Η ιστορία επαναλαμβάνεται. Την πρώτη φορά ως τραγωδία, τη δεύτερη ως μπλόκο στο Κρετέιγ.
Στα τέλη Σεπτεμβρίου, στο λύκειο Saint-Exupéry, ένα σχολείο 1500 μαθητών χωρίς καθηγητές, χωρίς νοσηλευτές, με τουαλέτες που βρωμάνε και τάξεις χωρίς καρέκλες, αποφάσισε να κάνει αυτό που δεν έκανε το υπουργείο: να μετρήσει τα κενά.
Σε δέκα μέρες, το Κρετέιγ έγινε Γαλλία. Και σε τρεις εβδομάδες, η Γαλλία έγινε Ευρώπη. Οι σοβαροί αναλυτές έσπευσαν να μιλήσουν για «βία ανηλίκων». Οι σοβαρότεροι για «ξένη επιρροή». Οι σοβαρότατοι για «έλλειψη Γαλλικών σημαιών». Είναι πάντα συγκινητικό να βλέπεις την άρχουσα τάξη να ανακαλύπτει την κοινωνιολογία όταν καίγεται η βιτρίνα της.
Γιατί αυτό που συμβαίνει δεν είναι «νεανική παραβατικότητα». Είναι το πιο καθαρό μάθημα πολιτικής οικονομίας των τελευταίων είκοσι ετών. Μάθαμε στα παιδιά μας ότι η παιδεία είναι επένδυση. Μετά τους εξηγήσαμε ότι δεν έχουμε λεφτά για καθηγητές. Μάθαμε ότι το πανεπιστήμιο είναι κοινωνικός ανελκυστήρας. Μετά κόψαμε το ρεύμα στον ανελκυστήρα και τους χρεώσαμε το κλιμακοστάσιο.
Σύμφωνα με τον Πρύτανη του Πανεπιστημίου Πατρών Χρήστο Μπούρα (που ανέδειξε το θέμα μιλώντας στο ΕΡΤnews): «Περίπου 400 επιτυχόντες δεν προχώρησαν φέτος στην εγγραφή τους στο Πανεπιστήμιο Πατρών» εκ των οποίων «εννέα φοιτήτριες και φοιτητές δεν εγγράφηκαν στην Ιατρική, μια σχολή που απαιτεί μεγάλη προσπάθεια. Γύρω στους 20 δεν εγγράφηκαν στους Μηχανολόγους και τους Ηλεκτρολόγους, που είναι από τις καλύτερες σχολές μας».
Στην Ελλάδα, ο φοιτητής χρειάζεται 650 ευρώ για μια γκαρσονιέρα 25 τετραγωνικών στην Κυψέλη. Στην Ιταλία, στο Μιλάνο, το ενοίκιο τρώει το 70% ενός εισαγωγικού μισθού. Στην Πορτογαλία οι τιμές διπλασιάστηκαν από το 2017.
Ο Μαρξ το είχε πει απλά: «Η ιστορία όλων των ως τώρα κοινωνιών είναι ιστορία ταξικών αγώνων». Σήμερα ο αγώνας είναι για το αν θα έχεις ρεύμα για να διαβάσεις την ιστορία.
Όταν ένα κράτος αποφασίζει να δώσει 100 δισ. για εξοπλισμούς και μηδέν για σχολικούς νοσηλευτές, δεν κάνει «δύσκολες επιλογές», κάνει ιεράρχηση. Και η νεολαία κατάλαβε την ιεράρχηση: πρώτα τα Rafale, μετά τα θρανία. Ας μιλήσουμε για τις λεηλασίες. Γιατί εκεί πονάει περισσότερο η υποκρισία.
Ναι, στη Γαλλία έσπασαν βιτρίνες. Ναι, πήραν αθλητικά, κινητά, υπολογιστές, ρούχα. Και τι έκαναν αμέσως μετά; Αυτό που δεν δείχνουν τα μεγάλα δελτία: έστησαν υπαίθριο παζάρι. Στη Σεν-Ντενί, στο Μαρσέιγ, κάτω από μια γέφυρα, τα ίδια παιδιά που έκλεψαν ένα ζευγάρι Nike αξίας 180 ευρώ, το πουλούσαν 20 ευρώ. Δεν είναι έγκλημα. Είναι διδακτορική διατριβή. Είναι η πιο βίαιη, η πιο ειλικρινής
κριτική στην αξία.
Το σύστημα λέει: αυτό το παπούτσι αξίζει 180 ευρώ επειδή το φοράει ένας μπασκετμπολίστας στην Αμερική. Η αγορά λέει: αξίζει 20 ευρώ, όσο χρειάζεται για να φας τρεις μέρες. Ποιος έχει δίκιο; Ο νεαρός που το έκλεψε ή ο όμιλος που το τιμολόγησε; Όπως έλεγε ο Ανατόλ Φρανς: «Ο νόμος, με την μεγαλοπρεπή ισότητά του, απαγορεύει εξίσου στους πλούσιους και στους φτωχούς να κοιμούνται κάτω από τις
γέφυρες, να κλέβουν ψωμί και να ζητιανεύουν». Η λεηλασία δεν είναι η άρνηση της αγοράς. Είναι η αγορά χωρίς μεσάζοντες. Χωρίς ΦΠΑ, χωρίς brand, χωρίς διαφήμιση. Μόνο καθαρή ανάγκη.
Εδώ έρχεται η διαφορά μας με τους διαχειριστές του φόβου. Η Δεξιά βλέπει τα επεισόδια και λέει: «Μην γίνουμε Παρίσι». Εμείς βλέπουμε τις αιτίες και λέμε: «Έχουμε ήδη γίνει Παρίσι, απλώς χωρίς να πουλάμε όπλα της d΄assaut, είμαστε οι αγοραστές τους».
Δεν πρέπει να επιτρέψουμε να βαφτιστεί η φτώχεια «κουλτούρα βίας». Βία είναι όταν ένα παιδί 17 χρονών δουλεύει ντελίβερι για να πληρώσει το φροντιστήριο και να μπει στο πανεπιστήμιο που δεν έχει καθηγητές, έδρανα, συγγράμματα και να πάρει πτυχίο που δεν του δίνει προοπτική για δουλειά και θα συνεχίζει να δουλεύει ντιλίβερι.
Γι αυτό η απάντησή μας για κοινωνική ειρήνη δεν είναι περισσότερα ΜΑΤ στα Προπύλαια. Είναι:
Άμεση κάλυψη όλων των κενών με μαζικούς διορισμούς. Όχι vouchers, όχι
ωρομίσθιοι.
Πλαφόν 30% στο ενοίκιο φοιτητικής στέγης με καθολική επιδότηση και
επίταξη κλειστών διαμερισμάτων των funds.
Διπλασιασμός της χρηματοδότησης για την Παιδεία από την φορολόγηση των
υπερκερδών της ενέργειας και των τραπεζών.
Μικρότερα τμήματα φοίτησης, όχι μεγαλύτερα Αστυνομικά Τμήματα μέσα
στα ΑΕΙ.
Τέλος, δύο πραγματικές και απολύτως διδακτικές ιστορίες:
1. Στο Λύκειο του Κρετέιγ, μια καθηγήτρια ρώτησε έναν μαθητή που του μπλόκαρε την πόρτα για να μην μπει μέσα: «Τι θα γίνεις αν δεν μπεις μέσα;». Και εκείνος απάντησε: «Ό,τι θα γίνω κι αν μπω. Άνεργος. Απλώς τώρα το ξέρω πολύ νωρίτερα».
2. Ένα αγόρι 16 χρονών στο Μιλάνο συνελήφθη με μια τηλεόραση 65 ιντσών στους ώμους. Ο αστυνόμος τον ρώτησε: «Πού πας με αυτή; Δεν έχει ρεύμα στην κατάληψη». Και το αγόρι απάντησε: «Δεν την πήρα για να δω τηλεόραση. Την πήρα για να την πουλήσω και να πληρώσω το ρεύμα». Όταν η κοινωνία παράγει τέτοιους διαλόγους, δεν χρειάζεται καμία άλλη κοινωνιολογική μελέτη. Χρειάζεται άλλη πολιτική.
Στο κάτω κάτω της γραφής
«Σε μια εποχή παγκόσμιου ψεύδους, το να λες την αλήθεια είναι μια πράξη επαναστατική».
Τζώρτζ Όργουελ, Βρετανός συγγραφέας
Διαβάστε περισσότερα