Η 6η Αυγούστου είναι του Σωτήρος κατά το χριστιανικό εορτολόγιο, αλλά για την ανθρωπότητα είναι του ολέθρου, διότι 6 Αυγούστου 1945 ισοπεδώθηκε η Χιροσίμα από την πρώτη ατομική βόμβα.
Δυστυχώς, η είσοδος στην πυρηνική εποχή πριν από 81 χρόνια συνέβη μέσα από την κόλαση της Χιροσίμα και, τρεις μέρες μετά, του Ναγκασάκι. Επισημαίνω ότι, κυνικότατα εφευρετικοί, οι Αμερικανοί μιλιταριστές είχαν ονομάσει «Little Boy» («Μικρό Αγόρι») τη βόμβα της Χιροσίμα. Διατήρησαν για ένα διάστημα το μονοπώλιο του πυρηνικού τρόμου οι ΗΠΑ, αλλά γρήγορα έγινε πυρηνική δύναμη και η Σοβιετική Ενωση, με συνέπεια έναν ξέφρενο ανταγωνισμό πυρηνικών εξοπλισμών στη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου που κράτησε πλέον του μισού αιώνα. Οι δύο υπερδυνάμεις αρκετές φορές βρέθηκαν μπροστά σε πυρηνική αναμέτρηση, όπως το 1962 με την «κρίση των πυραύλων» της Κούβας.
Η μνήμη της Χιροσίμα, αλλά και του Ναγκασάκι, συνοδεύεται από την προειδοποίηση ότι η πυρηνική απειλή δεν περιορίζεται από εθνικά σύνορα. Η κατοχή πυρηνικών όπλων και η κατασκευή πυρηνικών εργοστασίων δεν μπορεί να αποτελούν αποκλειστικές επιλογές μιας χώρας, αφορούν όλο τον κόσμο και πολύ περισσότερο τους γείτονές της. Στη βάση αυτή, τα αντιπυρηνικά κινήματα, του τουρκικού συμπεριλαμβανομένου, έχουμε ταχθεί κατά της δημιουργίας πυρηνικών εργοστασίων της Τουρκίας, τόσο στο υψηλής σεισμικότητας Ακούγιου όσο και στη Σινώπη και Ανατολική Θράκη.
Μετά τα πυρηνικά ατυχήματα του Τσερνομπίλ και της Φουκουσίμα, έχει καταστεί συνείδηση σε μεγάλο τμήμα της ανθρωπότητας ότι «από τα πυρηνικά δεν υπάρχει θεραπεία, παρά μόνο πρόληψη», καθώς και ότι «η μόνη ασφάλεια από τα πυρηνικά είναι η κατάργησή τους». Ο παλαιότερος διαχωρισμός, που γινόταν και από δυνάμεις της Αριστεράς, κατά των πυρηνικών όπλων, αλλά υπέρ των πυρηνικών εργοστασίων, δεν έχει καμιά ισχύ. Ζητείται ένας κόσμος ελεύθερος και από τις δύο αυτές πηγές πυρηνικού τρόμου.
Υπενθυμίζω ότι στη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου η ειρήνη βασίστηκε στο δόγμα της πυρηνικής αποτροπής, το οποίο συνοδευόταν από την επιλογή MAD (Mutually Assured Destruction), που σημαίνει αμοιβαία εξασφαλισμένη καταστροφή. Για τους μη αγγλομαθείς, mad σημαίνει τρελός και επρόκειτο περί πυρηνικής τρέλας, η οποία, δυστυχώς, υφίσταται και σήμερα, παρά τη λήξη του Ψυχρού Πολέμου πριν από 36 χρόνια.
Οι κάτοικοι της πολύπαθης τούτης χώρας δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η Μέση Ανατολή αποτελεί περιοχή «υψηλού πυρηνικού κινδύνου», με ενδεχόμενους στόχους την Ελλάδα και την Κύπρο. Αρα, οφείλουν οι δύο χώρες να συνεργαστούν για τη δημιουργία Μ. Ανατολής ελεύθερης από πυρηνικά και άλλα όπλα μαζικής καταστροφής, σύμφωνα με αποφάσεις της Γ.Σ. του ΟΗΕ.
Επειδή το κακό, πάντοτε στην Ιστορία, συνοδεύεται από το καλό, το αντιπυρηνικό κίνημα ξεκίνησε σχεδόν αμέσως μετά τα πυρηνικά ολοκαυτώματα της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι, αποτελώντας το πρώτο παγκοσμιοποιημένο κίνημα εδώ και πάνω από οκτώ δεκαετίες. Πέτυχε σημαντικές νίκες στο παρελθόν, υπήρξε εργαστήρι ριζοσπαστικών ιδεών και στη δική του δράση στη διάρκεια της δεκαετίας του ’80 οφείλεται η καθιέρωση του όρου «Διπλωματία των Λαών». Σε όλες τις φάσεις ανάπτυξής του το κίνημα αυτό υπήρξε πλατύ και πολύχρωμο, με κύρια δύναμή του τη νέα γενιά, που αποτελεί πηγή ριζοσπαστικών ιδεών και πρωτότυπων μορφών δράσης.
Μια περίοδο μετά τον Εμφύλιο, η Ελλάδα «φιλοξένησε» πυρηνικά όπλα και ξένες βάσεις, που απομακρύνθηκαν με τη λήξη του Ψυχρού Πολέμου, ενώ μετά τη Μεταπολίτευση, με πρωθυπουργό τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, η χώρα μας έκλεισε την πόρτα για τη δημιουργία πυρηνικού εργοστασίου τότε στην Κάρυστο. Τώρα, η κυβέρνηση Μητσοτάκη φλερτάρει, εκτός των άλλων αμαρτιών της, και με τα πυρηνικά.
ΥΓ.: Το ΠΑΔΟΠ πάντως εμμένει στον αντιπυρηνικό αγώνα, οργανώνοντας σήμερα και ώρα 19.30 εκδήλωση για τα 81 χρόνια από το ολοκαύτωμα της Χιροσίμα σε αίθουσα του Δημαρχείου Βύρωνα, με ομιλητή τον δημοτικό σύμβουλο του Νότιγχαμ Παύλο Κοτσώνη, υποστηρικτή και του μαντσεστερισμού στη Βρετανία. Προσέλθετε!
*Σύμβουλος του Διεθνούς Γραφείου Ειρήνης (ΙΡΒ)
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr