Ο 34χρονος Γάλλος συγγραφέας Εντουάρ Λουί έχει καταφέρει να συνδέσει το προσωπικό του τραύμα με μια οικουμενική πολιτική γλώσσα που συνομιλεί απευθείας με τα σύγχρονα κοινωνικά κινήματα.
Μετά από δύο ώρες μιας χειμαρρώδους κατάθεσης-συνέντευξης συνειδητοποιείς ότι έχεις γίνει μάρτυρας μιας σπάνιας ανθρώπινης εξομολόγησης όπου ξεδίπλωσε την εξαιρετική αναλυτική του ικανότητα και τη βαθιά ευαισθησία του για όσα συμβαίνουν στη Γαλλία σήμερα. Το τελευταίο του βιβλίο, «Η κατάρρευση» (σε μετάφραση Στέλας Ζουμπουλάκη) -όπως και τα προηγούμενα- κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Αντίποδες.
Η κοινωνική οργή στη Γαλλία σήμερα έχει τις ίδιες αιτίες που περιγράφετε στα βιβλία σας;
Υπάρχει ένα ωραίο απόφθεγμα του Γάλλου φιλοσόφου Ζιλ Ντελέζ, ο οποίος είπε ότι ο ρόλος των συγγραφέων και των διανοουμένων είναι να λειτουργούν σαν ένα ρολόι που πηγαίνει πέντε λεπτά μπροστά.
Κατά κάποιον τρόπο, αυτό που συμβαίνει σήμερα στη Γαλλία αποτελεί την έκφραση μιας εξέγερσης ενάντια στη φτώχεια, τον κοινωνικό αποκλεισμό και την κοινωνική αδικία – ζητήματα που προσπαθώ μανιωδώς να περιγράψω στα βιβλία μου τα τελευταία χρόνια. Η κατάσταση είναι απελπιστική.
Πιστεύω, λοιπόν, ότι υπάρχει μια απόλυτη αντιστοιχία ανάμεσα στη λογοτεχνία μου και στον δρόμο σήμερα.
Γράφετε συχνά για τη «δομική και θεσμική βία». Πώς σχολιάζετε τις πολιτικές ηγεσίες;
Η μόνη απάντηση του συστήματος είναι η αστυνομική καταστολή και η βία ενάντια στους διαδηλωτές. Ο Μακρόν συνεχίζει το νεοφιλελεύθερο όνειρο μιας κυβέρνησης που περικόπτει τα πάντα: τις δημόσιες υπηρεσίες, τα σχολεία, τα νοσοκομεία, την κοινωνική πρόνοια, τις συντάξεις. Το μόνο που κρατά όρθιο το κράτος είναι η αστυνομία και ο κατασταλτικός μηχανισμός για να προστατεύσουν ένα άδικο και άνισο σύστημα.
Υπήρχε ο «φόρος μεγάλης περιουσίας» για τους εξαιρετικά πλούσιους ανθρώπους από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν το Εθνικό Συμβούλιο της Αντίστασης δημιούργησε ένα πολιτικό πρόγραμμα βασισμένο στην κοινωνική ισότητα, μετά τη φρίκη του πολέμου. Καταργήθηκε επί Μακρόν και αντικαταστάθηκε από έναν ενιαίο φορολογικό συντελεστή, έτσι πλέον οι επιχειρήσεις πληρώνουν σταθερά 25%, ανεξάρτητα από το πόσα κερδίζουν. Ολο και περισσότεροι οικονομολόγοι στη Γαλλία αποδεικνύουν πόσα δισεκατομμύρια ευρώ έχασε το γαλλικό Δημόσιο εξαιτίας αυτών των επιλογών.
Η άλλη πλευρά υποστηρίζει ότι έχεις δικαίωμα να διαμαρτύρεσαι στους δρόμους, αλλά γιατί οι καταστροφές και το πλιάτσικο;
Η συντριπτική πλειονότητα των ανθρώπων που κατέβηκαν στους δρόμους είχαν μια απόλυτα ειρηνική στάση. Συμμετείχα σχεδόν σε όλες τις διαδηλώσεις τις τελευταίες εβδομάδες και μας αντιμετώπισαν με μια εξαιρετικά βίαιη αστυνομική απάντηση. Ημουν στον δρόμο στις 17 Οκτωβρίου, στην Place de la République, σε μία από τις μεγαλύτερες κινητοποιήσεις. Και ξαφνικά η αστυνομία μάς έπνιξε στα δακρυγόνα.
Ομως πράγματι, προς το τέλος των κινητοποιήσεων, και ιδιαίτερα στις 17 Οκτωβρίου, υπήρξαν άνθρωποι που έσπασαν βιτρίνες καταστημάτων για να μπουν μέσα και να κλέψουν. Αυτού του είδους οι ενέργειες δεν είναι αυτές που θα μας οδηγήσουν σε έναν καλύτερο κόσμο, ούτε είναι αυτές που θα γεννήσουν ένα αυθεντικό επαναστατικό κίνημα.
Πώς, όμως, εξηγούνται αυτά τα βίαια γεγονότα;
Προσπαθώ να κατανοήσω το γιατί… Για μένα, το ερώτημα δεν είναι ηθικό, αλλά κοινωνιολογικό. Προφανώς και δεν θεωρώ ότι είναι καλό. Είναι διαφορετικό να σπας ένα κατάστημα Louis Vuitton που ανήκει σε αλυσίδες δισεκατομμυριούχων και εντελώς διαφορετικό να σπας έναν μικρό φούρνο που ανήκει σε έναν βιοπαλαιστή.
Υπήρξαν τέτοιες σκηνές βίας που με γέμισαν θλίψη – και διαφωνώ απόλυτα.
Αυτό όμως που πρέπει να κάνουμε είναι να μετατοπιστούμε από το ηθικό επίπεδο στο πολιτικό και να θέσουμε το ερώτημα: Γιατί κάποιοι άνθρωποι το κάνουν αυτό; Τι λέει αυτό για την κοινωνία στην οποία ζούμε;
Δεν μπορούμε να αντιμετωπίζουμε τους διαδηλωτές που τα σπάνε όλα σαν να είναι απλώς «βάρβαροι». Ετσι παρουσιάστηκε το ζήτημα από την πλειονότητα του πολιτικού συστήματος – από την Ακροδεξιά και τη Δεξιά μέχρι τη θεσμική Αριστερά. Αυτή η προσέγγιση είναι, κατά τη γνώμη μου, εντελώς λανθασμένη. Αυτοί που κατέφυγαν σε τέτοιες πράξεις ήταν οι «Αθλιοι» του Ουγκό.
Υπάρχει, επίσης, το ζήτημα του ρατσισμού και των συνεπειών του. Ανάμεσα σε αυτούς που έκλεβαν υπήρχαν Αραβες και μαύροι της Γαλλίας. Εχω φίλους συγγραφείς εδώ στο Παρίσι που, αν κατέβουν στο μετρό, επειδή ακριβώς είναι Αραβες, η αστυνομία τούς σταματά συνεχώς για σωματικό έλεγχο. Ολα αυτά δημιουργούν μια οργή ενάντια στην κοινωνία, μια επιθυμία να τα σπάσεις όλα.
Πριν από λίγες εβδομάδες, συζητούσαμε με την Ανί Ερνό ότι στις μέρες μας δεν βλέπουμε πλέον συγγραφείς να συμμετέχουν στα κοινωνικά κινήματα…
Ναι, το πιστεύω απόλυτα αυτό. Η λογοτεχνία είναι ένα σύστημα ιεραρχιών, αναγνώρισης και ανταγωνισμού.
Φοβούνται ότι θα χάσουν κάτι μέσα σε αυτό το σύστημα αν δεσμευτούν πολιτικά. Φοβούνται ότι δεν θα πάρουν λογοτεχνικά βραβεία επειδή θα τους θεωρήσουν ακτιβιστές. Φοβούνται ότι θα τους αντιμετωπίζουν ως στρατευμένους ακτιβιστές και όχι ως «πραγματικούς» καλλιτέχνες. Μιλάω για εκείνους που κατά βάθος συμφωνούν με τα κινήματα. Δεν πιστεύω, βέβαια, ότι όλοι οι συγγραφείς πρέπει απαραίτητα να βγουν στους δρόμους. Γνωρίζω ότι για κάποιους αυτό δεν ταιριάζει με τη φύση τους. Στη Γαλλία όμως είμαστε ελάχιστοι οι συγγραφείς που προσπαθούμε να δώσουμε το «παρών». Προσπαθώ εγώ, η Ερνό, ο Εριμπόν… Κάποιες φορές γράφω σε συγγραφείς που γνωρίζω: «Ελάτε στη διαδήλωση, είναι σημαντικό».
Για μένα, ο ρόλος ενός συγγραφέα είναι να αναμετράται συνεχώς με την πραγματικότητα, οφείλει να έρχεται αντιμέτωπος μαζί της, να την αμφισβητεί και να την εξετάζει έχοντας πάει ο ίδιος εκεί για να τη δει από κοντά.
Σε τόσα κράτη οι γυναίκες δεν έχουν πλέον δικαίωμα στην άμβλωση. Οι γκέι στοχοποιούνται όλο και περισσότερο – για παράδειγμα στην Τουρκία, όπου βρέθηκα πριν από δύο χρόνια για να μιλήσω για τα βιβλία μου, πλέον δεν μπορώ να πάω, καθώς οι ΛΟΑΤΚΙ+ άνθρωποι συλλαμβάνονται. Ο φασισμός αναδεικνύεται και ενισχύεται παγκοσμίως.
Και μετά, πηγαίνω στα βιβλιοπωλεία και έχω την εντύπωση ότι τα περισσότερα βιβλία έχουν γραφτεί έξω από αυτόν τον κόσμο. Οι συγγραφείς τους δεν αναμετρώνται με όσα συμβαίνουν γύρω τους. Το να κατέβαιναν σε μια διαδήλωση ίσως τους βοηθούσε να γράψουν καλύτερα βιβλία, να έρθουν σε μεγαλύτερη τριβή με αυτόν τον κόσμο.
Ξέρετε, ακόμα κι αν θέλεις να γράψεις για τη μεγαλοαστική τάξη και τα λαμπερά πάρτι της, μπορείς να το κάνεις με πολιτικό τρόπο.
Ποιος συγγραφέας το έκανε επιτυχημένα αυτό;
Ο Προυστ έγραψε το «Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο», ένα έργο που στο μεγαλύτερο μέρος του αφορά την αριστοκρατία και την αστική τάξη, μιλώντας για τις ανισότητες.
Υπάρχει ένα βαθύ, τρομακτικό χάσμα σήμερα ανάμεσα στη λογοτεχνία και στον κόσμο. Και ξέρετε κάτι; Είναι ακριβώς το ίδιο χάσμα που υπάρχει ανάμεσα στις κυβερνήσεις και στον κόσμο. Αρκετοί συγγραφείς δεν τα πάνε καλύτερα από τους πολιτικούς, είναι το ίδιο «αποσυνδεδεμένοι».
Τι σας βοήθησε ο δρόμος να κατανοήσετε;
Πριν από δύο χρόνια εκδόθηκε το βιβλίο μου «Η κατάρρευση», για τον αδελφό μου. Ηταν ένας άνθρωπος της εργατικής τάξης που πέθανε στα 38 του χρόνια από τις συνέπειες του αλκοολισμού. Ηδη από τα 25 του έπινε καθημερινά. Αρχισε να χάνει τα μαλλιά του, να χάνει τα δόντια του…
Ηταν εξαιρετικά βίαιος. Εβλεπα γυναίκες που υποτίθεται ότι αγαπούσε να κυκλοφορούν με μώλωπες στο πρόσωπό τους. Εμένα προσπάθησε να με σκοτώσει πολλές φορές. Οταν ήταν μεθυσμένος, χτυπούσε τον πατέρα μου. Χτυπούσε ακόμα και τον σκύλο του που δεν μπορούσε πλέον να περπατήσει.
Στο βιβλίο μου προσπαθώ να καταλάβω γιατί κάποιος γίνεται τόσο βίαιος. Μου πήρε τρία χρόνια για να το γράψω. Είμαι πλέον σε θέση να καταλάβω καλύτερα τι συμβαίνει στους δρόμους. Υπάρχει μια κίνηση ανταλλαγής, μια τέτοιου είδους διαλεκτική ανάμεσα στον κόσμο και στη λογοτεχνία, και πολλοί συγγραφείς χάνουν αυτή την πλούσια αλληλεπίδραση.
Πόσο δύσκολο ήταν να τον δείτε στο βιβλίο σας ως ακόμη ένα θύμα του ίδιου ταξικού συστήματος;
Ηταν εξαιρετικά δύσκολο, γιατί μισούσα τον αδελφό μου. Ηταν ένας απίστευτα βίαιος άνθρωπος. Χτυπούσε γυναίκες και τους γονείς του, εκστόμιζε απίστευτα βίαιες, ομοφοβικές εκφράσεις και φρικτά πράγματα κατά των γυναικών. Πέθανε στα 38 του και εγώ είχα περάσει δέκα χρόνια χωρίς να του μιλήσω. Ομως, την ημέρα που πέθανε, εμφανίστηκε ένα τεράστιο ερωτηματικό: Ποιος ήταν τελικά αυτός ο άνθρωπος;
Και ένιωσα αμέσως ότι είναι γελοίο να μισείς ένα νεκρό σώμα. Δεν μπορούσα πια να γραπωθώ από αυτό το μίσος· γλιστρούσε μέσα από τα δάχτυλά μου. Και έτσι ξεκίνησα να κατανοώ, να μπαίνω σε αυτή τη διαδικασία της συγγραφής για εκείνον. Και είχα την εντύπωση ότι, για να το πετύχω αυτό, έπρεπε να παλέψω ενάντια στο κυρίαρχο πολιτικό κλίμα.
Το πρόβλημα όμως είναι ότι στις μέρες μας, ακόμα και στην Αριστερά, στον δικό μου χώρο, υπάρχει όλο και λιγότερη επιθυμία να κατανοηθεί η βία. Σήμερα οι άνθρωποι θέλουν όλο και περισσότερο να καταδικάζουν, να τιμωρούν, να ακυρώνουν, να καταστέλλουν. Για μένα αυτό είναι μια τρομακτική μετατόπιση: όταν ξαφνικά η Αριστερά χρησιμοποιεί τα ίδια ακριβώς εργαλεία με τη Δεξιά, δηλαδή την τιμωρία και την καταστολή.
Δηλαδή, συντηρητικοποιήθηκε η Αριστερά;
Οταν έγραφα αυτό το βιβλίο για τον αδελφό μου, ήταν η περίοδος που βρισκόταν σε εξέλιξη η δίκη Πελικό. Η γυναίκα αυτή είναι πραγματικά μία από τις ακτιβίστριες που θαυμάζω περισσότερο.
Οταν όμως προσπαθήσαμε να κατανοήσουμε από πού προερχόταν η βία αυτών των βιαστών, βρεθήκαμε αντιμέτωποι, ακόμα και μέσα στην Αριστερά, με ένα αντίθετο επιχείρημα: «Δεν πρέπει να προσπαθούμε να καταλάβουμε, γιατί αν προσπαθούμε να καταλάβουμε, τους δίνουμε δικαιολογίες». Για μένα, αυτή ήταν μια εντελώς λανθασμένη στάση.
Στο «Η Μονίκ δραπετεύει» η μητέρα σας «αποδρά», στην «Κατάρρευση» ο αδελφός σας όχι…
Ολα μου τα βιβλία αφορούν τις αποδράσεις, τη φυγή. Πώς μπορούμε να ξεφύγουμε; Μπορούμε τελικά ή όχι; Αυτό αποτελεί μια εμμονή για μένα…
Οπως πολύ σωστά επισημαίνετε για το «Η Μονίκ δραπετεύει» και την «Κατάρρευση» -τα οποία θα μπορούσαμε να δούμε ως ένα ιδιόμορφο δίπτυχο- η μητέρα μου, που ήταν η πιο καταπιεσμένη και κυριαρχούμενη ως γυναίκα, κατάφερε να δραπετεύσει. Και ο αδελφός μου, που είχε τον ρόλο του κυρίαρχου ως άνδρας, κατέρρευσε. Οταν κοιτάζω τα παιδικά μου χρόνια και τους ανθρώπους εκείνης της περιόδου, συνειδητοποιώ ότι τις περισσότερες φορές οι «χαμένοι» δραπέτευσαν και οι «κερδισμένοι» κατέρρευσαν. Αυτό είναι που ονομάζω «το παράδοξο της κυριαρχίας» και προσπαθώ να το κατανοήσω.
Εσείς πώς το διαχειριστήκατε;
Κατά κάποιον τρόπο, το ίδιο ακριβώς συνέβη και σε μένα ως γκέι αγόρι. Επειδή οι άνθρωποι μου έλεγαν «δεν ανήκεις εδώ, είσαι αδερφή, δεν είσαι φυσιολογικός», μπόρεσα τελικά να πω: «Θα πάρω πίσω αυτό που μου έκλεψε η κοινωνία». Ετσι, εμένα και τη μητέρα μου, με έναν παράδοξο τρόπο, μας έσωσε η ίδια η βία που υποστήκαμε. Αντίθετα, άνθρωποι όπως ο αδελφός μου ή ο πατέρας μου, ζούσαν μέσα στην «αποξένωση της αρρενωπότητας» και όλα τα μονοπάτια που επέλεγαν για να δραπετεύσουν… γιατί στο κάτω κάτω, κι εκείνοι προσπαθούσαν να ξεφύγουν, όπως όλος ο κόσμος…
Είναι ακριβώς αυτό που λέγαμε για εκείνα τα παιδιά που σπάνε τα μαγαζιά στους δρόμους: θέλουν να ξεφύγουν. Προφανώς, το να σπάσουν ένα κατάστημα δεν θα τα βοηθήσει να αποδράσουν.
Ας υποθέσουμε ότι ξυπνάμε αύριο το πρωί και η Λεπέν είναι πρόεδρος της Γαλλίας…
Δεν θα την αφήσουμε να κυβερνήσει, θα στήσουμε οδοφράγματα και δεν θα της παραδώσουμε αυτή τη χώρα. Θα είμαι εκεί, θα είμαστε όλοι στους δρόμους.
Αυτό που με εκπλήσσει είναι ότι σε τόσες πολλές χώρες του κόσμου ανεχόμαστε αυτό το φασιστικό κύμα και την Ακροδεξιά, αυτούς τους βαθιά φασίστες ανθρώπους που έχουν ήδη κερδίσει, όπως ο Μιλέι, ο Νετανιάχου ή ο Τραμπ. Το γεγονός ότι ο Νετανιάχου μπορεί να διαπράττει μια γενοκτονία και να συνεχίζει να υποστηρίζεται από το μεγαλύτερο μέρος της Ευρωπαϊκής Ενωσης και των ΗΠΑ είναι εντελώς αδιανόητο.
Ή το γεγονός ότι ο Τραμπ είναι πρόεδρος των ΗΠΑ. Σε μια ομιλία του πριν από λίγες ημέρες, κάλεσε μια τραγουδίστρια στη σκηνή και για να την παρουσιάσει είπε: «Κοιτάξτε, έχει έναν από τους πιο όμορφους κώλους που έχω δει στη ζωή μου». Αυτό είπε για να συστήσει μια γυναίκα! Ζούμε σε μια εποχή που μοιάζει με κακό αστείο.
Τι θα μπορούσε να αναχαιτίσει αυτή την κατάσταση;
Αναρωτιέμαι, γιατί δεν ανοίγουμε επιτέλους μια συζήτηση γύρω από την πλήρη απαγόρευση της Ακροδεξιάς; Αν είσαι ένα φυσικό πρόσωπο και επιτεθείς σε κάποιον, η Δικαιοσύνη θα σε τιμωρήσει.
Επομένως, γιατί να επιτρέπεται σε ένα πολιτικό κόμμα να χτίζει ένα ολόκληρο πρόγραμμα βασισμένο στην επιθετικότητα απέναντι σε συγκεκριμένες κατηγορίες ανθρώπων, δηλαδή, ουσιαστικά, να σκοτώνει ανθρώπους;
Είστε ένας εξαιρετικά επιτυχημένος συγγραφέας, παγκοσμίως. Τι έχει να πει αυτός ο σπουδαίος δημιουργός σήμερα στον έφηβο εαυτό του, στον 16χρονο Εντί Μπελγκέλ;
Είναι κάτι πραγματικά απίστευτα παράξενο… Κι όμως, στα παιδικά μου χρόνια, αυτό ακριβώς ήταν το όνειρό μου: να καταφέρω κάποια μέρα να πω την ιστορία μου ως μια μορφή εκδίκησης απέναντι στη βία που δεχόμουν.
Θυμάμαι τον εαυτό μου στα οκτώ, στα εννέα ή στα δέκα μου χρόνια -όπως περιγράφω και στο μυθιστόρημά μου «Αλλαγή: Μέθοδος»-, όταν στο σχολείο με έφτυναν και με φώναζαν «αδερφή», κάτι που συνέβαινε αμέτρητες φορές στην παιδική μου ηλικία. Ή όταν οι ίδιοι οι γονείς μου μου έλεγαν: «Περπατάς σαν αδερφή, μιλάς σαν κορίτσι». Πληγωνόμουν τόσο βαθιά που ήθελα να αυτοκτονήσω, επειδή πίστευα ότι είμαι ένα τέρας. Από εκείνη κιόλας την ηλικία, σκεφτόμουν: «Μια μέρα θα πω την ιστορία μου και αυτή θα είναι η εκδίκησή μου απέναντι στη βία τους. Και τότε, ο κόσμος θα με ακούσει».
Με έναν παράδοξο τρόπο, λοιπόν, δεν είναι ότι επιβίωσα και μετά κατέθεσα τη μαρτυρία μου· επιβίωσα επειδή ήθελα να καταθέσω τη μαρτυρία μου. Το φως λειτουργεί ως εκδίκηση απέναντι στην ντροπή.
Και όλως παραδόξως, συνέβη πολύ γρήγορα. Ο κόσμος άρχισε να με ακούει και να μαθαίνει την ιστορία μου. Ομως, ξέρετε κάτι; Υπήρξε κάτι που δεν το περίμενα: όλη αυτή η αναγνώριση δεν άλλαξε απολύτως τίποτα στην ίδια την πράξη της γραφής. Είμαι εντελώς μόνος μου μπροστά στον υπολογιστή και οτιδήποτε άλλο σβήνει. Εχω όμως τον ίδιο ακριβώς φόβο και την ίδια ανασφάλεια που είχα πάντα, σκεπτόμενος: «Δεν θα καταφέρω να το γράψω». Κι αν δεν τα καταφέρω, προτιμώ να πεθάνω παρά να αποτύχω, ειδικά σε αυτό το βιβλίο που δουλεύω τώρα.
Η επιτυχία μου έκανε όντως πιο εύκολα τα πράγματα στην καθημερινότητα. Ομως η απόλυτη επισφάλεια, η ευαλωτότητα και η γύμνια τού να είσαι μόνος σου μπροστά σε έναν υπολογιστή… αυτό δεν άλλαξε ποτέ μέσα μου. Ποτέ.
Η αγάπη είναι πολιτική πράξη;
Εχει εξαιρετικό ενδιαφέρον που το θέτετε αυτό, επειδή είναι ακριβώς αυτό που προσπαθώ να αποκρυπτογραφήσω αυτή την εποχή. Αυτό τον καιρό γράφω το επόμενο βιβλίο μου που αφορά τον έρωτα και την αγάπη. Η αγάπη είναι κάτι εξαιρετικά σύνθετο, επειδή μπορεί να γίνει βίαιη. Η αγάπη μπορεί να γίνει ακόμα και φασισμός. Οι φασίστες στη Γαλλία πιστεύουν ότι αγαπούν αυτό που οι ίδιοι ορίζουν ως «Γαλλία» και θέλουν να την προστατεύσουν. Από την άλλη, οι γυναίκες που χτυπούσε ο αδελφός μου, όταν τους πήρα συνέντευξη μετά τον θάνατό του, μου είπαν: «Κι όμως, τον αγαπούσα περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον». Δεν ξέρω. Είναι ένα εξαιρετικά περίπλοκο ζήτημα που θα μου πάρει χρόνια για να το αποκρυπτογραφήσω.
info
Ο Εντουάρ Λουί με το συγκλονιστικό αυτοβιογραφικό του ντεμπούτο το 2014, «Να τελειώνουμε με τον Εντί Μπελγκέλ», ανέτρεψε τα δεδομένα της σύγχρονης πεζογραφίας σε ηλικία 21 ετών. Από το «Ιστορία της βίας» (2016) και το πολιτικό μανιφέστο «Ποιος σκότωσε τον πατέρα μου» (2018) μέχρι το «Αλλαγή: Μέθοδος» (2021), το «Η Μονίκ δραπετεύει» (2024) και «Η κατάρρευση»(2024), ο Λουί ακτινογραφεί την οικογενειακή του ιστορία για να μιλήσει για τον αποκλεισμό, τη φτώχεια και την πατριαρχία.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr