Ένα πανί, λίγο φως και μουσική, και μια «παρέα» από χαρακτηριστικές φιγούρες, είναι αρκετές για να ζωντανέψουν μια ολόκληρη πλατεία και να τη μεταφέρουν σε πιο αγνές εποχές, άλλων δεκαετιών.
Στο πλαίσιο των καλοκαιρινών εκδηλώσεων του ΟΠΑΝΔΑ, ο θίασος του Σωτήρη Χαρίδημου έστησε τον μπερντέ στις γειτονιές της Αθήνας και ο Καραγκιόζης πήρε ξανά σάρκα και οστά. Πίσω από το σεντόνι βρίσκεται ο Κωνσταντίνος Κουτσουμπλής, ένας 41χρονος καλλιτέχνης του θεάτρου σκιών που συνδυάζει την τέχνη αυτή με μια εντελώς διαφορετική ιδιότητα, καθώς είναι διπλωματούχος ναυπηγός – μηχανολόγος μηχανικός του ΕΜΠ.
To YouTube σύστησε στα παιδιά τον Νιονιό και τον Μορφονιό
Η πορεία του θεάτρου σκιών από τα τέλη της δεκαετίας του ’90 μέχρι σήμερα παρουσιάζει εντυπωσιακές μεταβολές στον τρόπο που το προσλαμβάνει ο κόσμος. «Όταν πρωτοξεκίνησα, το 1998, που δεν ήταν διαδεδομένα τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, φαινόταν αρκετά παράξενο στους συμμαθητές και στους συμφοιτητές μου στο Πολυτεχνείο πώς ένα παιδί ασχολείται με το θέατρο σκιών. Πάντα όμως τους έφερνα στις παραστάσεις μου» θυμάται ο Κωνσταντίνος Κουτσουμπλής.
Σήμερα, όπως εξηγεί, η τεχνολογία δεν έχει λειτουργήσει αποτρεπτικά, αλλά ως γέφυρα επανασύνδεσης των νεότερων γενιών με τον μπερντέ: «Από την άνοδο των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και του YouTube, βλέπουμε μια τεράστια άνθιση. Είναι μαγικό πώς ένα παιδί, ενώ μπορεί να κρατά ένα τάμπλετ, όταν βρεθεί σε μια πλατεία προσηλώνεται στον μπερντέ. Τα παιδιά πλέον έχουν εύκολη πρόσβαση στις παλιές παραστάσεις, ξέρουν τους ήρωες απ’ έξω, τα τραγούδια, τις ατάκες. Ξέρουν από πριν ποιος είναι ο Μπάρμπα Γιώργος, ο Νιόνιος, ο Μορφονιός. Αυτό από τη μία μας ενθουσιάζει και από την άλλη μας βάζει καλλιτεχνικά εμπόδια, γιατί πρέπει να βρίσκουμε καινούργιες ατάκες και ιστορίες για να τα εντυπωσιάσουμε».
Άνθρωπος – ορχήστρα ο καραγκιοζοπαίχτης
Η διαχρονική αξία του Καραγκιόζη βασίζεται στην αμεσότητα της ζωντανής επικοινωνίας και την ευελιξία του λόγου: «Ο λόγος γεννιέται και πεθαίνει εκείνη την ώρα, είναι προφορική παράδοση. Υπάρχει η σκαλέτα στο μυαλό μας και ανάλογα με το κοινό πετάμε τις ανάλογες ατάκες. Ένας Καραγκιοζοπαίχτης την ώρα της παράστασης είναι ηθοποιός, αλλά παράλληλα είναι σκηνοθέτης, σεναριογράφος, σκηνογράφος και φιγουροποιός».
Παράλληλα, όπως λέει, «κατασκευάζουμε μόνοι μας τις φιγούρες. Είτε είναι από χαρτόνι είτε από δέρμα αγελάδος, που μπορεί να χρειαστεί έως και επτά μήνες για να ολοκληρωθεί μια κατασκευή. Είναι μια συνολική καλλιτεχνική δημιουργία» συμπληρώνει.
«Μια παράδοξη κληρονομιά»
Πίσω από αυτή τη διαδρομή βρίσκεται και μια προσωπική, οικογενειακή σύνδεση. «Ο παππούς μου ήταν από ναυτική οικογένεια, είχε τρεχαντήρια δικά του που τα κατασκεύαζε μαζί με τον πατέρα του και τα αδέρφια του. Του άρεσε πάρα πολύ το θέατρο σκιών, ήταν ερασιτέχνης, εραστής της τέχνης. Πήγαινε τη μητέρα μου και τις αδερφές της στον Καραγκιόζη και με τα τραγούδια των ηρώων τις κοίμιζε» περιγράφει.
«Εγώ πήρα αυτές τις δύο ιδιότητες, του ναυπηγού και του Καραγκιοζοπαίχτη, σε επαγγελματικό επίπεδο. Το παράδοξο όμως είναι ότι είναι ο μοναδικός από την οικογένειά μου που δεν πρόλαβα να γνωρίσω, καθώς πέθανε έξι μήνες πριν γεννηθώ» καταλήγει, έχοντας δώσει την πρώτη του παράσταση σε ηλικία μόλις 13 ετών, το 1998.
Με πληροφορίες από orangepress
Διαβάστε περισσότερα