Αν και δεν έχει από την κυβέρνηση επίσημα αναγγελθεί η ημερομηνία των επόμενων βουλευτικών εκλογών, όλα τα εν ενεργεία πολιτικά κόμματα, προεξάρχοντος του κυβερνητικού, έχουν ήδη αποδυθεί σε έναν συνεχώς εντεινόμενο προεκλογικό αγώνα. Τα μεν κόμματα της αντιπολίτευσης κατηγορούν την κυβέρνηση σωρηδόν για μια σειρά από εγκληματικές πράξεις ή παραλείψεις. πελατειακές πρακτικές, αντικοινωνική πολιτική και ενδοτική στάση σε θέματα εξωτερικής πολιτικής.
Από την πλευρά της η κυβέρνηση προβάλλει την υποδειγματική δημοσιονομική της διαχείριση και την αποκλειστική, όπως ισχυρίζεται, ικανότητά της να εξασφαλίσει, σε αντίθεση με την αντιπολίτευση, την πολιτική σταθερότητα στη χώρα. Η μέχρι πρότινος αντιπαραγωγική για την εκλογική προοπτική των κομμάτων της αντιπολίτευσης πολιτική διαμάχη φαίνεται ότι μεταβλήθηκε αισθητά με την προσθήκη των δύο νέων κομμάτων (της Ελπίδας για τη Δημοκρατία) της κ. Καρυστιανού και ιδιαίτερα της ΕΛΑΣ (Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης) του πρώην πρωθυπουργού κ. Τσίπρα.
Ειδικό ενδιαφέρον παρουσιάζει πράγματι η περίπτωση του νεοπαγούς κόμματος της ΕΛΑΣ. Παρότι δεν έχει ακόμη προφτάσει να αναπτύξει σε όλο του το εύρος τη νέα ιδεολογική και πολιτική του ταυτότητα, εντούτοις έχει ήδη γίνει δημοσκοπικά δεκτό από τους Ελληνες πολίτες ως το de facto κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, του κύριου δηλαδή πολιτικού και εκλογικού αντιπάλου της σημερινής κυβέρνησης. Απεδείχθη κατ’ αυτόν τον τρόπο ότι το νέο αυτό κόμμα καλύπτει προφανώς ένα νευραλγικό πολιτικό κενό που παρουσίαζε μέχρι τώρα η προοδευτική πλευρά της πολιτικής σκηνής της χώρας.
Στο σημείο αυτό κρίνεται αναγκαίο να επισημανθούν μερικές παθογόνοι συμπεριφορές μεταξύ των διαγκωνιζόμενων πολιτικών κομμάτων καθώς και ουσιώδεις παραλείψεις από τη μέχρι τώρα προεκλογική διαμάχη. Αποτελεί πλέον σύνηθες φαινόμενο η συνειδητή διαστρέβλωση του πολιτικού προγράμματος, παραποίηση των δηλώσεων ή τέλος κακοποίηση των κανόνων της απλής λογικής προκειμένου να πληγεί η προτεινόμενη πολιτική, ακόμη και η προσωπικότητα του πολιτικού αντιπάλου.
Από τα πλέον προσφιλή και σταθερά θύματα αυτών των πρακτικών αποτελεί ο σχεδόν πανταχόθεν βαλλόμενος και σταθερά διαβαλλόμενος ακόμη και από αρκετές μετριότητες του πολιτικού και δημοσιογραφικού κόσμου πρώην πρωθυπουργός κ. Τσίπρας. Ανοίκειους χαρακτηρισμούς δεν μετέρχονται μόνο πολιτικοί ή/και δημοσιογραφικοί παράγοντες χαμηλού συνήθως πολιτιστικού επιπέδου, αλλά και επίσημοι εκπρόσωποι της κυβέρνησης.
Αντί όμως το κυβερνητικό κόμμα ειδικά να λοιδορεί συστηματικά και ατιμωρητί τον κ. Τσίπρα, θα ήταν πράγματι προτιμότερο και ιδιαίτερα επωφελές για την αντικειμενική πληροφόρηση των Ελλήνων πολιτών η αποδοχή από τον σημερινό πρωθυπουργό μιας απευθείας αντιπαράθεσης με τον κ. Τσίπρα με κύριο αντικείμενο τις επικρατούσες συνθήκες και τα πεπραγμένα των κυβερνήσεών τους. Παρόμοια αντιπαράθεση έχει ήδη προ πολλού ζητήσει και ο κ. Τσίπρας. Η συνέχιση παρ’ όλα αυτά της χρήσης του ελληνικού υβρεολόγιου ως μέσου πολιτικής διαμάχης υποβαθμίζει το πολιτιστικό επίπεδο και καλλιεργεί επιθετικές και γενικότερα προβληματικές πολιτικές συνειδήσεις στους Έλληνες πολίτες και ιδιαίτερα στους νέους.
Εν κατακλείδι είναι σκόπιμο να τονιστεί η παράλειψη εκ μέρους όλων σχεδόν των κομμάτων να υπολογίσουν τις συνέπειες που προκύπτουν από την αλληλεπίδραση μεταξύ της επικρατούσας υλικής βάσης της εθνικής παραγωγής (παραγωγικό σύστημα) και των ποσοτικών και ποιοτικών δεδομένων του αντίστοιχου κοινωνικού εποικοδομήματος (κατανομή εισοδήματος, νομικό σύστημα, επικρατούσα ιδεολογία, εξωτερικές σχέσεις). Η επίτευξη πολλών προεκλογικών διακηρύξεων των πολιτικών κομμάτων είναι εφικτή με βάση διορθωτικές (δημοσιονομικές, νομικές, διοικητικές) κυβερνητικές αποφάσεις.
Υπάρχουν όμως και διακηρύξεις που η υλοποίησή τους προϋποθέτει αναπόφευκτα τη μικρότερη ή μεγαλύτερη προσαρμογή του υπάρχοντος εθνικού παραγωγικού συστήματος. Σε αντίθεση με το κυβερνητικό κόμμα που έχει εναποθέσει αυτή την προσαρμογή στον μηχανισμό της αγοράς και την ιδιωτική πρωτοβουλία, κατά προτίμηση στις ξένες (πολυεθνικές) επιχειρήσεις, τα κόμματα της προοδευτικής αντιπολίτευσης χρειάζονται την επεξεργασία μεσοπρόθεσμων αναπτυξιακών προγραμμάτων αναβάθμισης του εθνικού παραγωγικού συστήματος για την επίτευξη στόχων αντίθετων προς τα συνήθη αντικοινωνικά αποτελέσματα του κυβερνητικού νεοφιλελευθερισμού.
Αναμένεται από τα νέα κόμματα, και ιδιαίτερα από το εντυπωσιακά ανερχόμενο κόμμα της ΕΛΑΣ, να παρουσιάσει τους μηχανισμούς υλοποίησης του πράγματι ελπιδοφόρου προγράμματός του.
*Ομότιμος καθηγητής Παν/μίου Πατρών
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr