Ο Αλέξης Τσίπρας εξαπέλυσε σφοδρή επίθεση στην κυβέρνηση από την Αγιά Λάρισας, με αιχμή το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, την ακρίβεια, τη διαφθορά και την εγκατάλειψη της αγροτικής παραγωγής, παρουσιάζοντας παράλληλα τις προτάσεις του για την οικονομία, την ενέργεια και τη στήριξη των συνταξιούχων.
Ο πρόεδρος της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης και πρώην πρωθυπουργός επισκέφθηκε το απόγευμα της Δευτέρας την Αγιά, στο πλαίσιο της περιοδείας του στη Θεσσαλία, όπου θα βρίσκεται και σήμερα. Κατά την επίσκεψή του συναντήθηκε με τον δήμαρχο Αγιάς, Αντώνη Γκουντάρα, στο δημαρχείο, ενώ στη συνέχεια συνομίλησε με κατοίκους στην πλατεία Φιλύρων και με αγρότες που του μετέφεραν τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν.
Ομιλία του προέδρου της ΕΛ.Α.Σ. Αλ.Τσίπρα στους κατοίκους της Αγιάς. Τρίτη 20 Οκτωβρίου 2026 (ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΕΛ.Α.Σ. / EUROKINISSI)
Σε χαλαρό κλίμα, είχε επίσης την ευκαιρία να συζητήσει για το ποδόσφαιρο με παιδιά που έπαιζαν στο κέντρο της κωμόπολης. Στην περιοδεία τον συνόδευαν ο πρώην βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ και πρώην υφυπουργός Βασίλης Κόκκαλης, ο πρώην δήμαρχος Λαρισαίων Απόστολος Καλογιάννης και συνεργάτες του.
Στην ομιλία του προς τους κατοίκους της Αγιάς, ο Αλέξης Τσίπρας χαρακτήρισε «εθνικής σημασίας υπόθεση» τη στήριξη του αγροτικού και κτηνοτροφικού κόσμου, προειδοποιώντας ότι χωρίς την ανασυγκρότηση της παραγωγής και την ενίσχυση της περιφέρειας η χώρα κινδυνεύει να οδηγηθεί σε περαιτέρω δημογραφική και οικονομική συρρίκνωση.
Παράλληλα, παρουσίασε τις βασικές προτάσεις του για τη μείωση των λογαριασμών ηλεκτρικού ρεύματος κατά 30%, τη δημιουργία Εθνικού Ταμείου Σύγκλισης, την ενίσχυση της αγροτικής παραγωγής και τη φορολόγηση του μεγάλου πλούτου, μέσω της οποίας, όπως υποστήριξε, θα μπορούσε να χρηματοδοτηθεί και η επαναφορά της 13ης σύνταξης.
Ομιλία του Αλέξη Τσίπρα στους κατοίκους της Αγιάς Λάρισας:
«Σκέφτομαι ότι σε αυτόν τον τόπο και κάτω απ’ τον ίδιο ήλιο ζουν δύο Ελλάδες. Ζει η Ελλάδα που αγωνιά να τα βγάλει πέρα με τον τίμιο ιδρώτα της, με τον μόχθο και την παραγωγή. Και ζει και η Ελλάδα της λαμογιάς, της διαφθοράς και της διαπλοκής. Και ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, αυτή η δεύτερη Ελλάδα έχει πάρει κεφάλι και ζει παρασιτικά εις βάρος των ανθρώπων που παράγουν. Και θέλω να ξεκινήσω βάζοντας το μαχαίρι στο κόκαλο. Είναι εθνικής σημασίας υπόθεση η στήριξη της Περιφέρειας και η παραγωγική ανασυγκρότηση της ελληνικής οικονομίας. Είναι εθνικής σημασίας υπόθεση η στήριξη του αγροτικού κόσμου και του κτηνοτροφικού κόσμου. Αν αυτό δεν το καταλάβουμε, τα επόμενα χρόνια δεν θα μιλάμε απλά για μια Ελλάδα που γερνάει. Θα μιλάμε για μια Ελλάδα που αργοπεθαίνει. Το δημογραφικό πρόβλημα είναι κρίσιμο θέμα εθνικής σημασίας. Η υπερσυγκέντρωση στα μεγάλα αστικά κέντρα είναι κρίσιμο θέμα εθνικής σημασίας. Η απαξίωση της παραγωγής και της υπαίθρου είναι επίσης κρίσιμο θέμα αγροτικής και υπαρξιακής σημασίας. Και μιλάω για δύο Ελλάδες, την Ελλάδα του μόχθου και την Ελλάδα της πονηριάς. Γιατί η Ελλάδα της πονηριάς, με το σύστημα Μητσοτάκη τα τελευταία χρόνια, ζει από τον δικό σας μόχθο και τον δικό σας αγώνα. Χρόνια λέγαμε σε αυτόν, σε αυτόν τον τόπο, τη Θεσσαλία, κάθε φορά που τον επισκέπτομαι, ότι αν δεν ξανασυνδέσουμε τις επιδοτήσεις, κρατικές και ευρωπαϊκές, με την παραγωγή, τότε θα δεινοπαθήσουμε. Και αυτή η κυβέρνηση όχι μόνο δεν ήρθε να δημιουργήσει το αυτονόητο, όχι μόνο άφησε απ’ τα χέρια της να περάσουν 36 δισεκατομμύρια που ήταν τα χρήματα του Ταμείου Ανάκαμψης, χωρίς να φτιάξει τις στοιχειώδεις υποδομές για να στηρίξει την παραγωγή, αλλά δημιούργησε αυτό το σκάνδαλο, το απίστευτο, των πελατειακών σχέσεων του ΟΠΕΚΕΠΕ.
