Επιμέλεια: Νίκος Μιχαλόπουλος
Δεν πέρασαν ούτε πέντε μέρες που γράφαμε στις 21 Αυγούστου: «Τελικά καταφέραμε να κάνουμε το Ισραήλ παράγοντα και στο Κυπριακό.
Και κατ’ επέκταση να μεταφέρουμε από την Συρία στην περιοχή μας, την ένταση που ανεβαίνει εκεί μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας».
Στις 23 Αυγούστου η ευρωπαϊκή διαδικτυακή πλατφόρμα ανάλυσης διεθνών σχέσεων και γεωπολιτικής Modern Diplomacy δημοσίευσε το Κύριο Άρθρο της με τίτλο: «Εντάσεις Τουρκίας–Ισραήλ: Γιατί η Κύπρος θα μπορούσε να γίνει το επόμενο στρατιωτικό σημείο ανάφλεξης».
Το Editorial αναφέρει ότι την πιο έντονη εβδομάδα στις ισραηλινοτουρκικές σχέσεις εδώ και χρόνια, ο υπουργός Άμυνας της Τουρκίας δήλωσε ότι «επικαιροποιεί σχολαστικά» την επιχειρησιακή ετοιμότητα της χώρας του στην Κύπρο και κατονόμασε τον λόγο: που δεν είναι άλλος από την ισραηλινή δραστηριότητα στη νότια Συρία και εντός της περιοχής που διοικείται από την Λευκωσία.
Δεν κατονόμασε τον εμφύλιο πόλεμο στη Συρία. Ούτε τα drones που υποστηρίζονται από το Ιράν και είχαν ήδη πλήξει τις βρετανικές βάσεις στο νησί τον Μάρτιο.
Κατονόμασε το Ισραήλ, το οποίο έρχεται τώρα να αποσταθεροποιήσει και την δική μας περιοχή.
Το Modern Diplomacy σημειώνει ότι ο υπουργός Άμυνας της Τουρκίας έκανε αυτές τις δηλώσεις στο κοινοβούλιο «κάτι που σχεδόν κανείς εκτός Άγκυρας δεν πρόσεξε».
Εδώ να μας επιτραπεί να γίνουμε λίγο αυτοαναφορικοί, καθώς εμείς όχι μόνο τις προσέξαμε τις δηλώσεις του Γκιουλέρ, αλλά και σας τις μεταφέραμε άμεσα. «Η Τουρκία επικαιροποιεί τη στρατιωτική της ετοιμότητα στην Κύπρο, επικαλούμενη τη δραστηριότητα του Ισραήλ», 21/08
Σύμφωνα με το Modern Diplomacy η νομική επίθεση του Ερντογάν εναντίον του Νετανιάχου ήταν ένας ελιγμός που επιτρέπει στην Άγκυρα να αποφύγει έναν πόλεμο που δεν επιθυμεί στη Συρία, επιβεβαιώνντας πλήρως και τα λεγόμενα του Αμερικανού Πρέσβη Τομ Μπαρακ.
Το άρθρο αναφέρει ότι η Κύπρος είναι μια διαφορετική υπόθεση, ενώ σημειώνει με νόημα ότι η συμμαχία Ισραήλ–Ελλάδας–Κύπρου δεν είναι απλώς μια ρητορική διακήρυξη, αλλά μια συμμαχία «υπό ισραηλινή ηγεσία». Και εις ανώτερα.
Την ίδια στιγμή το άρθρο δίνει ιδιαίτερη βαρύτητα στο ενεργό πρόγραμμα ασκήσεων που θα κάνει η Ελλάδα και η Κύπρος με το Ισραήλ στην περιοχή μας το τρέχων έτος, όπου γίνονται «σύμφωνα με τα ίδια τα λόγια του Νετανιάχου, απέναντι στις περιφερειακές φιλοδοξίες της Τουρκίας». Οι ασκήσεις όμως δεν θα γίνουν στην Μέση Ανατολή που βρίσκεται το κράτος του Νετανιαχου, θα γίνουν στην πόρτα μας, «κοντά στην ίδια θέση» με τον αντίπαλο του στην Συρία, όπως επισημαίνει χαρακτηριστικά και το Modern Diplomacy.
Σύμφωνα δε με τους Ισραηλινούς η συμμαχία Ελλάδας με Ισραήλ αποτελεί μέρος ενός ευρύτερου στρατηγικού σχεδίου στην περιοχή, για το οποίο κανείς δεν έχει μπει στον κόπο να μας ενημερώσει ποιο ακριβώς είναι. Ισραηλινή TV: «Επίδειξη ισχύος απέναντι στον Ερντογάν η κοινή άσκηση με τους Έλληνες», 07/07
Τέλος το Εditorial μας δίνει 3 σενάρια για την επόμενη ημέρα στο τρίγωνο Τουρκία – Ισραήλ – Κύπρος και αναφερόμενο στην περιοχή μας επισημαίνει:
«Η σύγκρουση που σχεδόν κανείς δεν συζητά, γύρω από ύδατα και εναέριο χώρο που και οι δύο κυβερνήσεις θεωρούν πλέον ζωτικής σημασίας και για τους οποίους εξοπλίζονται ενεργά ώστε να αμφισβητήσουν η μία την άλλη, είναι εκείνη που θα μπορούσε να γίνει ένοπλη κατά λάθος και όχι κατόπιν σχεδιασμού.
Παρακολουθήστε την Κύπρο, όχι τη Δαμασκό, για το επόμενο πραγματικό σημάδι και συγκεκριμένα, αν το πρόγραμμα ασκήσεων Ισραήλ–Ελλάδας–Κύπρου και οι διευρυνόμενες τουρκικές αναπτύξεις στην Κατεχόμενη Κύπρο αρχίσουν να επιχειρούν ταυτόχρονα στον ίδιο εναέριο χώρο. Η απόφαση της Interpol για την «Ερυθρά Αγγελία» θα αποτελέσει τον μεγαλύτερο τίτλο. Αυτό που θα συμβεί κοντά στη ζώνη ασφαλείας της Κύπρου είναι εκείνο που θα έχει πραγματικά σημασία».
Ακολουθεί ολόκληρο το Κύριο Άρθρο του Modern Diplomacy μεταφρασμένο στα Ελληνικά
Εντάσεις Τουρκίας–Ισραήλ: Γιατί η Κύπρος θα μπορούσε να γίνει το επόμενο στρατιωτικό σημείο ανάφλεξης
Η νομική επίθεση του Ερντογάν εναντίον του Νετανιάχου επιτρέπει στην Άγκυρα να αποφύγει έναν πόλεμο που δεν επιθυμεί στη Συρία. Η αθόρυβη στρατιωτική ενίσχυση στη Βόρεια Κύπρο δείχνει πού πραγματικά αναμένει ότι θα σημειωθεί η επόμενη αντιπαράθεση με το Ισραήλ.
Στις 2 Αυγούστου, δεκαέξι ημέρες πριν ισραηλινά μαχητικά πλήξουν μια συριακή αεροπορική βάση και πυροδοτήσουν την πιο έντονη εβδομάδα στις ισραηλινοτουρκικές σχέσεις εδώ και χρόνια, ο υπουργός Άμυνας της Τουρκίας δήλωσε στο κοινοβούλιο κάτι που σχεδόν κανείς εκτός Άγκυρας δεν πρόσεξε.
Ο Γιασάρ Γκιουλέρ είπε ότι η Τουρκία «επικαιροποιεί σχολαστικά» την επιχειρησιακή της ετοιμότητα στην Κύπρο και κατονόμασε τον λόγο: την ισραηλινή δραστηριότητα στη νότια Συρία και εντός της περιοχής που διοικείται από την Λευκωσία.
Όχι τον εμφύλιο πόλεμο στη Συρία. Ούτε τα drones που υποστηρίζονται από το Ιράν και είχαν ήδη πλήξει τις βρετανικές βάσεις στο νησί τον Μάρτιο. Το Ισραήλ.
Η δήλωση αυτή προηγήθηκε του πλήγματος στο Αμπού αλ-Ντουχούρ, του νεότερου εντάλματος σύλληψης της Άγκυρας για τον Μπενιαμίν Νετανιάχου και της εβδομάδας των χαρακτηρισμών περί «αντισημίτη δικτάτορα» από τη μία πλευρά και «κατάπτυστης μεθόδευσης» από την άλλη. Η κάλυψη έκτοτε τα έχει αντιμετωπίσει όλα ως μία ενιαία ιστορία κλιμάκωσης. Δεν είναι. Η Τουρκία ήδη εξοπλιζόταν για μια αντιπαράθεση την οποία ανέμενε να εκδηλωθεί κάπου αλλού.
Πλαίσιο
Η άμεση αφορμή ήταν αρκετά πραγματική. Στις 18 Αυγούστου, το Ισραήλ έπληξε την αεροπορική βάση Αμπού αλ-Ντουχούρ, κοντά στο Χαλέπι, χτυπώντας διαδρόμους προσγείωσης και υπόστεγα σε οκτώ διελεύσεις, με τον ισχυρισμό ότι η μεταβατική κυβέρνηση της Συρίας υπό τον Άχμεντ αλ-Σαράα προετοίμαζε την εγκατάσταση για μια τουρκική ανάπτυξη δυνάμεων, κάτι που, σύμφωνα με το Ισραήλ, συνιστούσε παραβίαση των άτυπων συμφωνιών ασφαλείας που είχαν επιτευχθεί μετά την πτώση του Μπασάρ αλ-Άσαντ. Η Τουρκία αρνήθηκε ότι είχε οποιαδήποτε παρουσία εκεί.
Τρεις ημέρες αργότερα, ο υπουργός Δικαιοσύνης της Τουρκίας ανακοίνωσε νέο ένταλμα σύλληψης για τον Νετανιάχου, αυτή τη φορά για την αναχαίτιση τον Μάιο του Global Sumud Flotilla, που κατευθυνόταν προς τη Γάζα, προσθέτοντας κατηγορίες για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, βασανιστήρια και πειρατεία στο ένταλμα για γενοκτονία που είχε εκδώσει για πρώτη φορά η Άγκυρα τον Νοέμβριο. Η Τουρκία έχει πλέον αρχίσει να ζητά έκδοση «Ερυθράς Αγγελίας» της Interpol, δηλαδή αίτημα προς τα κράτη-μέλη να εντοπίσουν και να θέσουν προσωρινά υπό κράτηση ένα καταζητούμενο πρόσωπο εν αναμονή της έκδοσής του, αν και οι ίδιοι οι κανόνες της Interpol απαγορεύουν στην οργάνωση να ενεργεί σε υποθέσεις που κρίνει ότι έχουν κατά κύριο λόγο πολιτικό χαρακτήρα.
Τίποτα από όλα αυτά δεν συμβαίνει αποκομμένο από το ευρύτερο πλαίσιο.
Τον Δεκέμβριο, το Ισραήλ υπέγραψε επίσημο τριμερή σχεδιασμό στρατιωτικής συνεργασίας με την Ελλάδα και την Κύπρο, με κοινές αεροπορικές και ναυτικές ασκήσεις προγραμματισμένες έως και το 2026, μια συμφωνία που ο Νετανιάχου παρουσίασε κατά την υπογραφή της ως μήνυμα προς όποιον «φαντασιώνεται» την αναβίωση αυτοκρατοριών στην περιοχή. Όλοι κατάλαβαν ποιον εννοούσε.
Το επιχείρημα
Η απάντηση της Τουρκίας σε μια ισραηλινή αεροπορική επιδρομή ήταν μια δικαστική αίθουσα, όχι ένα πιλοτήριο. Πρόκειται για επιλογή, όχι για περιορισμό, και αξίζει να αντιμετωπιστεί ως τέτοια.
Ο υπουργός Εξωτερικών Χακάν Φιντάν έχει επανειλημμένα δηλώσει ότι η Άγκυρα δεν επιθυμεί αντιπαράθεση με το Ισραήλ στη Συρία, και υπάρχει σκληρή στρατηγική λογική πίσω από αυτή την αυτοσυγκράτηση: Ισραηλινοί σχολιαστές πέρασαν την περασμένη εβδομάδα υποστηρίζοντας ότι το Άρθρο 5 του ΝΑΤΟ, η διάταξη της συνθήκης που υποχρεώνει τους συμμάχους να αντιμετωπίζουν μια επίθεση εναντίον ενός μέλους ως επίθεση εναντίον όλων, καλύπτει μόνο την επικράτεια του ίδιου του μέλους και όχι τις εκστρατευτικές του δυνάμεις που βρίσκονται σε διάδρομο προσγείωσης άλλης χώρας.
Το ΝΑΤΟ δεν έχει υιοθετήσει αυτή τη θεωρία.
Αν όμως ισχύει, λειτουργεί εις βάρος ειδικά της Τουρκίας: μια ένοπλη σύγκρουση σε αεροπορική βάση κοντά στο Χαλέπι θα ήταν υπόθεση που η Άγκυρα θα έπρεπε να αντιμετωπίσει μόνη της, απέναντι σε μια αεροπορία με αδιαμφισβήτητη περιφερειακή υπεροχή. Πρόκειται για ένα κακό σενάριο, και οι Τούρκοι επιτελείς το γνωρίζουν.
Το ένταλμα κάνει κάτι που η αεροπορική βάση δεν μπορεί. Δεν σχεδιάστηκε ποτέ για να βάλει τον Νετανιάχου στη φυλακή, ο κανόνας πολιτικής ουδετερότητας της Interpol καθιστά απίθανη μια «Ερυθρά Αγγελία», ενώ το Ισραήλ δεν θα τον παρέδιδε ούτως ή άλλως.
Αυτό που κάνει είναι να επιτρέπει στον Ερντογάν να απαντήσει σε ένα ισραηλινό πλήγμα μέσα σε εβδομήντα δύο ώρες, με έναν τρόπο που έχει απήχηση από την Άγκυρα έως την Τζακάρτα, χωρίς να διατάξει ούτε μία μονάδα να κινηθεί.
Διατηρεί τον πόλεμο στη Γάζα στο πλαίσιο μιας υπόθεσης για τα διεθνή δικαστήρια, αντί να τον μετατρέπει σε διμερή λογαριασμό αντιπαράθεσης, και επιβαρύνει τον Νετανιάχου με πραγματικό κόστος, περιορισμούς στα ταξίδια και διπλωματική φθορά, χωρίς να κοστίζει απολύτως τίποτα στον Ερντογάν.
Με βάση αυτούς τους στόχους, το ένταλμα δεν αποτελεί αποτυχία ανταπόδοσης. Είναι η ίδια η ανταπόδοση, προσαρμοσμένη σε μια σύγκρουση που η Τουρκία έχει ήδη αποφασίσει να μην δώσει στη Συρία.
Η Κύπρος είναι διαφορετική, και αυτή η διαφορά αποτελεί το βασικό επιχείρημα.
Η Βόρεια Κύπρος δεν είναι μια νοικιασμένη θέση στον εμφύλιο πόλεμο κάποιου άλλου, εξαρτώμενη από την καλή θέληση μιας μεταβατικής κυβέρνησης, η Κύπρος είναι έδαφος στο οποίο η Τουρκία διατηρεί μόνιμη στρατιωτική φρουρά από το 1974, με δικές της αεροπορικές βάσεις και περίπου 35.000 στρατιώτες, όπου δεν χρειάζεται την άδεια κανενός για να αναπτύξει F-16 ή να επεκτείνει έναν διάδρομο προσγείωσης.
Όταν ο Γκιουλέρ μιλά για «σχολαστική επικαιροποίηση» της ετοιμότητας εκεί, ενισχύει αμυντικά μια θέση που η Τουρκία ήδη ελέγχει πλήρως, μια πράξη ουσιαστικά διαφορετική από την άρνηση οποιασδήποτε εμπλοκής στο Αμπού αλ-Ντουχούρ.
Από την άλλη πλευρά, το σχέδιο Ισραήλ–Ελλάδας–Κύπρου δεν είναι απλώς μια ρητορική διακήρυξη.
Είναι μια υπογεγραμμένη συμφωνία με ενεργό πρόγραμμα ασκήσεων για το 2026, η οποία διαμορφώθηκε ρητά, σύμφωνα με τα ίδια τα λόγια του Νετανιάχου, απέναντι στις περιφερειακές φιλοδοξίες της Τουρκίας.
Τοποθετήστε μια τουρκική δύναμη που ενισχύει μια σταθερή θέση την οποία ελέγχει απέναντι σε μια υπό ισραηλινή ηγεσία συμμαχία που πραγματοποιεί επίσημα ασκήσεις επιχειρήσεων κοντά στην ίδια θέση, και προκύπτει κάτι που η Συρία δεν προσφέρει σήμερα: δύο στρατιωτικές δυνάμεις των οποίων τα μέσα μπορούν ρεαλιστικά να έρθουν σε άμεση επαφή, αντί η μία πλευρά να βομβαρδίζει έναν άδειο διάδρομο ενώ η άλλη διαμαρτύρεται από ένα βήμα.
Η προφανής ένσταση: η τουρκική ενίσχυση στην Κύπρο ξεκίνησε τον Μάρτιο, μήνες πριν από τη φετινή έξαρση, ως απάντηση στις επιθέσεις με drones που υποστηρίζονται από το Ιράν εναντίον των βρετανικών βάσεων στο Ακρωτήρι και στη Δεκέλεια και δεν είχε καμία σχέση με το Ισραήλ. Αυτό είναι αλήθεια για τον Μάρτιο. Είναι όμως ο λάθος μήνας από τον οποίο πρέπει να αντληθεί το επιχείρημα.
Η δήλωση του Γκιουλέρ έγινε τον Αύγουστο και επαναπροσδιορίζει σκόπιμα μια στάση που η Τουρκία είχε διαμορφώσει απέναντι σε έναν αντίπαλο ως προστασία απέναντι σε έναν διαφορετικό. Οι υποδομές δεν άλλαξαν μεταξύ Μαρτίου και Αυγούστου. Άλλαξε η απειλή στην οποία στρέφονται. Αυτή η αναδιατύπωση, περισσότερο από τον ίδιο τον εξοπλισμό, είναι το στοιχείο που αποκαλύπτει τις πραγματικές προθέσεις: η Άγκυρα δεν παραμένει σε μια αμυντική στάση που έχει απομείνει από την άνοιξη. Την επαναχρησιμοποιεί, σε πραγματικό χρόνο, με επίκεντρο πλέον ειδικά το Ισραήλ.
Τίποτα από αυτά δεν σημαίνει ότι ο Ερντογάν επιθυμεί πόλεμο με το Ισραήλ, προφανώς δεν τον επιθυμεί και η αυτοσυγκράτηση του Φιντάν δεν αποτελεί απλώς κενή διπλωματία για το εσωτερικό ακροατήριο. Ωστόσο, η αποφυγή μιας σύγκρουσης και η προετοιμασία για μια σύγκρουση δεν είναι αντιφατικές στάσεις· είναι αυτό που κάνει ταυτόχρονα μια κυβέρνηση όταν δεν εμπιστεύεται πλήρως ούτε τη δική της αυτοσυγκράτηση ούτε εκείνη του αντιπάλου της ότι θα διατηρηθούν επ’ αόριστον. Το ένταλμα είναι αυτό που επιτρέπει στον Ερντογάν να εμφανίζεται αποφασιστικός στο εσωτερικό χωρίς να κάνει απολύτως τίποτα στρατιωτικά.
Η ενίσχυση στην Κύπρο είναι αυτό που κάνει η ίδια κυβέρνηση όταν, σε ιδιωτικό επίπεδο, προετοιμάζεται για το ενδεχόμενο να έχει κάνει λάθος.
Σενάρια
Βασικό σενάριο — περίπου 55% πιθανότητα. Το μοτίβο των δύο παράλληλων οδών διατηρείται έως το τέλος του 2026. Το Ισραήλ συνεχίζει να πλήττει υποδομές στη Συρία που θεωρεί ότι συνδέονται με τουρκική ανάπτυξη δυνάμεων, η Τουρκία συνεχίζει να απαντά με νομική και διπλωματική κλιμάκωση, με νέα εντάλματα, συνέχιση της προσπάθειας για έκδοση «Ερυθράς Αγγελίας» ακόμη κι αν ένα αρχικό αίτημα προσκρούσει σε εμπόδια, αντί να χρησιμοποιήσει στρατιωτική ισχύ, ενώ και οι δύο πλευρές συνεχίζουν να ενισχύουν τις δυνάμεις τους στην Κύπρο χωρίς άμεση επαφή.
Αυτό προϋποθέτει ότι το επιχείρημα του Φιντάν υπέρ της αυτοσυγκράτησης θα συνεχίσει να επικρατεί στην Άγκυρα και ότι η Ουάσινγκτον θα διατηρεί επαρκή πίεση και στις δύο πρωτεύουσες, μέσω προσώπων όπως ο πρέσβης Τομ Μπάρακ και μέσω της ίδιας της σχέσης του Τραμπ με τον Ερντογάν, ώστε καμία από τις δύο κυβερνήσεις να μη συμπεράνει ότι έχει λευκή επιταγή.
Δυσμενές σενάριο. Ο μηχανισμός εδώ είναι συγκεκριμένος, όχι γενικός. Το Ισραήλ, η Ελλάδα και η Κύπρος έχουν προγραμματισμένες κοινές ασκήσεις για το υπόλοιπο του 2026, στο πλαίσιο του συμφώνου συνεργασίας του Δεκεμβρίου, η Τουρκία πλέον σταθμεύει F-16 στη Βόρεια Κύπρο, ρητά ως απάντηση σε αυτό που χαρακτηρίζει ισραηλινή δραστηριότητα στην περιοχή.
Αν ένα ισραηλινό ή συμμαχικό αεροσκάφος ή πλοίο που επιχειρεί στο πλαίσιο αυτού του προγράμματος ασκήσεων βρεθεί εντός εμβέλειας αναχαίτισης από τη ζώνη ασφαλείας της Κύπρου, θα προκύψει η πρώτη άμεση τουρκοϊσραηλινή στρατιωτική επαφή αυτής της κρίσης, όχι πόλεμος, αλλά μια αναχαίτιση, ένα εγκλωβισμένο ίχνος ραντάρ ή ένα επικίνδυνο «παρ’ ολίγον» επεισόδιο, το οποίο καμία από τις δύο κυβερνήσεις, δεδομένης της σημερινής ρητορικής της, δεν θα μπορεί εύκολα να υποβαθμίσει αθόρυβα.
Ευνοϊκό σενάριο. Η Interpol αρνείται να εκδώσει την «Ερυθρά Αγγελία», σύμφωνα με τον περιορισμό της για υποθέσεις που έχουν κατά κύριο λόγο πολιτικό χαρακτήρα, στερώντας από τη νομική εκστρατεία της Άγκυρας τον μοναδικό πραγματικά παγκόσμιο μηχανισμό επιβολής που διαθέτει. Σε συνδυασμό με τη διαρκή αμερικανική πίεση και προς τις δύο πρωτεύουσες, αυτό το αποτέλεσμα θα μπορούσε να ωθήσει το Ισραήλ και την Τουρκία στη δημιουργία ενός πραγματικού διαύλου αποκλιμάκωσης ειδικά για τη Συρία, κάτι που θα αποδυνάμωνε επίσης τη δηλωμένη αιτιολόγηση της τουρκικής στάσης στην Κύπρο, καθώς ο Γκιουλέρ τη συνέδεσε ρητά με την ισραηλινή συμπεριφορά εκεί και όχι με την Κύπρο καθαυτή.
Το συμπέρασμα
Αν αφήσουμε στην άκρη τους τίτλους, η αλληλουχία των γεγονότων διαβάζεται διαφορετικά από ό,τι έχει παρουσιαστεί. Η σύγκρουση που όλοι παρακολουθούν, γύρω από έναν διάδρομο προσγείωσης κοντά στο Χαλέπι, είναι εκείνη που και οι δύο κυβερνήσεις μπορούν να διατηρούν σε συμβολικό επίπεδο: το Ισραήλ επειδή διαθέτει εκεί αδιαμφισβήτητη αεροπορική υπεροχή, η Τουρκία επειδή ο Φιντάν έχει ήδη σηματοδοτήσει ότι η Άγκυρα δεν θα πέσει στην παγίδα.
Η σύγκρουση που σχεδόν κανείς δεν συζητά, γύρω από ύδατα και εναέριο χώρο που και οι δύο κυβερνήσεις θεωρούν πλέον ζωτικής σημασίας και για τους οποίους εξοπλίζονται ενεργά ώστε να αμφισβητήσουν η μία την άλλη, είναι εκείνη που θα μπορούσε να γίνει ένοπλη κατά λάθος και όχι κατόπιν σχεδιασμού.
Παρακολουθήστε την Κύπρο, όχι τη Δαμασκό, για το επόμενο πραγματικό σημάδι και συγκεκριμένα, αν το πρόγραμμα ασκήσεων Ισραήλ–Ελλάδας–Κύπρου και οι διευρυνόμενες τουρκικές αναπτύξεις στην Κατεχόμενη Κύπρο αρχίσουν να επιχειρούν ταυτόχρονα στον ίδιο εναέριο χώρο. Η απόφαση της Interpol για την «Ερυθρα Αγγελία» θα αποτελέσει τον μεγαλύτερο δημοσιογραφικά τίτλο. Αυτό που θα συμβεί κοντά στη ζώνη ασφαλείας της Κύπρου είναι εκείνο που θα έχει πραγματικά σημασία.
ΠΗΓΗ MILITAIRE
The post Modern Diplomacy: «Γιατί στην ένταση Τουρκίας–Ισραήλ η Κύπρος θα μπορούσε να γίνει το επόμενο στρατιωτικό σημείο ανάφλεξης» appeared first on iskra.
Διαβάστε περισσότερα