Tο «Ανοιχτό Βιβλίο», από καταβολής του, φιλοξενεί στις σελίδες του πρωτότυπα διηγήματα. Και φέτος συγγραφείς διαφορετικής ηλικιακής κλίμακας, θεματικού άξονα και αφηγηματικής παλέτας έγραψαν ευσύνοπτες καλοκαιρινές ιστορίες ειδικά για τους αναγνώστες μας (καθώς αυτές οι σελίδες προσφέρουν, εκτός από κριτική πυξίδα, και λογοτεχνική απόλαυση). Μ’ άλλα λόγια, μυθιστοριογράφοι και διηγηματογράφοι έθεσαν στο κέντρο της μυθοπλασίας τους κάποια θερινή εμπειρία τους και μας έστειλαν κείμενα νοσταλγικά, περιπλανητικά, υπερβατικά, παιγνιώδη, αλλά και δύσθυμα, ευθέως ή πλαγίως κοινωνικά, ενδοσκοπικά, ή ανατρεπτικά – διηγήματα που θα μας συντροφεύουν ώς το τέλος του θέρους. Μετά τον Ηλία Παπαμόσχο, την Αννα Γρίβα, την Ισμήνη Καρυωτάκη, τον Ακη Παπαντώνη, τον Νίκο Αμανίτη, τη Σοφία Αυγερινού, την Παναγιώτα Δημοπούλου και τον Νίκο Ιατρού, το καλοκαιρινό νήμα πιάνει η Ζέτα Μπαρμπαρέσσου.
Το αρμυρίκι σαλεύει αθόρυβα. Τη μια στιγμή τής ρίχνει σκιά στο πρόσωπο και την άλλη αφήνει τον ήλιο να τη χτυπάει κατακούτελα. Το σώμα της ζεστό και χαλαρό πάνω στην ψάθα, θέση ύπτια. Τα χέρια της, ήδη μουδιασμένα, με τις παλάμες στραμμένες προς τον ουρανό. Τα οστά της λεκάνης της ακολουθούν ελαφρά τον ρυθμό της κοιλιακής αναπνοής. Τα δάχτυλα των ποδιών της τσουρουφλίζονται, κινούνται ράθυμα μέχρι να βρουν πιο δροσερά στρώματα άμμου.
Σε λίγο, θα σηκωθεί.
Θα σταθεί όρθια και θα περπατήσει γρήγορα μέχρι το νερό. Θα της φανεί κρύο στην αρχή και ακόμα πιο κρύο καθώς θα ανεβαίνει από τους αστραγάλους προς τα γόνατά της. Θα το αισθανθεί σχεδόν παγωμένο όταν θα την αγγίξει περιμετρικά στη μέση. Το δέρμα των χεριών, των ώμων, του λαιμού της θα ανατριχιάσει. Θα αποφασίσει να βραχεί ολόκληρη. Θα καμπυλώσει το σώμα σε στάση που θα της επιτρέψει να κάνει μια τέλεια βουτιά. Θα τιναχτεί προς τα εμπρός, τα πέλματά της θα ξεκολλήσουν από τον βυθό, έτοιμη να πιάσει μια αόρατη μπάλα που θα έρχεται καταπάνω της.
Σε λίγο, θα σηκωθεί.
Θυμάται μια βουτιά σε τιρκουάζ νερά. Εκδρομή με καΐκι σε ακατοίκητη νησίδα. Εκείνος βούτηξε πρώτος, όλοι θαύμασαν την τεχνική του. Δίστασε να τον ακολουθήσει. Οι τουρίστες πίσω της δυσανασχέτησαν. Αγχώθηκε. Επεσε απότομα, με το στομάχι. Ποτέ δεν καταφέρνει μια καλοσχηματισμένη βουτιά.
Θυμάται πόσο διαφανής ήταν αυτή η θάλασσα. Είχαν κολυμπήσει μαζί. Είχε τυλίξει τα πόδια της γύρω του. Κάτω από την τέντα, ο βαρκάρης κερνούσε ανοιγμένους αχινούς και ρακή. Εκείνος της έβαλε έναν αχινό στο στόμα. Αηδίασε αλλά τον κατάπιε. Μετά, ήπιε μονορούφι το ποτό.
Στον γυρισμό, ο καιρός είχε αγριέψει. Εφτασαν στο ξενοδοχείο ζαλισμένοι. Οταν βγήκε από το ντους, εκείνος κοιμόταν ήδη βαθιά. Ξάπλωσε δίπλα του και ακούμπησε το κεφάλι της στον ώμο του. Δοκίμασε με την άκρη της γλώσσας το δέρμα του λαιμού του. Αποκοιμήθηκε με στόμα αλμυρό.
Σε λίγο, θα σηκωθεί.
Οταν θα βρεθεί στο νερό, θα ξαπλώσει ανάσκελα σαν πάνω σε υδάτινο στρώμα. Πρόσωπο κόντρα στον ήλιο και μάτια κλειστά. Το υψωμένο σαγόνι της θα σημαδεύει τον ουρανό. Τα μαλλιά θα λικνίζονται ελεύθερα γύρω της. Ολα τα μέλη της θα παραδοθούν στον κυματισμό της θάλασσας.
Σπρώχνει τα δάχτυλα των ποδιών της για να βγουν στην επιφάνεια. Τα κοιτάζει σαν να μην είναι δικά της. Είναι άχαρα όπως ήταν πάντα. Εχει βάψει τα νύχια σ’ ένα χρώμα που νομίζει ότι ελαττώνει την ασχήμια τους. Τα βυθίζει ξανά μέσα στην άμμο, ψάχνει τη θέρμη των χρυσαφένιων κόκκων.
Σε λίγο, θα σηκωθεί.
Το φως περνάει από τα κενά της κουρτίνας, λεπτές κίτρινες κλωστές κεντούν το πρόσωπό της. Σώμα στεγνό και χαλαρό πάνω στον καναπέ. Στόμα αλμυρό, αναπνοή βαριά. Διψάει. Απλώνει το χέρι στα τυφλά, προς το χαμηλό τραπέζι δίπλα της. Το γυάλινο ποτήρι είναι άδειο. Ανοίγει τα μάτια.
Μια πυκνή ζέστη γεμίζει το δωμάτιο. Ο κλιματισμός δεν λειτουργεί.
Την είχε πάρει ο ύπνος και ονειρεύτηκε τη θάλασσα.
Ούτε που θυμάται πότε ήταν η τελευταία φορά που βρέθηκε στη θάλασσα.
Σε λίγο, θα σηκωθεί.
*Τελευταίο βιβλίο της Ζέτας Μπαρμπαρέσσου είναι το θεατρικό έργο «Ουλτραμαρίν» (Κάπα Εκδοτική, 2024)
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr