Καθώς η γενοκτονία στη Γάζα οδεύει αυτή την εβδομάδα προς τη συμπλήρωση τεσσάρων ετών, ο Guardian παρακολούθησε την καθημερινότητα πέντε απλών Παλαιστίνιων.
Ο καθένας αφηγείται τη δική του ημέρα, αποκαλύπτοντας το τίμημα των βομβαρδισμών και της αιματοχυσίας. Στο παρών κείμενο, παρουσιάζεται η ρουτίνα της Αλάα, μιας εγκύου γυναίκας που έχει χάσει τρία παιδιά της από τους ισραηλινούς βομβαρδισμούς και που προσεύχεται το βρέφος της να μην έχει την ίδια κατάληξη.
Η ζωή της Αλάα
Η Αλάα Χέσι ανεβαίνει κάθε σκαλοπάτι με προσοχή. Σηκώνει το πόδι της, το πατά βαριά στο επόμενο σκαλοπάτι, παίρνει μια ανάσα και γλιστρά το χέρι της πάνω στην κουπαστή. Η ξύλινη σκάλα, στηριγμένη πάνω σε έναν σωρό από μπάζα, τρίζει και τρέμει σε κάθε της κίνηση. Οι κινήσεις της είναι αργές, καθώς η βαριά, στρογγυλή κοιλιά της εγκυμοσύνης της δυσκολεύει κάθε βήμα.
Φτάνοντας στην κορυφή, σταματά για να πάρει ανάσα και στη συνέχεια περπατά μέχρι την πλατφόρμα που κάποτε αποτελούσε τον επάνω όροφο του οικογενειακού της σπιτιού. Εκεί όπου κάποτε στεκόταν το σπίτι, τώρα έχει στηθεί μια σκηνή.
Κάτω από τα πόδια της βρίσκονται τα ερείπια του σπιτιού όπου μεγάλωσε τα τρία παιδιά της, τον 10χρονο Ουασίμ, τον 7χρονο Μοχάναντ και την 5χρονη Χάουλα. Εκεί όπου και τα τρία παιδιά της σκοτώθηκαν, όταν ισραηλινή αεροπορική επιδρομή ισοπέδωσε το σπίτι.
Σε περίπου έναν μήνα, η Αλάα θα γεννήσει ξανά.*
«Ο ήχος που με ξυπνά το πρωί είναι το βουητό από τις μύγες μέσα στη σκηνή και οι φωνές των γειτόνων μας.».
«Η ιδιωτικότητα στις σκηνές είναι ανύπαρκτη, όπως ανύπαρκτη είναι και η ασφάλεια. Όλοι εδώ ακούν τα μυστικά των άλλων. Ακούμε τους ανθρώπους όταν πηγαίνουν στην τουαλέτα. Μπορούμε ακόμη και να τους ακούμε να αναπνέουν» διηγείται η Αλάα και προσθέτει πως «το παράθυρο της σκηνής μου κοιτάζει απευθείας προς την κίτρινη γραμμή. Από εδώ μπορείς να δεις τις θέσεις του ισραηλινού στρατού. Μερικές φορές πυροβολούν εναντίον μας.».
«Ο σύζυγός μου κι εγώ αγαπάμε να πίνουμε τσάι το πρωί, αλλά το να φτιάξουμε τσάι έχει γίνει πλέον πρόκληση, επειδή το Ισραήλ έχει εμποδίσει την είσοδο μαγειρικού αερίου στη Γάζα και το αέριο είναι εξαιρετικά δυσεύρετο. Εξακολουθούμε να βασιζόμαστε στα καυσόξυλα και στις ανοιχτές φωτιές για να μαγειρεύουμε και να ετοιμάζουμε ζεστά ροφήματα. Το να μαζέψω ξύλα και να ανάψω φωτιά αρκεί για να με εξαντλήσει».
«Αφού πιω το τσάι μου, τακτοποιώ τη σκηνή και προσπαθώ να μαγειρέψω όσο το δυνατόν νωρίτερα, πριν ο ήλιος γίνει πολύ δυνατός. Πλένω επίσης στο χέρι τα ρούχα του συζύγου μου και τα δικά μου, κάτι που πλέον είναι σωματικά εξαντλητικό, καθώς είμαι οκτώ μηνών έγκυος».
Πρωί
Η Αλάα ανοίγει το «παράθυρο» (ένα κομμάτι μουσαμά στο πλάι της σκηνής). Ένα άνοιγμα προς τον ανοιχτό αέρα. Καθώς τα μάτια της προσαρμόζονται στο φως, γίνεται ξεκάθαρο ότι όλα όσα μπορεί να δει κανείς γύρω της έχουν καταστραφεί. Το τοπίο είναι ένας τεράστιος σωρός από διαλυμένο σκυρόδεμα και στρεβλωμένα μέταλλα.
«Σήμερα έχω ραντεβού για τον προγεννητικό έλεγχο, για να δούμε την πορεία του μωρού».
«Το μέρος είναι μακριά και πηγαίνω με τα πόδια, συνήθως δεν υπάρχει κάποιο όχημα για να με μεταφέρει. Έχει 34 βαθμούς Κελσίου και το να περπατάς στους βομβαρδισμένους δρόμους, γεμάτους μπάζα και έντομα, μέσα στη ζέστη της ημέρας είναι εξαιρετικά δύσκολο. Το μέρος όπου κάνω τον προγεννητικό έλεγχο είναι μια σκηνή, όχι μια κανονική μονάδα υγειονομικής περίθαλψης».
«Οι γιατροί μου έχουν συνταγογραφήσει διατροφικά συμπληρώματα για την εγκυμοσύνη μου. Έχω ξαναμείνει έγκυος και μπορώ να καταλάβω ότι αυτή η εγκυμοσύνη είναι διαφορετική: όσο κι αν προσπαθώ να αναπληρώσω τις διατροφικές ελλείψεις και τη στέρηση τροφής που έχω βιώσει στον πόλεμο, το σώμα μου παραμένει εξαντλημένο. Το φαγητό είναι δυσεύρετο. Ο σύζυγός μου αγοράζει για μένα φρούτα και λαχανικά και αρνείται να τα φάει ο ίδιος, επειδή μπορεί να αγοράσει μόνο μικρές ποσότητες».
«Όταν έμαθα ότι είμαι έγκυος, ένιωσα δύο εντελώς αντίθετα συναισθήματα. Χάρηκα που θα αποκτούσα παιδί, αλλά ταυτόχρονα έκλαιγα συνεχώς επειδή μου έλειπαν τα παιδιά μου – ο Ουασίμ, ο Μοχάναντ και η Χάουλα. Τα πάντα μου τους θυμίζουν. Όταν λιγουρεύομαι συγκεκριμένα φαγητά, θυμάμαι τον Ουασίμ, επειδή αγαπούσα αυτά τα φαγητά όταν ήμουν έγκυος σε εκείνον».
«Δεν λέω στις νοσηλεύτριες στην κλινική για τις συνθήκες στις οποίες ζω και για τα παιδιά μου που πέθαναν, γιατί ακόμη και οι εργαζόμενοι στην υγεία είναι συναισθηματικά εξαντλημένοι. Δεν είναι σε θέση να προσφέρουν παρηγοριά ή ψυχολογική υποστήριξη. Η ιστορία μου δεν είναι ασυνήθιστη στη Γάζα. Πολλές γυναίκες εδώ έχουν χάσει τα παιδιά τους».
Μετά το ραντεβού με τον διατροφολόγο, η Αλάα έχει επίσης ραντεβού με την ψυχολόγο της μαιευτικής κλινικής. Της λένε να επικεντρωθεί στην αναπνοή της: να πάρει μια βαθιά ανάσα, να την κρατήσει και στη συνέχεια να την εκπνεύσει αργά. Έπειτα παίρνει τον δρόμο της επιστροφής με τα πόδια.
Απόγευμα
Η Αλάα ανεβαίνει ξανά τη σκάλα, κουβαλώντας ένα μπλε σακίδιο μέχρι τη σκηνή. Μέσα έχει κάποια από τα ρούχα των παιδιών της που σκοτώθηκαν, ελπίζοντας ότι κάποια μέρα θα μπορέσει να τα φορέσει το νέο μωρό.
Πολλά από τα ρούχα έχουν υποστεί ζημιές από την έκρηξη. Είναι σκισμένα, με καμένες άκρες, αλλά μπορούν ακόμη να φορεθούν.
Ξεδιπλώνει προσεκτικά ένα μπλουζάκι Snoopy και ένα καπέλο με δύο χνουδωτά πομ-πομ. Στη συνέχεια βγάζει ένα κασκόλ της Castleview AFC, μιας μικρής ποδοσφαιρικής ομάδας στο Κορκ της Ιρλανδίας, που ο γιος της, ο Ουασίμ, αγαπούσε πολύ.
«Το φορούσε συνέχεια, ακόμη και το καλοκαίρι. Του έλεγα: “Ουασίμ, κάνει πολλή ζέστη, βγάλ’ το!”. Και μου έλεγε: “Όχι, μου αρέσει”».
«Περνάω το απόγευμα με τον αδελφό μου, προσπαθώντας να αποφασίσουμε πώς θα αποθηκεύσουμε τα ρούχα για το νέο μωρό».
Ο αδελφός της προτείνει ένα γερό χαρτόκουτο ή ένα ξύλινο κουτί.
Το πρόβλημα που τους ανησυχεί είναι οι αρουραίοι. Οι αρουραίοι βρίσκονται παντού.
«Τους ακούμε κάθε βράδυ και πάντα βρίσκουν τρόπο να μπουν στη σκηνή. Έραψα το σημείο από όπου έμπαιναν και εκείνοι άνοιξαν έναν καινούργιο δρόμο. Σήμερα βρήκαμε άλλη μία τρύπα στο πλάι της σκηνής».
Η Αλάα αναρωτιέται αν θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν ποντικοφάρμακο, όμως ο αδελφός της φοβάται ότι οι αρουραίοι θα πεθάνουν μέσα στη σκηνή και θα μεταδώσουν ασθένειες.
«Για το μωρό που έρχεται, το μόνο που θέλω είναι ένα ασφαλές μέρος όπου δεν θα μπορούν να φτάσουν οι αρουραίοι. Το μωρό θα είναι τόσο μικρό και φοβάμαι τρομερά γι’ αυτό. Θα ήθελα να έχω μια κανονική κούνια για εκείνο, αλλά οι κούνιες είναι πλέον δυσεύρετες στη Γάζα και η σκηνή είναι ήδη ασφυκτικά γεμάτη».
«Αυτό που θα ήθελα να καταλάβει ο κόσμος έξω από τη Γάζα είναι πόσο ταπεινωτική είναι πραγματικά η ζωή σε μια σκηνή. Είναι δύσκολη, εξευτελιστική και βαθιά απάνθρωπη. Ο θάνατος εξακολουθεί να μας περιβάλλει από κάθε κατεύθυνση».
Βράδυ
Καθώς πλησιάζει το τέλος του απογεύματος, η Αλάα ξεφυλλίζει στο κινητό της τις φωτογραφίες των παιδιών της.
Το smartphone που τις αποθηκεύει, όπως συμβαίνει με τόσα κινητά στη Γάζα, είναι παλιό και η οθόνη του ραγισμένη. Μετά από τον μακροχρόνιο αποκλεισμό, νέα smartphones έχουν αρχίσει να φτάνουν στη Γάζα, όμως είναι ακριβά και πολλές οικογένειες δεν μπορούν να τα αγοράσουν.
Οι φωνές των παιδιών ακούγονται αχνά από το ηχείο.
Η Χάουλα πειράζει τον μεγαλύτερο αδελφό της.
«Μαμά, εγώ είμαι η γλυκιά!» φωνάζει η Χάουλα.
Ο Μοχάναντ γελά και της απαντά: «Όχι – εγώ είμαι ο γλυκός!»
«Μόνο με τον σύζυγό μου μιλάω πραγματικά για τα παιδιά μου. Είναι ο μόνος άνθρωπος που κουβαλά τον ίδιο πόνο και καταλαβαίνει πραγματικά τι έχω μέσα στην καρδιά μου».
«Όταν εγώ λυγίζω, μου δίνει δύναμη. Όταν εκείνος δυσκολεύεται, προσπαθώ να τον παρηγορήσω και να τον στηρίξω συναισθηματικά. Περνάμε ώρες μιλώντας για τα παιδιά μας – για τον χαρακτήρα τους, για όσα αγαπούσαν και για τον τρόπο που συμπεριφέρονταν. Πηγαίνουμε ακόμη και μαζί στους τάφους τους».
«Αυτός ο τόπος εξακολουθεί να κρατά τις αναμνήσεις των παιδιών μου. Μου θυμίζει την όμορφη ζωή που είχαμε μαζί παλιότερα. Όταν κοιτάζω αυτά τα ερείπια, θυμάμαι τα παιδιά μου – τη ζωή που μοιράστηκα μαζί τους, το μεγάλωμά τους, το φαγητό που τους ετοίμαζα και όσα τους μάθαινα. Όλα όσα ήταν όμορφα εξαφανίστηκαν όταν έφυγαν».
«Μερικές φορές ο φόβος με κυριεύει, επειδή έχασα τα παιδιά μου και φοβάμαι μήπως χάσω ξανά το μωρό μου. Ελπίζω το νέο μου μωρό να ζήσει μια καλύτερη ζωή από εκείνη που έζησαν τα αδέλφια του και να είναι ασφαλές».
* Λίγο μετά τη δημοσίευση του ρεπορτάζ, η Αλάα γέννησε ένα υγιέστατο αγοράκι. Του έδωσε το όνομα Ουασίμ, προς τιμήν του μεγαλύτερου αδελφού του.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr