Το πρόσφατο συμβάν στο 1ο Νηπιαγωγείο Άνω Λιοσίων με τη διευθύντρια να απευθύνεται με έντονο εκνευρισμό στα νήπια και στη συνέχεια να δέχεται η ίδια επίθεση από γονείς έγινε αντικείμενο δημόσιας συζήτησης όσον αφορά στις σχέσεις κυριαρχίας στο χώρο ενός δημόσιου προσχολικού ιδρύματος ενώ παράλληλα στην εγχώρια ειδησεογραφία επικρατούσαν θέματα που αναδείκνυαν πως οι σοβαρές φθορές των σχολικών κτιρίων στην Αθήνα και στην Πάτρα έθεταν σε κίνδυνο τη ζωή των μαθητών και των εκπαιδευτικών.
Πώς καταλήγει ένας θεσμός που έχει ως αποστολή την προστασία και την γνωστική και ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη των παιδιών να θέτει σε κίνδυνο τη σωματική και ψυχική τους ασφάλεια;
Το ζήτημα της υποστελέχωσης στα νηπιαγωγεία αποτελεί ένα από τα πιο σοβαρά και διαχρονικά προβλήματα της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης στη χώρα μας. Όπως και το ζήτημα της ελλιπούς συντήρησης των παλιών σχολικών κτιρίων. Παρόλο που νηπιαγωγείο είναι ένα κρίσιμο στάδιο της εκπαίδευσης, οι γονείς συχνά το αντιμετωπίζουν ως χώρο φύλαξης ή παιδότοπο ενώ παράλληλα η Πολιτεία το υποτιμά επιδεικτικά μη προχωρώντας σε μόνιμους διορισμούς. Αποτέλεσμα; Δεν υπάρχει επαρκές προσωπικό, ούτε διαρκής αξιολόγηση. Οι ανάγκες όμως του νηπίου είναι μεγάλες, καθώς δεν διαθέτει ακόμη την ικανότητα αυτορρύθμισης. Δεν μπορεί πάντοτε να ελέγξει την παρόρμησή του ή να μετατρέψει το άγχος του σε λόγο. Θα παραβιάσει τα όρια, θα θυμώσει, θα διεκδικήσει, θα δοκιμάσει τον ενήλικο.
Χρειάζεται συνεπώς ένα ασφαλές περιβάλλον που να μπορεί να αντέξει τις εντάσεις του χωρίς να καταρρέει και χωρίς να απαντά στην ένταση με μεγαλύτερη ένταση. Πώς όμως θα συμβεί αυτό όταν δεν υπάρχει ένα υποστηρικτικό πλαίσιο για τον εκπαιδευτικό που θα τον καθιστά ικανό δέχεται τον παιδικό θυμό χωρίς να αποδιοργανώνεται, να βάζει όρια χωρίς να ταπεινώνει ή να ασκεί βία; Πώς θα αντιμετωπίσει τα παιδιά με δυσκολίες και τις συγκρουσιακές σχέσεις με τους γονείς δίχως εποπτεία;
Το ελληνικό σχολείο γίνεται για ακόμη μια φορά αντικατοπτρισμός μιας κοινωνίας σε κρίση. Οι εκπαιδευτικοί εκφορτίζουν τη συσσωρευμένη ένταση τους πάνω στα παιδιά, οι γονείς μετασχηματίζουν την αγωνία και τον θυμό τους σε τιμωρητική βία απέναντι στους εκπαιδευτικούς και οι μαθητές βιώνουν το σχολικό χώρο ως απειλή.
Όσο για το «παιδαγωγικό μάθημα» για το νήπιο που βρίσκεται στο κέντρο αυτού του κύκλου αλληλοτροφοδοτούμενης βίας; Η ισχύς αντικαθιστά τον λόγο, η ταπείνωση ταυτίζεται με την εκπαίδευση, η οργή εκφορτίζεται στον πιο αδύναμο. Αυτό το είδος σχολείου θέλουμε;
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr