Ο Βασίλης Μπισμπίκης ξαπλώνει στο «Ντιβάνι της Εφ.Συν» και μιλάει στη Δήμητρα Αθανασοπούλου για τη ζωή και τα αδιέξοδα του, για την εμπειρία με τους ψυχολόγους και τους ψυχιάτρους, για το ρόλο της ομάδας στη ζωή του, για όλα όσα τον έσωσαν, για την ταραχώδη εφηβεία του και τη σχέση του με τον έφηβο γιο του.
Εξηγεί τι τον οδήγησε στο ντιβάνι του ψυχαναλυτή, για πρώτη φορά στα 22 του χρόνια, όταν ακόμα ζούσε στο Λουτράκι. «Δεν έχω κάνει ντιβάνι Φρόιντ και τέτοια αλλά έχω κάνει ψυχανάλυση αρκετά χρόνια(..) Χρειαζόμουν βοήθεια για να ξεφύγω από έναν κόσμο που είχα φτιάξει, ν’ ανοίξω μια πόρτα στο αδιέξοδο που είχα(..)Τώρα είμαι σε έναν καλύτερο δρόμο, θα έλεγα. Είμαι σε ομάδα που παλεύουμε με την αυτογνωσία και βοηθάει ο ένας τον για να ξεφύγουμε από την ακυβερνησία του εαυτού μας».
Ο ηθοποιός και σκηνοθέτης αναφέρεται στην περίοδο που μπήκε στη ζωή του το θέατρο και την επίδραση που είχε πάνω του αφού πήρε τη θέση των ουσιών. « Γοητεύτηκα πάρα πολύ από αυτό τον κόσμο και έγινα σαν μοναχός. Την περίοδο που ήμουν στο σχολή ήμουν εκεί 24 ώρες το 24ωρο. Κοιμόμουν σχεδόν μέσα εκεί (..)Και πάλι με έναν τρόπο ξέφευγα από την πραγματικότητα. Έγινε ντρόγκα για μένα το θέατρο».
Ανατρέχει στην εφηβική του ηλικία και στους λόγους που παράτησε το σχολείο και την ιδιαίτερη σχέση του με τη γνώση «Διάβαζα βιβλία αναρχικών και αριστερών, ο παππούς μου ήταν κομμουνιστής. Οπότε έφτιαξα την πεποίθηση ότι το σχολείο μου κάνει κακό. Κι έτσι αποτραβήχτηκα από το σχολείο».
Αναφέρεται στη σχέση τέχνης και πολιτικής καθώς και στην επιλογή των έργων που ανεβάζει επειδή μιλούν για «αόρατους ανθρώπους» όπως η παράσταση «Άνθρωποι και Ποντίκια» καθώς και για την ψυχοθεραπευτική διάσταση του θεάτρου στη ζωή του.
Ο Βασίλης Μπισμπίκης μιλάει για την αγάπη που έψαχνε σε όλη του τη ζωή, για το πόσο δύσκολο ήταν να τη νιώσει και πως έμαθε να την συναισθάνεται , για την ανάγκη αποδοχής, για την έλλειψη σύνδεσης με τους γονείς του και για το πως τα δικά του βιώματα χρησιμεύουν στη σημερινή σχέση με τον 14χρονο γιο του. «Νιώθω πολύ τυχερός για όλα όσα έχω περάσει στη ζωή μου σε σχέση με το Μιχάλη. Έχει την αποδοχή μου, έχει την αγάπη μου. Αγκαλιές, φιλιά, ούτε συμβουλές πολλές. Είμαι εκεί, είμαι μαζί του. Να με νιώθει. Γίνομαι ένα τείχος που μπορεί να τον προστατέψει από το χάος».
Δηλώνει αισιόδοξος πολιτικά εκφράζοντας την επιθυμία και την πεποίθηση πως κάτι θα αλλάξει. «Πιστεύω πως πρέπει να αλλάξει η κυβέρνηση. Δεν μπορώ άλλο. Δεν τους θέλω άλλο αυτούς τους ανθρώπους. Όλη αυτή η εξουσία που έχουν είναι αντιαισθητική για μένα». Όσο για εκείνο που φοβάται; Δεν φοβάται, λέει, το θάνατο παρόλο που «λύγισε» η καρδιά του λίγο πριν τα γυρίσματα της «Σπασμένης Φλέβας» με αποτέλεσμα να βάλει πέντε στεντ. Φοβάται μόνο «το ακροδεξιό τέρας που έρχεται όταν υπάρχει κρίση».
Δείτε το vidcast με τον Βασίλη Μπισμπίκη:
Efsyn.gr