Αρχές Σεπτέμβρη στην Αθήνα. Και οι υποσχέσεις άφησαν το αλάτι τους πάνω μας. Εκείνων που δώσαμε τον Ιούνιο, τότε που κάθε μέρα περίσσευε λιγάκι και πιστεύαμε πως μέχρι τον Σεπτέμβρη θα είχαμε κάνει τουλάχιστον εξήντα μπάνια, θα είχαμε ερωτευτεί και θα είχαμε διαβάσει όλα τα βιβλία που περιμένουν καρτερικά στις βιβλιοθήκες μας. Τα καλοκαίρια, πάντα ξεκινούν σαν ανοιχτοί λογαριασμοί και τελειώνουν σαν απόδειξη τσαλακωμένη στον πάτο της τσάντας που παίρναμε στην παραλία.
Οταν ήμουν παιδί, μετρούσα το τέλος του καλοκαιριού από τα παγωτά. Η μητέρα μου έλεγε «αυτό ήταν το τελευταίο» κι εγώ ζητούσα ακόμη ένα, περισσότερο για να ακυρώσω τη φράση του επικείμενου τέλους παρά από λιγούρα. Νόμιζα πως οι εποχές υπάκουαν στους μεγάλους. Πως κάποιος μάζευε τις ξαπλώστρες, έκλεινε τον γενικό και ξαφνικά έπρεπε να αγοράσουμε τετράδια που μύριζαν Σεπτέμβρη.
Στην ενηλικίωση, το τέλος του μετριέται με πλυντήρια: μαγιό που στάζουν πάνω στα πλακάκια του μπαλκονιού, πετσέτες γεμάτες απομεινάρια των παραλιών… Στον Πειραιά τα πλοία ξεφορτώνουν ανθρώπους μαυρισμένους και λιγάκι μουτρωμένους που η άδεια τελείωσε. Σέρνουν βαλίτσες με χαλασμένα ροδάκια και κοιτούν τα κινητά τους.
Μεγαλώνοντας, κατάλαβα ότι το τελευταίο μπάνιο ανακοινώνεται, τελικά, εκ των υστέρων. Μια μέρα κολυμπάς αφηρημένος, βγαίνεις, τινάζεις την άμμο από τις πατούσες και φεύγεις. Το ίδιο συμβαίνει με τους ανθρώπους. Ευτυχώς. Αν γνωρίζαμε ποια αγκαλιά είναι η τελευταία, θα της προσθέταμε τόσο βάρος που θα την καταστρέφαμε, θα λύγιζε.
Οι μισοί Ελληνες έκαναν διακοπές στην πόλη, με το πενθήμερο μιας οικογένειας να κοστίζει όσο μια μετακόμιση. Εμαθαν ξανά τις παραλίες της Αττικής, άρχισαν να μπερδεύουν τους ανεμιστήρες οροφής με το κυκλαδίτικο μελτέμι. Στον κινηματογράφο της γειτονιάς μου, ένας κύριος έφερε την πετσέτα θαλάσσης και την άπλωσε στο κάθισμα. Μάλλον ήθελε να ξεγελάσει το σώμα του. Γιατί το σώμα, όσο καλή μνήμη κι αν έχει, ξεγελιέται το ίδιο εύκολα.
Τα βράδια του Σεπτέμβρη η Αθήνα αφήνει ανοιχτά τα παράθυρα για να αποχαιρετήσει το καλοκαίρι που φεύγει. Από το μπαλκόνι ακούγονται ακόμη τζιτζίκια – μπορεί να είναι και μηχανάκι με χαλασμένη εξάτμιση αλλά προτιμώ να πιστεύω ότι ακόμη ακούω τα τζιτζίκια.
Τελικά, το τέλος του καλοκαιριού μάς βρίσκει αντιμέτωπους με όσα θελήσαμε πραγματικά. Αλλά, κυρίως, με όσα αναβάλαμε. Οι επιθυμίες μένουν μέσα μας σαν άμμος σε κλειστές βαλίτσες. Τον χειμώνα ανακαλύπτουμε λίγους κόκκους στα ρούχα και απορούμε πώς άντεξαν. Ετσι αντέχουν όσα μας σώζουν και όσα αγαπήσαμε: κρυμμένα στις ραφές, γρατζουνώντας λίγο το δέρμα, για να θυμόμαστε να μη βολευτούμε μέσα στους χειμώνες που έρχονται.
●Πολιτική Επιστήμονας- Τραγουδοποιός
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr