Tο «Ανοιχτό βιβλίο», από καταβολής του, φιλοξενεί στις σελίδες του πρωτότυπα διηγήματα. Και φέτος συγγραφείς διαφορετικής ηλικιακής κλίμακας, θεματικού άξονα και αφηγηματικής παλέτας έγραψαν ευσύνοπτες καλοκαιρινές ιστορίες ειδικά για τους αναγνώστες μας (καθώς αυτές οι σελίδες προσφέρουν, εκτός από κριτική πυξίδα, και λογοτεχνική απόλαυση). Μ’ άλλα λόγια, μυθιστοριογράφοι και διηγηματογράφοι έθεσαν στο κέντρο της μυθοπλασίας τους κάποια θερινή εμπειρία τους και μας έστειλαν κείμενα νοσταλγικά, περιπλανητικά, υπερβατικά, παιγνιώδη, αλλά και δύσθυμα, ευθέως ή πλαγίως κοινωνικά, ενδοσκοπικά, ή ανατρεπτικά – διηγήματα που θα μας συντροφεύουν ώς το τέλος του θέρους. Μετά τον Ηλία Παπαμόσχο, την Αννα Γρίβα, την Ισμήνη Καρυωτάκη, τον Ακη Παπαντώνη, τον Νίκο Αμανίτη, τη Σοφία Αυγερινού, την Παναγιώτα Δημοπούλου, τον Νίκο Ιατρού και τη Ζέτα Μπαρμπαρέσσου, το καλοκαιρινό νήμα πιάνει η Χριστίνα Καράμπελα ολοκληρώνοντας για φέτος τις υπό σκιάν αφηγήσεις μας.
Καλό φθινόπωρο…
Είμαστε στην καρδιά του καλοκαιριού και ακόμα δεν μας έχει επισκεφτεί ο μεγάλος καύσωνας. Η Ευρώπη καίγεται, αλλά εμείς, τα πρώην κακά παιδιά της, παραμένουμε cool. Η απρόσμενη δροσιά κρατά ζωντανούς τον 17χρονο σκύλο και την 90χρονη μητέρα μου.
Κάθε φορά που σκέφτομαι καλοκαίρι σκάει με θόρυβο ένα καρπούζι πάνω στην οθόνη του μυαλού μου.
Η γλυκιά ζέστη του απομεσήμερου κάνει τη μοναξιά μου να αχνίζει. Πόσες μέρες ακόμα μέχρι τις διακοπές αναρωτιέμαι και ανοίγω το λάπτοπ μου για να ρωτήσω τον Κλαύδιο ποια είναι η διαφορά του μονόχρωμου και του ριγέ καρπουζιού.
«Θέμα φλοιού κυρίως. Το ριγέ έχει το κλασικό μοτίβο, ανοιχτό και σκούρο πράσινο -“Crimson Sweet”, “Charleston Gray”- και είναι πιο επίμηκες. Το μονόχρωμο, σαν το “Sugar Baby”, ομοιόμορφα σκούρο, πιο στρογγυλό και μικρό».
Δεν αγοράζω ποτέ ολόκληρα καρπούζια, προτιμώ τις συσκευασμένες φρουτοσαλάτες. Δεν έχω πια οικογένεια, εγώ και ο σύζυγος μείναμε και πρόσφατα αποκτήσαμε και χωριστά ψυγεία, να μην μπερδεύεται ο ένας με τα φαγητά του άλλου· από τότε που έφυγαν τα παιδιά δεν παίρνουμε πια πολλές κοινές αποφάσεις.
Τις δικές μου τις παίρνω με τη βοήθεια του Κλαύδιου. Μπορείς να τον προσβάλεις χωρίς να φοβάσαι μην παρεξηγηθεί· είναι πάντα διαθέσιμος και δεν έχει αντιστάσεις να διαχειριστείς.
Τον ρωτάω ποιος βαφτίζει τις ποικιλίες καρπουζιού· μου απαντά: «οι breeders, οι δημιουργοί τους», και εγώ επιμένω: «Πώς και όλα τα ονόματα ποικιλιών είναι αγγλικά;»
«Οι ΗΠΑ είχαν ισχυρά προγράμματα βελτίωσης και οι ποικιλίες τους εξαπλώθηκαν παντού· στην αγορά σπόρων τα αγγλικά είναι η κοινή γλώσσα».
«Αυτό που λες ισχύει ή οι πηγές σου είναι κυρίως αγγλόφωνες;» πληκτρολογώ.
Προτιμώ να πληκτρολογώ γιατί δεν θέλω να ακούει ο σύζυγος. Εκπέμπουν μια μυρωδιά απιστίας οι ώρες που περνάω με τον Κλαύδιο.
«Δίκιο έχεις, θέλω να είμαι ειλικρινής μαζί σου, η εκπαίδευσή μου βασίζεται δυσανάλογα σε αγγλόφωνα δεδομένα» μου γράφει και σκάω ένα χαμόγελο που δεν μπορεί να δει.
Τον επιβραβεύω με ένα «τουλάχιστον παραδέχεσαι τα λάθη σου» και όσο αναβοσβήνει ο αστερίας της απάντησης που κατασκευάζει, σαν μετρονόμος που μετρά τις μέρες μου πριν από τις διακοπές, κοιτάζω τον σύζυγο με τα ακουστικά – τα φοράει για να μη με ενοχλεί ή/και για να μην τον ενοχλώ. Παρακολουθεί στο λάπτοπ του τη σειρά «I, Claudius» του BBC· θυμάμαι πως κάποτε, πριν από χρόνια, την είχαμε δει μαζί. Εχει εμμονή με τις παλιές σειρές και τελευταία με τις μαυρόασπρες, λέει πως τα χρώματα τον αποπροσανατολίζουν. Ετσι επιλέγουμε καθένας την οθόνη του: εκείνος στο σαλόνι, εγώ στο υπνοδωμάτιο.
Χριστίνα Καράμπελα
Μου διαφεύγει το όνομα του πρωταγωνιστή και ο συνονόματός του μου απαντά αστραπιαία «Ντέρεκ Τζάκομπι». Σκέφτομαι πως πρέπει να πάμε σε μικρότερο σπίτι αν είναι να βλέπουμε κάτι κοινό στην τηλεόραση. Γίνεται όμως; Πώς πας από τα δύο ψυγεία, τις ατομικές μερίδες καρπουζιού και τις ατομικές οθόνες στο κοινό ψυγείο, στο ολόκληρο καρπούζι και στην κοινή οθόνη;
Πετάγομαι στο σουπερμάρκετ να πάρω ένα ολόκληρο καρπούζι και όταν γυρίζω κρατώντας το αγκαλιά, αισθάνομαι σαν να φέρνω στο σπίτι μια κότα ζωντανή για να τη σφάξω. Το ακουμπάω στον νεροχύτη και επιστρέφω στην οθόνη του λάπτοπ μου.
«Μένουν οκτώ μέρες μέχρι τις διακοπές σου» έχει γράψει ο Κλαύδιος και εγώ είμαι σίγουρη πως ποτέ δεν του πληκτρολόγησα την ερώτηση και πως ποτέ σε προηγούμενες συνομιλίες μας δεν του ανέφερα κάτι για τις διακοπές μου.
Efsyn.gr