραθέσεις και αναφορές στο παρελθόν.
Οι εκτιμήσεις που φτάνουν στο Μέγαρο Μαξίμου για την πιθανή εκλογική απήχηση ενός νέου κόμματος Σαμαρά εντείνουν τον προβληματισμό, καθώς ακόμη και περιορισμένες απώλειες από τη Νέα Δημοκρατία μπορούν να επηρεάσουν σημαντικά τους πολιτικούς συσχετισμούς. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η ένταση απέναντι στην Αριστερά λειτουργεί ως προσπάθεια ανασύνταξης της κυβερνητικής παράταξης και επιστροφής της πολιτικής συζήτησης σε μια γνώριμη αντιπαράθεση.
Ο Αλέξης Τσίπρας παραμένει για ένα μέρος του εκλογικού σώματος ένας εύκολος στόχος, εξαιτίας της έντονης πόλωσης της προηγούμενης δεκαετίας. Ωστόσο, οι βαριές κατηγορίες που διατυπώνονται εναντίον του απαιτούν αποδείξεις και όχι πολιτικές εντυπώσεις. Η επαναφορά θεμάτων από την περίοδο διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, μετά από μεγάλο χρονικό διάστημα, δημιουργεί την εικόνα μιας προσπάθειας μετατόπισης της δημόσιας συζήτησης από τα σημερινά κυβερνητικά προβλήματα.
Η επιμονή σε προσωπικές επιθέσεις και η χρήση ακραίας ρητορικής δείχνουν, σύμφωνα με την κριτική προς την κυβέρνηση, μια επιλογή πολιτικής φθοράς των αντιπάλων αντί μιας ουσιαστικής αντιπαράθεσης για το μέλλον της χώρας. Η κυβέρνηση, αντί να απαντήσει στα ζητήματα που απασχολούν την κοινωνία, επενδύει στην πόλωση και στην αναζήτηση εχθρών.
Η κλιμάκωση της επίθεσης κατά του Αλέξη Τσίπρα, σε συνδυασμό με την πίεση που δέχεται από τον Αντώνη Σαμαρά, αποτυπώνει – κατά την αντιπολιτευτική ανάγνωση – μια κυβέρνηση που βρίσκεται σε θέση άμυνας. Η ένταση των επιθέσεων, όμως, δείχνει ταυτόχρονα ότι ο Αλέξης Τσίπρας εξακολουθεί να αντιμετωπίζεται ως υπολογίσιμος πολιτικός παράγοντας και όχι ως μια υπόθεση του παρελθόντος.
Διαβάστε περισσότερα