Ο Μπάλι Μπαγκαγιόκο ξέρει από αγώνες. Οχι μόνο γιατί κατάφερε να γίνει γνωστός στην περιφέρειά του, στο υποβαθμισμένο Σεν Ντενί, ως προπονητής μιας ομάδας μπάσκετ την οποία πέτυχε να ανεβάσει μέσα σε μια πενταετία από την ανυπαρξία στην τρίτη εθνική κατηγορία της χώρας.
Τον περασμένο Μάρτιο έδωσε τη μάχη για τη δημαρχία της πόλης του ως υποψήφιος της Ανυπότακτης Γαλλίας του Μελανσόν, με τη στήριξη του Κομμουνιστικού Κόμματος της Γαλλίας και μιας τοπικής πρωτοβουλίας πολιτών και κέρδισε οριακά τις εκλογές, παρά τη λυσσαλέα αντίδραση δεξιών και ακροδεξιών αντιπάλων του. Αντιμετώπισε δυναμικά τις επιθέσεις λάσπης και fake news που εξαπολύθηκαν αμέσως μετά εναντίον του από τρολ του διαδικτύου και δεν δίστασε να μηνύσει ένα τηλεοπτικό δίκτυο για ένα ρεπορτάζ που θεωρούσε ρατσιστικό.
Ασπίδα για τα παιδιά
Αυτές τις ημέρες έγινε το πρόσωπο της άλλης Γαλλίας όταν οι κάμερες τον «συνέλαβαν» με κοστούμι και γραβάτα να προσπαθεί να γίνει ασπίδα προστασίας για μαθητές και φοιτητές απέναντι στην υπέρμετρη βία των αστυνομικών δυνάμεων. Σε μια περίοδο που το πολιτικό σύστημα της χώρας μοιάζει να έχει παραλύσει απέναντι στη λαϊκή οργή, αλλά κυρίως απέναντι στην αδυναμία του να δώσει λύσεις σε χρόνια οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα δεκαετιών, ο 53χρονος πολιτικός έδειξε τι σημαίνει «αντιπρόσωπος του λαού».
Η Γαλλία συγκλονίζεται εδώ και πάνω από δύο εβδομάδες πλέον από τις διαμαρτυρίες των νέων που ζητούν πρόσθετες δαπάνες για την Παιδεία, η οποία σε πολλές περιοχές της χώρας, όπως το Σεν Ντενί, βρίσκεται σε καθεστώς διάλυσης. Ο πρωθυπουργός Σεμπαστιέν Λεκορνί κάνει τηλεοπτικά διαγγέλματα ζητώντας ψυχραιμία και αυτοσυγκράτηση και οι αστυνομικοί επιτίθενται με κλομπ και δακρυγόνα στους ξεσηκωμένους και συλλαμβάνουν με την παραμικρή αφορμή. Τουλάχιστον 5.000 συλλήψεις είχαν γίνει μέχρι την περασμένη Πέμπτη. Εκατοντάδες είναι τα τραυματισμένα παιδιά. Για ακόμα μία φορά μια εξέγερση παίρνει ανεξέλεγκτες διαστάσεις και το κατεστημένο αντιδρά με ωμή βία, ελπίζοντας ότι θα λύσει το πρόβλημα εκφοβίζοντας το πλήθος.
«Οι μαθητές που διαδηλώνουν θα μπορούσαν να είναι τα δικά μου παιδιά. Είναι ευθύνη μου να βρίσκομαι στο πλευρό τους»
Ο ξεσηκωμός της νεολαίας ξύπνησε και τα συνδικάτα που αποφάσισαν να συμπαρασταθούν στα παιδιά και να πάρουν μέρος σε πανεθνικές συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας. Ο έχων ημερομηνία λήξης πρόεδρος Μακρόν μοιάζει εξαφανισμένος. Ισως να θυμάται εκείνες τις στιγμές που ένας άλλος ξεσηκωμός, εκείνος των «κίτρινων γιλέκων» το 2018, τον οδήγησε να εγκαταλείψει το προεδρικό μέγαρο με ελικόπτερο. Κάτι που βεβαίως ο ίδιος είχε τότε διαψεύσει επισήμως, μιλώντας για μια «άσκηση ασφαλείας».
Τα αδιέξοδα στην επιφάνεια
Οπως και να έχει, η Γαλλία ζει μέρες αναστάτωσης και βίας που φέρνουν στο προσκήνιο άλυτα προβλήματα και δείχνουν την απόσταση που χωρίζει τους καλοβαλμένους πολιτικούς που ονειρεύονται τα μάρμαρα του Ελιζέ από την κοινωνία. Στις Βρυξέλλες παρακολουθούν με αγωνία τα όσα συμβαίνουν σε όλη τη χώρα, την ώρα που και στη γειτονική Ισπανία ο θάνατος της 87χρονης Μαρικάρμεν εκτοξεύει την οργή για τις ανισότητες και ένα πρόβλημα που μαστίζει όλη την Ευρώπη: το στεγαστικό.
Ο Μπαγκαγιόκο είναι ακριβώς το αντίθετο αυτού που στο Παρίσι αποκαλούν συνήθως πολιτική ελίτ. Ενας δήμαρχος που μεγάλωσε στις κακόφημες φτωχογειτονιές, που κατάφερε να βρει τον δρόμο του πρώτα επαγγελματικά, στη δημόσια εταιρεία συγκοινωνιών και μετά ασχολούμενος με την Τοπική Αυτοδιοίκηση. Μπήκε για πρώτη φορά στο τοπικό δημοτικό συμβούλιο το 2001. Μάλλον δεν είναι η πρώτη φορά στη ζωή του που πρέπει να γεύτηκε στο στόμα την ξινίλα του δακρυγόνου, που να ένιωσε τα μάτια να τσούζουν και την ανάσα να κόβεται. «Οι μαθητές που διαδηλώνουν θα μπορούσαν να είναι τα δικά μου παιδιά. Είναι ευθύνη μου να βρίσκομαι στο πλευρό τους», δήλωσε, όταν το βίντεο από την αυθόρμητη αντίδρασή του έγινε viral και οι δημοσιογράφοι βγήκαν να τον αναζητήσουν.
Το κάδρο με τον Μακρόν
Ηταν στο πλευρό των νέων από την πρώτη στιγμή. Συμμετείχε στις καταλήψεις, χόρεψε μαζί τους τα βράδια. Προκάλεσε την οργή της Δεξιάς όταν είπε ότι μερικές φορές η βία των διαδηλωτών μπορεί να είναι δικαιολογημένη. Αλλά έτσι κι αλλιώς δεν ήταν ποτέ ο αγαπημένος των συντηρητικών και των δικών τους ΜΜΕ. Η κίνησή του τον Μάιο του 2026 να αφαιρέσει από το δημαρχείο το πορτρέτο του προέδρου Μακρόν είχε πληγώσει ήδη τον καθωσπρεπισμό τους. Απάντησε ότι η ύπαρξη του συγκεκριμένου κάδρου δεν προβλέπεται επισήμως, απλώς έχει καθιερωθεί ως παράδοση. Με τη στάση του αυτές τις μέρες δείχνει τι μήνυμα ήθελε ακριβώς να στείλει.
Γιατί τoν επιλέξαμε
Γιατί μπήκε μπροστά από μαθητές και φοιτητές που διαμαρτύρονταν για το πολιτικό σύστημα προκειμένου να τους σώσει, αψηφώντας την υπέρμετρη βία των αστυνομικών δυνάμεων
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr