Παράλληλα με τους συγγενείς θυμάτων ξεκίνησαν και οι καταθέσεις επιζησάντων από το δυστύχημα στα Τέμπη, συγκλονίζοντας την αίθουσα του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Λάρισας όπου χθες διεξήχθη η 40ή δικάσιμος. Η αναβίωση πτυχών του εγκλήματος της 28ης Φεβρουαρίου βαραίνει όλο και περισσότερο το κλίμα μέσα στην αίθουσα. Χαρακτηριστική ήταν και η κρίση πανικού που υπέστη μάρτυρας επιζώσα λίγο πριν ολοκληρώσει την κατάθεσή της.
Πρώτη κατέθεσε η Γεωργία Παπαϊωάννου, μητέρα του 23χρονου Κυπριανού, φοιτητή Νομικής στο ΑΠΘ, από την Κύπρο, δίνοντας έμφαση στις ώρες που ακολούθησαν το δυστύχημα, αλλά και στον τρόπο με τον οποίο η σορός του γιου της έφτασε στο σπίτι τους. «Αντί να τον ντύσω γαμπρό, τον έντυσα νεκρό» ανέφερε εμφανώς συγκινημένη. Επέκρινε έντονα την εντολή να μην ανοιχτούν τα φέρετρα και αναρωτήθηκε για ποιο λόγο υπήρξε αλλοίωση του χώρου του δυστυχήματος. Ζητώντας να έρθουν όλοι οι υπεύθυνοι αντιμέτωποι με τις ευθύνες τους, έκανε λόγο «για δολοφονία του γιου της».
Να αποδοθούν ευθύνες αλλά και να δοθούν απαντήσεις για τους λόγους που οδήγησαν στον θάνατο τον γιο του Κυπριανό ζήτησε ο πατέρας του, ιερέας Χριστόφορος Παπαϊωάννου | ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΤΖΕΚΑΣ/EUROKINISSI
Να αποδοθούν ευθύνες αλλά και να δοθούν απαντήσεις για τους λόγους που οδήγησαν στον θάνατο τον γιο του Κυπριανό ζήτησε ο πατέρας του, ιερέας Χριστόφορος Παπαϊωάννου. «Ο Κυπριανός ήταν ένα παιδί της υπακοής και της χαράς, πολύ μεταδοτικός. Συχνά μου μιλούσε για τη μάνα Ελλάδα, για τους αγώνες της και την ανδρεία των Ελλήνων. Ποιος να μου έλεγε ότι η Ελλάδα θα μου τον έτρωγε με αυτόν τον τρόπο».
Και συνέχισε: «Με προβλημάτισε η ατμόσφαιρα εδώ στη Λάρισα. Η τοπική Εκκλησία μάς αγκάλιασε, μας πρότεινε φιλοξενία. Ωστόσο ένιωθα μια κρατική πρακτική που με προβλημάτιζε» τόνισε ο πατέρας Χριστόδουλος. Ενα από τα χαρακτηριστικά σημεία της κατάθεσής του που του προκάλεσαν αγανάκτηση, όπως τόνισε, ήταν όταν σταμάτησαν έναν διασώστη από το έργο «για να έρθουν επίσημοι να ρίξουν λουλούδια» και η παρουσία στρατιωτικών «μάλλον από το ΝΑΤΟ». Στη συνέχεια περιέγραψε τις συνθήκες υπό τις οποίες είδε τη σορό του γιου του. «Ανοίξαμε το φέρετρο, έχω μια φωτογραφία να σας δείξω από αυτό. Ηταν σε ένα μαύρο σακούλι, του έκαναν νεκροψία χωρίς να ρωτήσουν κανέναν. Ηταν γυμνός, ολόκληρος, παρότι μας έλεγαν ότι είναι καμένος».
Απευθυνόμενος στο δικαστήριο έθεσε ερωτήματα αναφορικά με τον τρόπο πρόκλησης της φωτιάς, απέρριψε την εκδοχή να προκλήθηκε από τα έλαια σιλικόνης και διερωτήθηκε αν ο αριθμός (57) των νεκρών της τραγωδίας είναι αληθινός. Καταληκτικά ο Χριστόφορος Παπαϊωάννου ζήτησε από το δικαστήριο απαντήσεις για τα αίτια της φωτιάς, το ενδεχόμενο μεταφοράς υλικών από την εμπορική αμαξοστοιχία, τα εγκαύματα στο σώμα του γιου του, την εντολή να μην ανοιχτούν τα φέρετρα, την παρουσία «αξιωματούχων του ΝΑΤΟ στην περιοχή» καθώς και τις ιατροδικαστικές παρεμβάσεις στη σορό του γιου του. Τέλος, επέδειξε στο δικαστήριο φωτογραφίες του γιου του πριν από το δυστύχημα, της σακούλας μέσα στην οποία μεταφέρθηκε η σορός του καθώς και του νεκρού σώματος του Κυπριανού.
Ρίγη συγκίνησης προκάλεσε η κατάθεση της Παναγιώτας Καλαντζή, μητέρας του πολυτραυματία Γεράσιμου Γεωργιάδη που δίνει μάχη να κρατηθεί στη ζωή μετά τα Τέμπη, όντας μέχρι σήμερα σε κώμα (ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΤΖΕΚΑΣ/EUROKINISSI)
Π. Καλαντζή: «Στο πλευρό του Γεράσιμου τέσσερα χρόνια»
Ρίγη συγκίνησης προκάλεσε η κατάθεση της Παναγιώτας Καλαντζή, μητέρας του πολυτραυματία Γεράσιμου Γεωργιάδη που δίνει μάχη να κρατηθεί στη ζωή μετά τα Τέμπη όντας μέχρι σήμερα σε κώμα. Η κ. Καλαντζή περιέγραψε τον αγώνα της οικογένειας όλα αυτά τα χρόνια, τις επεμβάσεις στα καλύτερα νοσοκομεία της Ευρώπης και των ΗΠΑ, για να τονίσει: «Δεν έχω φύγει από το πλευρό του γιου μου εδώ και τέσσερα χρόνια». Αναφερόμενη στην κατάστασή του είπε: «Ούτε οι γιατροί δεν ξέρουν πώς θα εξελιχθεί. Η ζωή μου όλη κρέμεται από τα χείλη ενός γιατρού. Το νοσοκομείο έχει γίνει σπίτι μας».
Η κ. Καλαντζή είπε πως ο τραυματισμός του γιου της προκλήθηκε από την έκρηξη και ότι δεν έφερε εξωτερικά τραύματα. Περιγράφοντας στο δικαστήριο τη βαρύτητα της εγκεφαλικής βλάβης που έχει υποστεί, έκανε λόγο για «πυρηνική βόμβα που έσκασε στο κεφάλι του». Στη συνέχεια διατύπωσε ρητορικές απορίες: «Πώς ζουν οι υπαίτιοι αυτής της τραγωδίας; Πώς κοιμούνται; Πώς συνεχίζουν την καθημερινότητά τους; Θα ήθελα να συγκρίνω αυτή τη ζωή τους με τη δική μας καθημερινότητα. Η δικαιοσύνη πρέπει να αποδοθεί και η παραδειγματική τιμωρία να υπάρξει. Μακάρι αυτή η δίκη να είναι η αρχή που θα αλλάξει τα πράγματα για να αποφύγουμε μια νέα τραγωδία στο μέλλον».
Στη συνέχεια κατέθεσε ο Γεώργιος Κωττάς, αδερφός του Βασίλειου Κωττά. Ανέφερε μεταξύ άλλων πως «δεν ήταν ένα ατύχημα, ήταν έγκλημα» τονίζοντας την απουσία φωτοσήμανσης από τον σιδηρόδρομο.
Ακολούθησαν ο πατέρας και ο αδερφός της Σοφίας Ταχμαζίδου, Αναστάσιος και Γιώργος. Ο πατέρας της 31χρονης που έχασε τη ζωή της, δακρυσμένος, μίλησε για σιδηρόδρομο-ωρολογιακή βόμβα, αν και θεωρούνταν το ασφαλέστερο ΜΜΜ. Κλείνοντας την κατάθεσή του και απευθυνόμενος στο δικαστήριο είπε: «Κυρία πρόεδρε, για εμάς εσείς τώρα είστε οι θεοί. Εχουμε τη ζωή μας στα χέρια σας». Ο αδελφός του θύματος, Γιώργος, δεν έκρυψε το κενό που αισθάνεται μετά την απώλεια της αδελφής του, αλλά και «τον θυμό και την αηδία» που τον συνοδεύουν έκτοτε.
Ο πρόεδρος του Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων των Τεμπών, Παύλος Ασλανίδης (κέντρο) | ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΤΖΕΚΑΣ/EUROKINISSI
ΟΙ ΕΠΙΖΗΣΑΝΤΕΣ
«Ηταν σαν να βλέπαμε τον θάνατο με τα μάτια μας»
Κρίσιμες θεωρούνται οι καταθέσεις των επιζησάντων στην αναβίωση των τραγικών γεγονότων. Χαρακτηριστικές ήταν οι λέξεις «θάνατος και κόλαση» αλλά και «πόλεμος» που ακούστηκαν χθες στις περιγραφές τους μετά τη σύγκρουση των δύο αμαξοστοιχιών και τις προσπάθειες να διασωθούν. Πρώτη κατέθεσε η Ιωάννα Παπαγιαννίδου, επιβάτιδα στο τρίτο βαγόνι της επιβατικής αμαξοστοιχίας: «Βγήκα από το παράθυρο και ήμουν σαν χαμένη. Με βοήθησε μια κοπέλα, η Ζωή, από την περιοχή της Κατερίνης. […] Οταν έφτασα στη Θεσσαλονίκη με το λεωφορείο, ο άντρας μου μου είπε ότι ήμουν σαν νεκρή. Δεν μπορώ από εκείνη τη μέρα να κοιμηθώ ήρεμα».
Συνεχίζοντας την κατάθεσή της αναφέρθηκε στην κόρη της και στην έξι μηνών εγγονή της με τις οποίες συνταξίδευε. «Υπήρχε καπνός και μυρωδιά. Ο καπνός ερχόταν από το μπροστινό μέρος του βαγονιού. Εβλεπα φλόγες. Εστίασα στην κόρη μου που φώναζε για το μωρό της και της είπα να πάρει το μωρό και να φύγει». Αφηγούμενη τον τρόπο με τον οποίο κατάφερε να βγει από το τρένο είπε: «Αμορφη μάζα ήταν το βαγόνι. Σκαρφαλώναμε στα καθίσματα που είχαν αποκολληθεί ώστε να βγούμε από το παράθυρο. Κάποιος απέξω μ’ έπιασε για να πηδήξω από το βαγόνι που ήταν πολύ ψηλά. […] Φοβήθηκα μην ανατιναχτεί το βαγόνι. Βλέπαμε σκιές ανθρώπων να πηδούν έξω, να φωνάζουν. Εξω άλλοι χτυπημένοι, τραυματισμένοι, βογκούσαν».
Η μοναδική επιζήσασα εργαζόμενη στο τρένο
Ακολούθησε η κατάθεση της Χρυσάνθης Κρεβάικα, εργαζόμενης στην καθαριότητα της επιβατικής αμαξοστοιχίας από το 2022, μοναδικής επιζήσασας μεταξύ των εργαζομένων του επιβατικού τρένου. «Μόλις μπήκα στο τρένο ξεκίνησα αμέσως τη δουλειά μου. Εκείνη τη μέρα το τρένο είχε επτά βαγόνια και πολύ κόσμο. Οταν μπήκα στο έκτο βαγόνι έγινε ένα μπαμ. Εκτινάχτηκα στη μέση του τρένου. Είχε φως και οι επιβαίνοντες μου είπαν ότι ήταν καλά. Εδειξα έναν μοχλό, ανοίξαμε την πόρτα και κατεβήκαμε από τη σκάλα» είπε μεταξύ άλλων. Ανέφερε ακόμη πως είδε «ομίχλη και μέσα στην ομίχλη μια κόκκινη λάμψη», ότι «αφού βγήκα, έμαθα τι είχε συμβεί» καθώς και ότι νοσηλεύτηκε επί διήμερο επειδή δεν άκουγε.
«Εζησα έναν πόλεμο εκεί μέσα»
Η Μαρία Λαζαρίδου, επιβάτιδα του τρίτου βαγονιού και κόρη της Ιωάννας Παπαγιαννίδου, είχε μαζί της την έξι μηνών κόρη της. Τη στιγμή της πρόσκρουσης, «όταν έβαζα το μπιμπερό της μικρής στο στόμα της… θυμάμαι να φεύγει απότομα από τα χέρια μου. Μετά ξύπνησα πεσμένη στα γόνατα στον διάδρομο. Ανοιξα τα μάτια μου, υπήρχε σκοτάδι, ακριβώς δίπλα μου ήταν η φωτιά, υπήρχαν ουρλιαχτά, άνθρωποι με αίμα στο πρόσωπό τους. Συνειδητοποιώ ότι δεν έχω το μωρό. Αρχισα να φωνάζω ”το μωρό μου”. Φώναξα το όνομά της και άρχισε να κλαίει. Ενα παιδί που με βοηθούσε τη βρήκε. Η φωτιά ήταν ακριβώς δίπλα μας και η μητέρα μου την τράβηξε έξω. Εκλαιγε, από εκείνη την ώρα δεν σταμάτησε καθόλου. Ηταν μαύρη από πάνω έως κάτω και την πήρα στην αγκαλιά μου. Εκεί η μητέρα μου παρατήρησε ότι έτρεχαν αίματα από το πρόσωπό μου».
Περιγράφοντας τον «πόλεμο που έζησε εκεί μέσα», συμπλήρωσε πως το παιδί υπέστη κάταγμα στο κρανίο. Ηταν τόσο έντονη η φόρτισή της που υπέστη κρίση πανικού πριν ολοκληρώσει την κατάθεσή της. Αμεσα της παρασχέθηκαν οι πρώτες βοήθειες, το δικαστήριο διέκοψε για λίγη ώρα και όταν αισθάνθηκε καλύτερα ολοκλήρωσε την κατάθεσή της. Ο Γιώργος Καραγιάννης, σύζυγος της Μαρίας Λαζαρίδου, κατέθεσε επίσης στη δίκη, εστιάζοντας κυρίως στις εικόνες πανικού που αντίκρισε όταν μετέβη στο Γενικό Νοσοκομείο Λάρισας.
Επόμενος μάρτυρας, επίσης επιζήσας επιβάτης του τρίτου βαγονιού, ήταν ο Αθανάσιος Κουμπούρης. Αρχίζοντας την κατάθεσή του είπε πως «η σύγκρουση σημειώθηκε δέκα με δεκαπέντε λεπτά μετά την επιβίβασή μου. Είπα θα πεθάνω, κατά τύχη γλίτωσα, συνήθως καθόμουν στο κυλικείο». Βγήκε από το βαγόνι μέσα από ένα σπασμένο τζάμι και είχε αιμορραγία στον κρόταφο.
Τελευταία κατέθεσε η Ζαγρίδα Πλάζα, η οποία ταξίδευε με τα δύο παιδιά της και τον σκύλο τους. «Ενιωσα ένα τίναγμα για κάποια δευτερόλεπτα. Ενιωσα ότι έφυγε από τις ράγες το τρένο, νόμιζα πως έπεσε σε γκρεμό. Τον γιο μου μετά τη σύγκρουση τον πλάκωσαν οι βαλίτσες. Μετά ήταν το απόλυτο σκοτάδι, ήταν σαν να βλέπαμε τον θάνατο με τα μάτια μας. Σκεφτόμουν απλά τα παιδιά μου» ανέφερε. Στη συνέχεια: «Καπνοί, φωνές… “Θα πεθάνουμε”, “θα καούμε”. Ακουγα την κοπέλα που κατέθεσε πριν (αναφερόταν στη Μαρία Λαζαρίδου) να φωνάζει “το μωρό μου, πού είναι το μωρό μου;”»
Η δίκη θα συνεχιστεί σήμερα με την ολοκλήρωση της κατάθεσης του Πάνου Ρούτσι και με καταθέσεις μελών της οικογένειάς του.
Διαβάστε περισσότερα