Για τα κόμματα της αντιπολίτευσης, η υιοθέτηση ενός επιθετικού και συχνά τοξικού λόγου δεν είναι τυχαία.
Σε μια περίοδο που οι δημοσκοπήσεις δείχνουν σημαντικές ανακατατάξεις στο πολιτικό τοπίο, η πόλωση λειτουργεί ως εργαλείο συσπείρωσης. Όλοι προσπαθούν να συγκρατήσουν τις δυνάμεις τους, καθώς ο χρόνος έχει αρχίσει να κυλάει αντίστροφα για τις εθνικές εκλογές την άνοιξη του 2027.
Είναι κάτι παραπάνω από προφανές, ότι η προσωπική στοχοποίηση του πρωθυπουργού (“να φύγει ο Μητσοτάκης” και ας μην ξέρουμε τι θα συμβεί την επόμενη μέρα…) βοηθά τα κόμματα να κρατήσουν “ζεστό” το εκλογικό τους ακροατήριο, προσφέροντας έναν… εύκολο κοινό εχθρό που επισκιάζει την έλλειψη εναλλακτικών κυβερνητικών προτάσεων.
Οι… πέτρες που πετάνε στον Μητσοτάκη οι αντίπαλοι του είναι η ομολογία της ανεπάρκειας και της έλλειψης αφηγήματος εκ μέρους τους. Όταν η αντιπολίτευση αδυνατεί να παρουσιάσει ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα που να ανταγωνίζεται το κυβερνητικό έργο σε τομείς όπως η οικονομία ή η εξωτερική πολιτική, η καταφυγή στην τοξικότητα αποτελεί τη μοναδική… διέξοδο για να παραμείνει στην επικαιρότητα. Ζητήματα όπως η ακρίβεια ή ο κίνδυνος φτώχειας γίνονται το υπόβαθρο πάνω στο οποίο χτίζεται μια ρητορική μίσους, μετατρέποντας την πολιτική από πεδίο σύνθεσης σε αρένα σύγκρουσης εντυπώσεων.
Η προσωπική επίθεση κατά του Κυριάκου Μητσοτάκη στοχεύει στην αποδόμηση του ηγετικού προφίλ που έχει χτίσει διεθνώς, αλλά αυτή είναι μια τακτική που συχνά λειτουργεί ως μπούμερανγκ. Η κυβέρνηση υποστηρίζει ότι οι πολίτες γυρίζουν την πλάτη στην τοξικότητα και τη μιζέρια, προτιμώντας τη σταθερότητα από τον θόρυβο.
Ποιοι είναι οι πραγματικά χαμένοι
Οι φωνές και η τοξικότητα της αντιπολίτευσης δεν έχουν να τους προσφέρουν και τίποτα ουσιαστικά, πλην του ότι μπορούν να κρατήσουν τον σκληρό πυρήνα της βάσης τους, χωρίς να μπορούν να προσβλέπουν σε περισσότερα οφέλη.
Όπως προκύπτει από τις δημοσκοπήσεις, η ακραία πόλωση απωθεί τους κεντρώους ψηφοφόρους, οι οποίοι αναζητούν λύσεις και όχι φωνές, ενώ η μετατροπή του δημόσιου διαλόγου σε… οπαδική αντιπαράθεση ευτελίζει τη δημοκρατική διαδικασία. Η… τρέλα της Κωνσταντοπούλου μπορεί εύκολα να μετατραπεί σε κοινωνική… τρέλα, δυσκολεύοντας τη συναίνεση σε εθνικά κρίσιμα θέματα.
Το κλίμα τοξικότητας ωφελεί βραχυπρόθεσμα όσους επενδύουν στον διχασμό για να επιβιώσουν πολιτικά. Μακροπρόθεσμα, όμως, η χώρα χρειάζεται μια αντιπολίτευση που θα ελέγχει με επιχειρήματα και όχι με κραυγές. Η κυβερνητική απάντηση στην τοξικότητα θα είναι θεσμική και ουσιαστική, καθώς η πρόοδος δεν μπορεί να χτιστεί πάνω σε ερείπια διαλόγου.
Βέβαια, υπάρχει και μια άλλη παράμετρος, την οποία δεν πρέπει να αγνοήσουμε. Όταν οι αντίπαλοι του Μητσοτάκη βλέπουν τον Καραμανλή, τον Σαμαρά και τον Παυλόπουλο να τον υπονομεύουν συστηματικά, τότε είναι μάλλον… φυσιολογικό οι αρχηγοί των κομμάτων της αντιπολίτευσης να έχουν ανέβει στα… κάγκελα! Όμως, το success story στην οικονομία, η επιτυχημένη εξωτερική πολιτική (που επιβεβαιώθηκε και στην πρόσφατη συνάντηση Μητσοτάκη-Ερντογάν στην Άγκυρα), η θωράκιση της αμυντικής ικανότητας της χώρας, η βελτίωση της κατάστασης στην ασφάλεια, την υγεία, το ψηφιακό κράτος και την καθημερινότητα, θα ενισχύουν τον Μητσοτάκη, όσο η αντιπολίτευση θα εμφανίζεται ανυπόληπτη και ανίκανη.
Η χώρα δεν έχει την πολυτέλεια να βρεθεί σε θεσμικό αδιέξοδο, αλλά απαιτείται μια καθαρή λύση στις εκλογές του 2027, η οποία θα εξασφαλίζει πολιτική σταθερότητα και συνέχιση του ελληνικού success story. Η Ελλάδα έχει πρόσωπο στο διεθνές πεδίο, χάρη στην υπεύθυνη πολιτική του Μητσοτάκη και των κυβερνήσεων της Νέας Δημοκρατίας. Δεν έχουμε την πολυτέλεια να ασχολούμαστε με τη… σχιζοφρένεια που θέλουν να παγιώσουν τα κόμματα της αντιπολίτευσης, τα οποία δεν έχουν να προσφέρουν απολύτως τίποτα στη διακυβέρνηση της χώρας, καθώς η πολιτική πλατφόρμα τους είναι πέρα για πέρα αντίθετη με τα πραγματικά συμφέροντα της. Γι αυτόν και μόνο τον λόγο ο Μητσοτάκης προβάλλει ως η μοναδική λύση για τη διακυβέρνηση της χώρας, καθιστώντας όλους τους πολιτικούς αντιπάλους του, θλιβερά… ανθρωπάκια που θέλουν να κάνουν θόρυβο, όπως οι άδειοι… τενεκέδες!
Διαβάστε περισσότερα