Και όχι μόνο το δημιούργησε, αλλά και το συντηρεί ακόμη και σήμερα. 82.000 παραγωγοί δηλώνουν ότι έχουν ζώα και παίρνουν επιδοτήσεις, ενώ 40.000 εξ αυτών μπορούν να αποδείξουν ότι παράγουν κρέας, γάλα και γαλακτοκομικά προϊόντα. Τι σημαίνει πρακτικά αυτό; Τι σημαίνει για τους παραγωγούς, τους κτηνοτρόφους που έχουν ζώα, που έχουν κοπάδια; Σημαίνει ότι παίρνουν τουλάχιστον τις μισές επιδοτήσεις, διότι τα άλλα μισά, που είναι ο κόπος τους και τους αξίζει να τα πάρουν, τα παίρνουν οι φραπέδες και οι χασάπηδες και τα «γαλάζια παιδιά» και αυτοί που σπεύδουν να δηλώσουν ότι έχουν εκτάσεις για να πάρουν επιδοτήσεις και να τα κάνουν Λαμποργκίνι και Πόρσε. Αυτή είναι η εικόνα σήμερα. Και όχι μόνο δεν έκαναν πίσω οι αναίσχυντοι, όταν το σκάνδαλο αυτό έφτασε στο κατώφλι της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, αλλά, προκειμένου να μην αναγκαστούν να μετρήσουν το ζωικό κεφάλαιο της χώρας, να μην αναγκαστούν και τους επιβάλλει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η Ευρωπαϊκή Ένωση, να μετρήσουν το ζωικό κεφάλαιο, αφήσανε τις ζωονόσους να εξελίσσονται και τα κοπάδια να αφανίζονται χωρίς να προχωρήσουν στον εμβολιασμό. Και έχουμε σήμερα ανθρώπους του μόχθου και της παραγωγής, όχι απλά να βιώνουν δυσκολίες, αλλά, έχοντας σφαγιάσει τα κοπάδια τους και χωρίς καμία προοπτική ανασύστασης του κοπαδιού, να βρίσκονται κυριολεκτικά σε απόγνωση.
Ποιος λοιπόν θα μιλήσει σε αυτούς τους ανθρώπους, ποιος θα μπορέσει να τους δώσει μια προοπτική για την επόμενη μέρα; Σήμερα το πρωί, έντρομος από όσα συμβαίνουν σε όλη την Ευρώπη, από τις κινητοποιήσεις της νέας γενιάς, ο πρωθυπουργός βγήκε να μας πει ότι είναι ο πυλώνας σταθερότητας στον τόπο. Εγώ του απαντώ: Είναι ο υπ’ αριθμόν ένα παράγοντας αποσταθεροποίησης στον τόπο. Διότι αυτοί που εξεγείρονται και διεκδικούν και αγανακτούν και οργίζονται, δεν εξεγείρονται δίχως αιτία, δεν είναι επαναστάτες δίχως αιτία. Εξεγείρονται, οργίζονται, θυμώνουν, διαμαρτύρονται, διεκδικούν. Γιατί υπάρχουν πολιτικές που τους οδηγούν σε απόγνωση. Και προσέξτε, η ακρίβεια στη χώρα μας, που κατατρώει το εισόδημα, είναι τρεις φορές βαρύτερη απ’ ό,τι η ακρίβεια στη Γαλλία, στο Βέλγιο, στις άλλες χώρες όπου έχουμε κινητοποιήσεις. Γιατί; Για τον πολύ απλό λόγο ότι ο μέσος ακαθάριστος ετήσιος μισθός στην Ελλάδα είναι στις 19.000 ευρώ, ενώ στη Γαλλία είναι στις 44.000 ευρώ. Αλλά άμα πας στο σούπερ μάρκετ εδώ στην Αγιά, ή στο Παρίσι, θα δεις εδώ στην Αγιά ακριβότερες τιμές, απ’ ό,τι στο Παρίσι. Δυστυχώς έχουμε καταντήσει να είμαστε οι τελευταίοι στην ευρωπαϊκή λίστα σε όλα τα κρίσιμα μεγέθη που έχουν να κάνουν με την αγοραστική δύναμη. Είμαστε μια χώρα με τιμές στο σούπερ μάρκετ Γαλλίας, αλλά με μισθούς Βουλγαρίας.
