Όταν Ντόναλντ Τραμπκαι Μπενιαμίν Νετανιάχου αποφάσισαν να βάλουν φωτιά στη Μέση Ανατολή εξαπολύοντας συντονισμένη επίθεση προς το Ιράν, ο Αμερικανός πρόεδρος έκανε λόγο για μια γρήγορη επιχείρηση που θα κρατήσει λίγες ημέρες.
Πλέον, η πολεμική αντιπαράθεση μπαίνει στον έκτο της μήνα και παρά τις μεγαλοστομίες και τις λεκτικές απειλές, η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική, το καθεστώς της Τεχεράνης παραμένει πανίσχυρο και η Ουάσινγκτον αναγκάζεται να αλλάξει ξανά στρατηγική.
Οι δηλώσεις Βανς που έδειξαν αλλαγή στάσης
Το αμερικανικό δίκτυο CNN σε ανάλυσή του σημειώνει ότι ο Αμερικανός πρόεδρος, αλλά και ο αντιπρόεδρός του χαμηλώνουν συνεχώς τον πήχη σε σχέση με τις επιδιώξεις των ΗΠΑ και το φιλόδοξο σχέδιο για πλήρη παράδοση του Ιράν, αλλαγή καθεστώτος, οριστική παύση στην απόκτηση πυρηνικών όπλων και τερματισμό της υποστήριξης προ ένοπλες οργανώσεις, μάλλον πάει περίπατο.
Οι αρχικοί στόχοι έχουν περιοριστεί, ενώ ορισμένοι φαίνεται πως έχουν σχεδόν εγκαταλειφθεί και η τελευταία και πιο χαρακτηριστική ένδειξη ήρθε μέσω του Τζέι Ντι Βανς.
Ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, μιλώντας στο Fox News, έβαλε ως προτεραιότητα το πετρέλαιο και όχι τα πυρηνικά του Ιράν, θέτοντας ως στόχο πρώτον οι χώρες του Κόλπου να προμηθεύουν με πετρέλαιο και φυσικό αέριο την παγκόσμια οικονομία για να διατηρηθούν σταθερές οι τιμές και, δεύτερον, να διασφαλιστεί πως το Ιράν δεν θα αποκτήσει πυρηνικά.
Μπορεί ο Λευκός Οίκος να επιμένει ότι οι δύο στόχοι έχουν την ίδια σημασία, όμως και μόνο η συμπερίληψη των τιμών στην ενέργεια στους βασικούς στόχους αποτελεί σημαντική αλλαγή. Ιδιαίτερα από τη στιγμή που πριν λίγους μήνες ο ίδιος ο Ντόναλντ Τραμπ είχε δηλώσει πως δεν τον απασχολούσε «ούτε λίγο» η οικονομική κατάσταση των Αμερικανών όταν αποφάσιζε πώς θα χειριστεί την κρίση.
Η μετατόπιση αυτή, σημειώνει το CNN, γίνεται ακόμη πιο ενδιαφέρουν εάν εξετάσει κάποιος την αρχική λίστα απαιτήσεων.
Στους πρώτους μήνες του πολέμου διαφορετικοί αξιωματούχοι παρουσίαζαν διαφορετική λίστα με στόχους. Πότε μιλούσαν για εξουδετέρωση των πυραυλικών δυνατοτήτων του Ιράν, πότε για την καταστροφή της αεροπορίας και του ναυτικού, ενώ σε άλλες περιπτώσεις έδιναν έμφαση στη χρηματοδότηση οργανώσεων, όπως η Χεζμπολά.
Εκείνο, πάντως, που έλειπε σταθερά ως στόχος ήταν η διατήρηση χαμηλών τιμών πετρελαίου και φυσικού αερίου στις ΗΠΑ.
Αυτό έχει τη σημασία του, εάν επιτευχθεί συμφωνία με την Τεχεράνη, το άνοιγμα των Στενών του Ορμούζ θα μπορούσε να σημάνει επιστροφή των τιμών στην προπολεμική κατάσταση.
Συνεπώς, από τους βασικούς αρχικούς στόχους, εκείνο που διαφαίνεται ως το πραγματικό νέο επίτευγμα θα είναι η διασφάλιση ότι το Ιράν δεν θα αποκτήσει πυρηνικό όπλο.
Η κατρακύλα των απαιτήσεων
Το αμερικανικό δίκτυο επισημαίνει πως ήδη από τον Μάιο η αμερικανική κυβέρνηση δεν έδινε την ίδια βαρύτητα σε όλους τους αρχικούς στόχους. Στο μνημόνιο κατανόησης που υπογράφηκε μεταξύ Ουάσινγκτον και Τεχεράνης τον Ιούνιο υπήρχαν ελάχιστες αναφορές σε ορισμένες από τις πρωταρχικές βασικές απαιτήσεις.
Εξάλλου, ο ίδιος ο Ντόναλντ Τραμπ άρχισε να «δείχνει» προς μια λιγότερο απαιτητική συμφωνία για τα πυρηνικά.
Η Ουάσινγκτον αρχικά απαιτούσε από την Τεχεράνη να παραδώσει το εμπλουτισμένο ουράνιό της, όμως, στη συνέχεια, ο Τραμπ άρχισε να υποστηρίζει ότι μπορεί ήδη να έχει προκληθεί σημαντική ζημιά στο πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν και πως το πυρηνικό υλικό είναι τόσο βαθιά θαμμένο που δεν μπορεί να ανακτηθεί.
Δε δίστασε, μάλιστα, να χρησιμοποιήσει τη λέξη «αποπυρηνικοποιημένο» για το Ιράν.
Τι θα σημαίνει νίκη για την Ουάσινγκτον;
Εάν οι τιμές στην ενέργεια και η διατήρησή τους σε χαμηλά επίπεδα γίνουν πράγματι ο σημαντικότερος στόχος, τότε η κυβέρνηση των ΗΠΑ θα είναι αντιμέτωπη με ένα παράδοξο.
Ξεκίνησε ένα πόλεμο με εξαιρετικά φιλόδοξες απαιτήσεις από το Ιράν, όμως η λίστα συνεχώς μικραίνει. Από την αλλαγή καθεστώτος και τον περιορισμό των περιφερειακών συμμάχων της Τεχεράνης φτάσαμε στην αποτροπή ενός πυρηνικού όπλου και στην διατήρηση των τιμών σε πετρέλαιο και φυσικό αέριο.
Αυτό θα μπορούσε να σημαίνει ότι η Ουάσινγκτον προετοιμάζει το έδαφος για μια συμφωνία που θα απέχει αισθητά από τις αρχικές επιδιώξεις.
Εάν, λοιπόν, ο στόχος είναι οι τιμές να επιστρέψουν στα προ του πολέμου επίπεδα, τότε τι θα αλλάξει στο Ιράν σε σχέση με την προπολεμική περίοδο;
Για τον Ντόναλντ Τραμπ η απάντηση σε ένα τέτοιο ερώτημα θα πρέπει να βρεθεί κάπου ανάμεσα στην ανάγκη να παρουσιάσει κάτι ως νίκη και στην πραγματικότητα ενός πολέμου που έχει διαρκέσει πολύ περισσότερο από όσο θα ήθελε ο Λευκός Οίκος.
Και το ερώτημα που δημιουργείται είναιδεν είναι πλέον μόνο πώς θα τελειώσει ο πόλεμος, αλλά και τι ακριβώς θα θεωρήσει η Ουάσινγκτον ως νίκη.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr