Σάλος έχει δημιουργηθεί με το γεγονός ότι η κυβέρνηση συμφώνησε να αγοράσει αντιπυραυλικό σύστημα από το σιωνιστικό μόρφωμα, του οποίου τον έλεγχο επί της ουσίας θα έχει το τελευταίο.
Σαν να μην έφταναν όλα τ’ άλλα,, ο αρμόδιος υπουργός “πιάστηκε με τη γίδα στην πλάτη”, να ψεύδεται ασύστολα ισχυριζόμενος ότι η χώρα μας ΔΕΝ αγοράζει οπλικά συστήματα στα οποία δεν παίρνει και τον πηγαίο κώδικα. Πριν αλέκτωρ φωνήσαι τρις, ο διευθυντής του οργανισμού αντιπυραυλικής άμυνας του παιδοκτονικού ψευδοκράτους διέψευσε την υπουργάρα μας. Η εφήμερίδα “Καθημερινή”, που δημοσίευσε αρχικά τη σχετική συνέντευξη, στη συνέχεια άρχισε τις πιρουέτες στην προσπάθεια να τα κουκουλώσει, όπως περιγράφει πολύ παραστατικά και τεκμηριωμένα σε ανάρτησή του ο Θανάσης Καμπαγιάννης.
Αμέσως επιστρατεύτηκαν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ειδήμονες και “ειδήμονες”, που χρησιμοποιώντας τεχνική ορολογία και υποτιθέμενες περγαμηνές προσπάθησαν να εμφανίσουν το άσπρο ως μαύρο.
Ως κατ’ εξοχήν γνώστης του αντικειμένου, με επαγγελματική εμπειρία στην ανάπτυξη προγραμμάτων περισσοτέρων από 40 χρόνια, θεωρώ χρήσιμο να βάλω κάποια πράγματα στη θέση τους.
Όποιος έχει έστω και την ελάχιστη σχέση με το αντικείμενο (τον προγραμματισμό) γνωρίζει – ιδιαίτερα αν δεν έχει περάσει τα τελευταία 40 σε άλλον πλανήτη – ότι κλειστός κώδικας(*) σημαίνει ότι τον έλεγχο του συστήματος τον έχει ο κατασκευαστής και όχι ο αγοραστής. Τελεία και παύλα. Αυτός είναι ο λόγος που χιλιάδες άνθρωποι σε όλον τον κόσμο ασχολούνται με το ελεύθερο λογισμικό, πολλές φορές ξοδεύοντας μεγάλο μέρος από τον ελεύθερο χρόνο τους.
Τα προγράμματα κλειστού κώδικα είναι γνωστό ότι βρίθουν back doors(**), kill switches(***) και άλλων κακόβουλων στοιχείων, που εξασφαλίζουν ακριβώς ότι τον έλεγχο του συστήματος θα τον έχει ο κατασκευαστής στο διηνεκές.
Αν τώρα κάποιος πιστεύει ότι οι σιωνιστές έμποροι όπλων αποτελούν την εξαίρεση στον κανόνα αυτόν (πιθανόν λόγω του ηθικού χαρακτήρα τους ο οποίος τους επιτρέπει να δολοφονούν μαζικά γυναικόπαιδα, καθιστά ηθικά αποδεκτό το να βιάζουν τελετουργικά τα ίδια τους τα παιδιά αλλά δεν θα τους επέτρεπε ποτέ να παράξουν κακόβουλο λογισμικό), τότε όπως λένε οι Αμερικάνοι, I have a bridge in Brooklyn to sell you.
Αυτό, παρεμπιπτόντως, δεν ισχύει μόνον για τα οπλικά συστήματα, ισχύει για όλες τις συσκευές που το λογισμικό τους δεν είναι ανοιχτό. Για παράδειγμα ισχύει για τα κινητά μας, που λειτουργούν ως συσκευές παρακολούθησής μας ακόμη και χωρίς το predator. Στη δυστοπική κοινωνία που ζούμε, αν δεν ισχύει ήδη (που σε κάποιες περιπτώσεις ισχύει ήδη), θα ισχύει σε λίγο καιρό για τις τηλεοράσεις, τα ψυγεία, τους εκτυπωτές και τις ηλεκτρικές μας σκούπες.
Η δυσάρεστη πραγματικότητα είναι ότι τις περισσότερες συσκευές μας μπορούν να τις ελέγξουν παράγοντες ξένοι προς εμάς (η NSA, ο κατασκευαστής του επεξεργαστή που χρησιμοποιούν, ο κατασκευαστής του λειτουργικού και πολλοί άλλοι) και συχνά το κάνουν.
Είναι όμως σκάνδαλο εντελώς διαφορετικού μεγέθους όταν η ίδια η άμυνα της χώρας μας (επομένως και η ίδια η χώρα) παραδίδεται δεμένη χειροπόδαρα σε μία εγκληματική οντότητα της οποίας τα συμφέροντα είναι αντίθετα με της χώρας μας.
Και μόνον για αυτό το έγκλημα, ο Μητσοτάκης και η συμμορία του θα έπρεπε να δικαστούν και να καταδικαστούν επί εσχάτη προδοσία.
Το ότι πληρώνουμε και κερατιάτικα τρία και κάτι δις για ένα σύστημα το οποίο το Ιράν έχει ήδη αποδείξει ότι είναι για τον κάλαθο των αχρήστων, μπροστά στις άλλες πτυχές είναι πταίσμα. Ένα πταίσμα βέβαια που δείχνει ότι οι δωσίλογοι που κυβερνούν τη χώρα δεν αγοράζουν αμυντικό σύστημα, απλά επιδοτούν τη γενοκτονία της Παλαιστίνης με το αίμα του Ελληνικού λαού.
Υ.Γ. Ότι ακριβώς ισχύει για την “φτέρνα του Αχιλλέα”, όπως θα έπρεπε να ονομαστεί η ντόπια εκδοχή του “Χάρτινου Θόλου” ισχύει και για τα F 35.
Σημειώσεις:
(*) Στο άρθρο δεν γίνεται διάκριση μεταξύ των εννοιών του ανοιχτού/κλειστού κώδικα και του ελεύθερου/proprietary λογισμικού. Παρ’ ότι η διάκριση είναι εξαιρετικά σημαντική, είναι εκτός ενδιαφέροντος του συγκεκριμένου άρθρου. Πιθανόν να μου δοθεί άλλη στιγμή η ευκαιρία να γράψω σχετικά.
(**) Back door (η σωστότερη μετάφραση στα Ελληνικά θα ήταν “κερκόπορτες”) ονομάζεται τμήμα υπολογιστικού συστήματος, συνήθως κρυφό, που επιτρέπει στον δημιουργό του να πάρει τον έλεγχο του συστήματος χωρίς την έγκριση (συχνά ούτε καν τη γνώση) του ιδιοκτήτη του. Δυστυχώς τα proprietary (μη ελεύθερα) προγράμματα που έχουν “κερκόπορτες” είναι ο κανόνας, όχι η εξαίρεση.
(***) Kill switch (θα μπορούσε να μεταφραστεί ως διακόπτης απενεργοποίησης) ονομάζεται τμήμα υπολογιστικού συστήματος, συνήθως κρυφό, που επιτρέπει στον κατασκευαστή να απενεργοποιήσει το σύστημα χωρίς την έγκριση (συχνά ούτε καν τη γνώση) του ιδιοκτήτη του. Κατά κανόνα ΔΕΝ πρόκειται για φυσικό διακόπτη αλλά για κομμάτι του προγράμματος.
The post Και πάλι για τον “πηγαίο κώδικα” και την αμαρτωλή σύμβαση appeared first on iskra.
Διαβάστε περισσότερα
Iskra.gr