Πόρτα πόρτα

Πώς κερδίζεται μια εκλογική μάχη; Με μπόλικα λεφτά, οργανωμένη επικοινωνιακή καμπάνια που έχουν σχεδιάσει ακριβοπληρωμένοι ντόπιοι και ξένοι ειδικοί, με μπαράζ τηλεοπτικών μηνυμάτων, με παρεμβάσεις στο διαδίκτυο, με συνεργασίες με εταιρείες μετρήσεων που έναντι ανταλλαγμάτων δίνουν ευρήματα ευνοϊκά για τον πελάτη, με ομάδες αλήθειας (για την ακρίβεια παραχάραξής της), με εκβιαστικά διλήμματα, φυσικά με συκοφαντίες εναντίον των πολιτικών αντιπάλων που φροντίζουν να διαδίδουν πρόθυμοι δημοσιολόγοι, με δολοφονίες χαρακτήρων και βεβαίως με τακτικές συγκάλυψης των πομπών που αφορούν παράγοντες του κόμματος.
Συνήθως με αυτές τις μεθόδους και άλλες μορφές παραπλάνησης και αποβλάκωσης προσπαθούν τα κόμματα εξουσίας να πάρουν το πάνω χέρι στην προεκλογική περίοδο και να κατακτήσουν την πρωτιά στις κάλπες. Παλιότερα, τις εποχές της μαζικής πολιτικοποίησης, όταν οι πολίτες εντάσσονταν στα κόμματα και αφιέρωναν χρόνο για να μεταδώσουν το μήνυμα στις μάζες, υπήρχε η τακτική «πόρτα πόρτα». Τα μέλη των κομμάτων ήταν συνεπή στις οικονομικές υποχρεώσεις τους, γίνονταν συζητήσεις στο εσωτερικό των οργανώσεων και αποφασιζόταν ο τρόπος προσέγγισης, πήγαιναν στα σπίτια, προκαλούσαν συζητήσεις, κατέθεταν επιχειρήματα υπέρ του κόμματός τους, απαντούσαν στις κριτικές των άλλων κομμάτων, μοίραζαν φυλλάδια και ψηφοδέλτια, πούλαγαν τις εφημερίδες του κόμματος, έδιναν υποσχέσεις για να προσελκύσουν τους αναποφάσιστους και να πείσουν τους απογοητευμένους και γενικώς είχαν προσωπική επαφή με τους ψηφοφόρους.
Τότε υπήρχαν οργανώσεις σε κάθε συνοικία, η πολιτική ενδιέφερε τους πολίτες, το πολιτικό σύστημα λειτουργούσε. Σήμερα τα κόμματα ως προς την οργανωτική διάστασή τους είναι σε μεγάλη παρακμή (εξαιρείται το ΚΚΕ), τα γραφεία των οργανώσεών τους, όπου υπάρχουν, είναι κλειστά και ανοίγουν μόνο τη μέρα που διεξάγεται η ψηφοφορία για την εκλογή του αρχηγού (στα κόμματα που η ηγεσία βγαίνει από μαζική ψηφοφορία). Υπάρχουν όμως δύο πρόσφατα παραδείγματα που καταρρίπτουν τον κανόνα. Ο δήμαρχος της Νέας Υόρκης Ζοχράν Μαμντάνι, χωρίς να υποτιμήσει τις νέες τεχνολογίες, εφάρμοσε στην πράξη την παλιά και δοκιμασμένη γραμμή «πόρτα πόρτα» και κατάφερε να κάνει την έκπληξη. Ανέτρεψε τους συσχετισμούς και κέρδισε με ελάχιστα χρήματα τον αντίπαλό του, ο οποίος είχε στη διάθεσή του τεράστια ποσά και τη βοήθεια του πανίσχυρου εβραϊκού λόμπι.
Το ίδιο πέτυχε και η τουρκικής καταγωγής εκπρόσωπος της Αριστεράς στο Βερολίνο Ελίφ Εράλπ. Και αυτή αξιοποίησε τους σύγχρονους μηχανισμούς ενημέρωσης, αλλά έριξε το βάρος της στην τακτική «πόρτα πόρτα» στις εκλογές του κρατιδίου και τερμάτισε πρώτη. Δεν το περίμεναν οι αντίπαλοί της και όταν είδαν το μοιραίο γι’ αυτούς άρχισαν τις χυδαίες επιθέσεις μπας και μπορέσουν να την πλήξουν. Φαίνεται πως είναι το μεταδοτικό παράδειγμα. Τη συγκεκριμένη γραμμή «πόρτα πόρτα» υπηρετεί ο επικεφαλής της Ανυπότακτης Γαλλίας Μελανσόν και θέλουν να την εφαρμόσουν ο Αλέξης Τσίπρας της ΕΛΑΣ και ο Νίκος Ανδρουλάκης του ΠΑΣΟΚ. Ο Μελανσόν παλεύει χρόνια για την προεδρία. Τσίπρας και Ανδρουλάκης παλεύουν για την πρωτοκαθεδρία στην προοδευτική παράταξη. Τον Απρίλιο στη Γαλλία, εκεί κοντά και στην Ελλάδα, θα έχουμε τα αποτελέσματα.

Διαβάστε περισσότερα