Η ημέρα γέννησης του πολυαθλητή είναι η τυπική αφορμή της αναφοράς στον Κωνσταντίνο (Κωστή) Τσικλητήρα, όμως αρχικά και με έμφαση θα μνημονεύσουμε την ημέρα θανάτου του… Ωστε να συνειδητοποιήσουμε την αξία της παρουσίας του!
Εφυγε, λοιπόν, από τη ζωή στην Αθήνα, τέσσερις μήνες μετά τη συμπλήρωση μόλις 24 χρόνων ζωής (10/2/1913)… Ο απολογισμός διακρίσεων της πολύπλευρης αθλητικής φυσιογνωμίας στη σύντομη ζωή του -γεννημένου στην Πύλο τον Οκτώβριο (30/10) του 1888- είναι συνώνυμος θαυμασμού! Αθλητής στίβου, αλλά και ποδοσφαιριστής, είχε προλάβει να κάνει δικά του τέσσερα μετάλλια σε δύο Ολυμπιακούς Αγώνες και 20 πανελλήνιες νίκες σε πέντε διαφορετικά αγωνίσματα. Τμήμα του ίδιου απολογισμού ήταν η κατοχή απ’ τον Τσικλητήρα πανελλήνιων ρεκόρ σε τρεις μορφές αλμάτων (μήκος άνευ φοράς, ύψος με πορεία προς τον πήχυ, ύψος άνευ φοράς). Το χρυσό μετάλλιό του στους Ολυμπιακούς της Στοκχόλμης (1912) ήταν το πρώτο του ελληνικού στίβου στην κορυφαία διοργάνωση και το δεύτερο, «για την Ελλάδα ρε γαμώτο», ήταν αυτό της Βούλας Πατουλίδου ύστερα από 80 χρόνια (1992) στη Βαρκελώνη. Τα μετάλλια του Τσικλητήρα σε Ολυμπιακούς (ένα χρυσό, δύο αργυρά, ένα χάλκινο) τον κατατάσσουν, μαζί με τον φίλο του και αθλητή ρίψεων, Νίκο Γεωργαντά (επίσης ένα χρυσό, δύο αργυρά, ένα χάλκινο), και τον Πύρρο Δήμα (τρία χρυσά, ένα χάλκινο), στην πρώτη θέση των Ελλήνων αθλητών με τα περισσότερα ολυμπιακά μετάλλια.
Μαζί με τις σπουδές του στη λογιστική, έσπευσε όχι μόνο στην ψηλότερη θέση του βάθρου, αλλά και σε εθελοντική κατάταξή του στον στρατό για τον Α’ Βαλκανικό Πόλεμο… Οσα ήδη διαβάσατε συνέβησαν μέσα σε έξι χρόνια! Βλέπετε, ζήλεψε την πληθωρική παρουσία του η «κεραυνοβόλος μηνιγγίτιδα», όπως χαρακτηρίστηκε απ’ τις εφημερίδες της εποχής η αιτία θανάτου του…
Γόνος αστικής, πλούσιας οικογένειας στη Μεσσηνία. Γιατρός, προξενικός πράκτορας της Γαλλίας στην πόλη αλλά και δήμαρχος της Πύλου για 16 χρόνια (1879-1895) ήταν ο πατέρας του Ηρακλής (1852-1919). Η μητέρα του, η Μαριγώ, ήταν αδελφή βουλευτή, νομάρχη και πρόξενου στην Τύνιδα. Ο Κωστής είχε αδελφή και αδελφό, ήταν το μεσαίο σε ηλικία παιδί της οικογένειας. Ο αδελφός του, Σταύρος, θήτευσε πρωτοδίκης και μετά την παραίτησή του ήταν μεταξύ των ιδρυτών τού -αριστερών καταβολών- Αγροτικού Κόμματος Ελλάδος και είχε εκλεγεί βουλευτής σε δύο εκλογικές αναμετρήσεις (1932, 1933). Ο προπάππους Νικόλαος (1711-1840), αρχικά ναυτικός, ήταν μέλος της Φιλικής Εταιρείας και είχε θητεύσει -παντρεμένος με Γαλλίδα- ως δάσκαλος ελληνικής γλώσσας στη Βοστόνη. Ο παππούς του Κωστή, επίσης ο Νικόλαος (1813-1895), επίσης είχε εκλεγεί βουλευτής σε πέντε εκλογικές αναμετρήσεις μεταξύ 1861-1875. Συγγενής του Κωστή ήταν και ο Λεωνίδας Τσικλητήρας που μετείχε χωρίς μετάλλιο στο μονόζυγο των Ολυμπιακών της Αθήνας το 1896.
Στον κοινό τάφο του Γ’ Νεκροταφείου μαζί με τους Κωστή, Λεωνίδα κείτεται και ο Σπύρος Τσικλητήρας, κολυμβητής του Ν.Ο. Πάτρας, πανελληνιονίκης στο αγώνισμα του προσθίου πριν και μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Κάτοχος παρόμοιων καταβολών ήταν ο κομψός και ψιλόλιγνος (1,89 μ. ύψος, 81 κιλά) Κωστής Τσικλητήρας, αθλητής του Πανελλήνιου από το 1906, αλλά και τερματοφύλακας από το 1908 στην ομάδα του Ποδοσφαιρικού Ομίλου Αθηνών, το αρχικό όνομα του Παναθηναϊκού! Ως ποδοσφαιριστής πανηγύρισε δύο πρωταθλήματα ΣΕΓΑΣ το 1908 και το 1910.
Σε Ολυμπιακούς Αγώνες πήρε: στη Στοκχόλμη (1912) το χρυσό μετάλλιο στο άλμα εις μήκος άνευ φοράς (3,34 μ.), το χάλκινο στο άλμα εις ύψος άνευ φοράς (1,55 μ.), ενώ στο Λονδίνο (1908) δύο ασημένια μετάλλια στα ίδια αγωνίσματα. Τα πανελλήνια ρεκόρ του: Μήκος άνευ φοράς: (3,04 μ. και 3,07 μ. στους 6ους Πανελλήνιους Αγώνες του 1907), 3,14 μ. στους 11ους Πανιώνιους Αγώνες Σμύρνης, 3,25 μ. και βελτίωση του ρεκόρ την ίδια ημέρα (3,32 μ.) στους 7ους Πανελλήνιους Αγώνες του 1908, 3,35 μ. στην ίδια διοργάνωση του 1909, ισοφάριση της επίδοσης (3,35 μ.) το 1910 και βελτίωσή της στους 11ους Πανελλήνιους του 1912. Αλμα εις ύψος άνευ φοράς: 1,40 μ. το 1907, 1,45 μ. το 1908 επίσης σε «Πανελλήνιους Αγώνες», όπως ήταν η ονομασία του σημερινών «Πανελλήνιων πρωταθλημάτων» και μέσω του 1,55 μ. των Ολυμπιακών Αγώνων στο Λονδίνο (1908), ισοφάρισε την ίδια κορυφαία επίδοση (1,55 μ.) το 1912, τόσο στους «Πανελλήνιους Αγώνες» (29 Μαρτίου) όσο και στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Στοκχόλμης (30 Ιουνίου). Τον ίδιο χρόνο (1912) ισοφάρισε στις 21 Απριλίου με άλμα 1,72 μ. το πανελλήνιο ρεκόρ του Διακίδη στο άλμα εις ύψος με πορεία προς τον πήχυ στην κοινή διοργάνωση («Β Παναιγυπτιακοί Αγώνες» και «Πανελλήνιοι Αγώνες») στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου.
Συνολικά σε «Πανελλήνιους Αγώνες», από το 1906 ώς το 1912, είχε πετύχει 20 νίκες στο άλμα εις μήκος άνευ φοράς, στο ύψος άνευ φοράς, στο ύψος με φορά, στο πένταθλο, στη διελκυστίνδα ως μέλος οκταμελούς ομάδας.
Μετά τις νίκες του 1912 προσλήφθηκε τιμητικά από την Τράπεζα Αθηνών αλλά δεν ανέλαβε υπηρεσία! Δύο μήνες μετά κατατάχθηκε εθελοντικά ως έφεδρος λοχίας στον στρατό για τον Α’ Βαλκανικό Πόλεμο. Στα βιβλία «Ταξίδια στη Δόξα» και «Η ιστορική Πύλος και ο ολυμπιονίκης Κωστής Τσικλητήρας» αναφέρεται πως «την ίδια περίοδο είχε αποφασίσει να αρραβωνιαστεί».
Το ορειχάλκινο άγαλμά του στο λιμάνι της Πύλου, οι αγώνες στίβου «Τσικλητήρεια», ο στενός δρόμος πίσω απ’ το Παναθηναϊκό Στάδιο, όπως και οδοί στην Πύλο, στην Καλλιθέα, στο Ηράκλειο και στα Ανω Λιόσια είναι η αυτονόητη απονομή τιμών στην ιδιαίτερη παρουσία του…
Επειδή, όπως σημείωνε ο καθηγητής και ποιητής Γεώργιος Στρατήγης, «Μόνον ο Χάρος σε νίκησε, Ολύμπιε νικητή»…
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr