Efsyn.gr

Μια Ελλάδα στα τυφλά αναμένει οδηγίες

Δεν ξέρω αν έχει γίνει ευρέως αντιληπτό ότι μετά την αποχώρηση της γκλαμουράτης Κίμπερλι Γκίλφοϊλ από την Αθήνα, η πολιτική ζωή του τόπου ατόνησε, αποπροσανατολίστηκε, πάγωσε. Και η νυχτερινή επίσης, αλλά αυτό είναι θέμα άλλων στηλών. Πάνε οι προσκλήσεις σε αρχηγούς ή μέλλοντες αρχηγούς για τσάι, πάνε οι φωτογραφήσεις, πάνε τα χαμόγελα, πάνε και οι υποσχέσεις -συχνά ανομολόγητες- στον καθέναν για κάτι καλύτερο. Αρκεί οι δουλειές να πήγαιναν καλά.
Μα κι αυτές σαν να έχουν παγώσει τελευταία. Η μετατροπή της χώρας σε «διάδρομο» των αμερικανικών ενεργειακών συμφερόντων μάλλον παίρνει αναβολή, μέχρι να βρεθεί μια νέα προσαρμογή σύμφωνη με τον διεθνή καταμερισμό των ροών του πετρελαίου και του φυσικού αερίου. Η οποία είναι δουλειά των μεγάλων. Αυτοί βρέθηκαν εκεί στη μακρινή Ανατολή, τα είπανε, κάτι συμφωνήσανε, κάποια άλλα θα τα ξανασυζητήσουνε και τέλος πάντων μια λύση θα τη βρουν. Μεταξύ τους. Οι άλλοι, οι ακόλουθοι, είτε θα σκοτώνονται προς ικανοποίηση των πολεμικών βιομηχανιών, όπως μέχρις ώρας στην Ουκρανία, είτε θα παγώνουν μέσα στον χειμώνα, όπως στην άλλοτε κραταιά Ευρώπη, μέχρι να αχρηστευθούν εντελώς. Την ίδια ώρα, σε ρόλο ρυθμιστή έχουν αναβαθμιστεί κάποιοι άλλοι, όπως το Ιράν, που πέραν πάσης επιθυμίας των τεράτων του Τέξας, έχει καταφέρει να κάνει το παιχνίδι ακόμα πιο περίπλοκο.
Εμπλεξε άσχημα σ’ αυτό το κομφούζιο η Αθήνα, μολονότι η κυβέρνηση (ή ό,τι αποκαλείται έτσι τέλος πάντων) πίστευε πως είχε εξασφαλισμένη μια καλή θέση, ακολουθώντας τυφλά πότε τους ματαιόδοξους Δημοκρατικούς των ΗΠΑ και πότε τους πιστολέρο Ρεπουμπλικανούς – αιμοδιψείς και οι δυο χάριν του δολαρίου. Κακώς, διότι χωρίς επεξεργασία εθνικής πολιτικής δεν υπάρχουν πια πολλές επιλογές. Για την ακρίβεια, με την κρατούσα λογική δεν υπάρχει καμία, πέραν της υπάκουης προσαρμογής στα δεδομένα που θα δημιουργηθούν.
Μέσα σ’ αυτό το (άβολο) σκηνικό κυλάει και η προεκλογική περίοδος, ίσως η πιο κρύα και άχρωμη στη μεταπολεμική Ελλάδα. Ο ευάλωτος, πλην σταθερά στην πρώτη θέση των δημοσκοπήσεων, πρωθυπουργός έτσι κι αλλιώς θα θριαμβολογήσει έχοντας αφήσει την άσκηση της εξωτερικής πολιτικής σε πιο «ειδικούς» από αυτόν, όπως η Chevron και η Exxon Mobil για τους υδρογονάνθρακες, ή η Meridian και η Nexans για το περίφημο καλώδιο διασύνδεσης Ελλάδας-Κύπρου.
Μα ακόμα και τώρα παραμένει αμήχανη η αντιπολίτευση, αφού δεν απέκτησε ποτέ συνολική αντιπρόταση. Αρκείται σε παρατηρήσεις και σχολιασμούς επί τετελεσμένων. Κι ύστερα απορεί η ηγεσία της γιατί δεν μπορεί όχι να σπάσει αλλά καν να πλησιάσει απειλητικά το φράγμα του 20%. Το μόνο που την «τρώει» είναι ο πυρετός των μετακινήσεων βουλευτών που κάποτε ήταν ΠΑΣΟΚ, μετά ΣΥΡΙΖΑ, ύστερα κάποιοι ξαναγίνονται ΠΑΣΟΚ ή μεταπηδούν στην ΕΛΑΣ.
Ωραία κατάσταση για τον Αντώνη Σαμαρά, ο οποίος καταθέτοντας στο συνέδριο της «Ναυτεμπορικής» κοινωνική ατζέντα δείχνει πραγματικά απειλητικός για το σαπρό σύστημα.

Διαβάστε περισσότερα

Διαβάστε επίσης...