Μια από τις πιο σημαντικές επιπτώσεις της κρίσης που βιώνει η χώρα μας αποτυπώνεται με τραγικό τρόπο στον χώρο του πολιτισμού. Κι αυτό μπορεί να το δει κανείς ξεκάθαρα στην πιο λαοφιλή πολιτιστική πλευρά, αυτήν της μουσικής. Οι μεγάλοι δημιουργοί -λαϊκοί και έντεχνοι κατά μία ορολογία ή, καλύτερα, αυτοδίδακτοι και σπουδαγμένοι- έχουν σχεδόν όλοι φύγει από τη ζωή χωρίς να υπάρχει συνέχεια. Ελάχιστοι υπάρχουν πια. Το ίδιο συμβαίνει με τους τραγουδιστές και τους στιχουργούς. Μόνο στον χώρο των εκτελεστών οργάνων υπάρχουν πολλοί και σπουδαίοι, αλλά κι αυτοί δύσκολα μπορούν να ξεχωρίσουν από τη στιγμή που έπαψε πια να υπάρχει σοβαρή δημιουργία.
Το φαινόμενο αυτό έχει παρελθόν. Δεν προέκυψε από τη μια στιγμή στην άλλη. Μια ολόκληρη βιομηχανία της αρπαχτής και της κατασκευής διαττόντων αστέρων κατάφερε να περιθωριοποιήσει και να αντικαταστήσει τους πραγματικούς δημιουργούς (συνθέτες, στιχουργούς, ποιητές, τραγουδιστές), βάζοντας στη θέση τους φτηνό βιομηχανοποιημένο προϊόν που λειτουργεί με κατασκευασμένους ήχους, που υποκαθιστά τον λόγο με ηχηρά και πρόσκαιρα συνθήματα και με τη διέγερση ταπεινών ενστίκτων μέσω της εικόνας.
Σε αυτό το περιβάλλον, το ταλέντο -το οποίο δεν χάθηκε- καταστρέφεται. Ουσιαστικά είναι απαγορευμένο χωρίς να χρειάζεται αστυνομική διάταξη. Δεν βρίσκει ούτε τον χώρο ούτε τον χρόνο να δουλευτεί και να αναπτυχθεί. Και φυσικά δεν βρίσκει το υλικό -την αξιόλογη ή μεγάλη δημιουργία- για να δημιουργήσει με τη σειρά του πολιτιστικό έργο. Ετσι δεν έχει, επί της ουσίας, ούτε παρόν ούτε μέλλον.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr