Όταν η ακρίβεια εξαντλεί τους οικογενειακούς προϋπολογισμούς και η κυβέρνηση αρνείται πεισματικά να παρέμβει εκεί όπου παράγονται τα υπερκέρδη, το μόνο που της απομένει είναι ο απροκάλυπτος κυνισμός.
Οι πρόσφατες δηλώσεις του βουλευτή της Ν.Δ., Σπύρου Κουλκουδίνα, στο κανάλι της Βουλής δεν αποτελούν μια μεμονωμένη άτυχη διατύπωση. Έρχονται στον απόηχο της δήλωσης Γεωργιάδη πως «όλοι μαυρισμένοι γυρίσαμε» και αποτελούν την αυθεντική έκφραση μιας κυβερνητικής παράταξης που αντιμετωπίζει τη λαϊκή απόγνωση με όρους κοινωνικής αλαζονείας και πλήρους αποκοπής από την πραγματικότητα.
Η προτροπή «αν δεν αντέχεις να δώσεις 10 ευρώ για βενζίνη να πας στη δουλειά σου, να πάρεις τα μέσα» συνιστά τη σύγχρονη απόδοση της ιστορικής φράσης «αν δεν έχουν ψωμί, ας φάνε παντεσπάνι». Για την Κυβέρνηση, η αδυναμία των πολιτών να καλύψουν το κόστος της μετάβασης στην εργασία τους δεν είναι σύμπτωμα κρίσης, αλλά ατομική δυσκολία που λύνεται με περικοπές. Η ευθύνη για τη φτωχοποίηση μετατίθεται στον πολίτη, την ώρα που το κράτος παραμένει θεατής στην καλπάζουσα ακρίβεια στα καύσιμα.
Η επίκληση ότι «η λεωφόρος Συγγρού είναι γεμάτη» και ότι δήθεν «δεν υπάρχει κανένας δείκτης που να δείχνει πως η τιμή της βενζίνης αυξήθηκε ή επηρέασε την κυκλοφορία» αποτελεί προσβολή της κοινής λογικής. Η κίνηση στους δρόμους δεν συνιστά τεκμήριο ευημερίας.
Είναι ο καθημερινός, αναγκαστικός αγώνας χιλιάδων εργαζομένων που δεν έχουν εναλλακτικό τρόπο μετακίνησης. Το γεγονός ότι οι εργαζόμενοι στερούνται βασικών αναγκών για να πληρώσουν πανάκριβα τα καύσιμα δεν αποτελεί ένδειξη οικονομικής ευρωστίας αλλά ένδειξη βίαιης αναδιανομής εισοδήματος.
Η κυνική ρητορική δεν είναι τυχαία. Λειτουργεί ως προπέτασμα καπνού για να κρύψει τις πραγματικές πολιτικές επιλογές:
• Ενώ τα έκτακτα κέρδη των δύο μεγάλων διυλιστηρίων εκτιμώνται σε 1,278 δισ. ευρώ μόνο στο Α΄ εξάμηνο του 2026, η κυβέρνηση αρνείται να επιβάλει άμεσα έκτακτη εισφορά σε αυτά.
• Ενώ σκέφτεται να επιβάλλει πλαφόν στα πρατήρια, αρνείται να θέσει όριο στο περιθώριο κέρδους των διυλιστηρίων, επικαλούμενη «στρεβλώσεις» της αγοράς.
• Ενώ απορρίπτει τη μείωση του ΕΦΚ επικαλούμενη δήθεν ευρωπαϊκές απαγορεύσεις και δημοσιονομικό κόστος, αποσιωπά συνειδητά τα έσοδα που θα μπορούσαν να αντληθούν από τα υπερκέρδη.
Η κοινωνία δεν έχει ανάγκη από υποδείξεις για το αν θα πάρει το λεωφορείο, ή το αυτοκίνητο. Έχει ανάγκη από πραγματική μείωση του κόστους στην αντλία, μείωση των έμμεσων φόρων, επιβολή πλαφόν στα περιθώρια κέρδους όλης της εφοδιαστικής αλυσίδας και κυρίως φορολόγηση των υπερκερδών των διυλιστηρίων.
Όσο η κυβέρνηση καλύπτει τα καρτέλ της ενέργειας και προσφέρει στους πολίτες ανέξοδο κυνισμό, επιβεβαιώνει ότι αποτελεί τον βασικό χορηγό της ακρίβειας μέσω της κοινωνικής της αναλγησίας και της άρνησης να επέμβει δραστικά για τη μείωση του κόστους στην αντλία.
Διαβάστε περισσότερα