Όταν εγώ έφυγα από το Μαξίμου, διαχειριστήκαμε κρίσεις, έτσι δεν είναι; Πολλές σκληρές κρίσεις. Αλλά όταν εγώ έφυγα από το Μαξίμου, ο μέσος μισθός στην Ελλάδα ήταν 78%, σχεδόν 80% μεγαλύτερος από τον αντίστοιχο μέσο μισθό της Βουλγαρίας. Σήμερα η Βουλγαρία μας έφτασε, είναι μόλις 17% παρακάτω ο μισθός στη Βουλγαρία. Όταν εγώ έφυγα από το Μαξίμου, που ναι, διαχειριστήκαμε κρίσεις δεν υπάρχει αμφιβολία. Αλλά αφήσαμε ένα έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών 2 δισ. σήμερα, ξέρετε πόσο έχει πάει; Στα 9,5 δισ. Τι σημαίνει αυτό; Ότι η χώρα δεν παράγει. Ότι η χώρα εισάγει εννιά δισεκατομμύρια περισσότερα απ’ όσα εξάγει. Γιατί; Γιατί χάθηκε η μεγάλη ευκαιρία να στηριχθεί η παραγωγή. Γιατί χάθηκε η μεγάλη ευκαιρία να δημιουργηθούν υποδομές. Και φυσικά, την περίοδο που εγώ βρέθηκα στο Μαξίμου, να το πω λαϊκά, δεν είχαμε μαντήλι να κλάψουμε. Παραλάβαμε τη χώρα χρεοκοπημένη, δεν είχαμε παρά να μειώσουμε τους μισθούς και τις συντάξεις. Αναγκαστήκαμε σε επώδυνους συμβιβασμούς. Είναι αλήθεια και στενοχωρήσαμε κόσμο που ξέραμε ότι είναι δικός μας κόσμος, λαϊκός κόσμος, μεσαία τάξη, αλλά μαζεύαμε μέχρι και το τελευταίο ευρώ. Γιατί; Για να βγει η χώρα από την κρίση, για να βγούμε από τα μνημόνια και να μπορέσουμε να αναδιαρθρώσουμε το χρέος, να μπορέσουμε να ανακτήσουμε την αξιοπιστία, να βγάλουμε το κεφάλι έξω από το νερό, μαζεύαμε μέχρι και το τελευταίο ευρώ στα δημόσια ταμεία. Αλλά ξέρετε ποια είναι η διαφορά μας με αυτούς που κυβερνάνε σήμερα; Τα λεφτά. Και το τελευταίο ευρώ τα βάζαμε στα δημόσια ταμεία. Όχι στα παντελόνια μας. Δεν τα κάναμε απευθείας αναθέσεις και κλειστούς διαγωνισμούς, δεν τα δίναμε σε μίζες.
Αυτή είναι η διαφορά μας. Και όταν καταφέραμε και βγάλαμε τη χώρα από αυτή την κρίση και στρώσαμε το τραπέζι με καλούδια, ήρθαν άλλοι να καθίσουν να γευτούν αυτούς τους καρπούς. Και αρχίσανε την ίδια τακτική που ξέρανε και που χρεοκόπησε τη χώρα. Την τακτική του πελατειακού κράτους. Διότι σήμερα σε αυτή τη χώρα, δυστυχώς, τα νέα παιδιά δεν έχουν προοπτική και φεύγουν μετανάστες στο εξωτερικό. Εκτός και αν είναι «γαλάζια παιδιά» και έχουν κάποιο κονέ, το οποίο είναι απαραίτητο πια. Και δυστυχώς, όχι μόνο για τους νέους μας.
Δυστυχώς έχουμε φτάσει στο σημείο της αναξιοπρέπειας, οι βουλευτές, οι τοπικοί της Νέας Δημοκρατίας, του κυβερνώντος κόμματος, να κάνουν ρουσφέτια ακόμα και για την προτεραιοποίηση σε λίστες χειρουργείων στα δημόσια νοσοκομεία. Εκεί έχουμε οδηγηθεί. Το πελατειακό κράτος, η σπατάλη, η κατασπατάληση του δημόσιου χρήματος και ένα παραγωγικό μοντέλο που στηρίζεται μονάχα στις υπηρεσίες και οι προκλητικές φοροαπαλλαγές στον πλούτο ήταν η βασική πολιτική στρατηγική που μας οδήγησε στη χρεοκοπία το 2009, όταν αφήσανε τη χώρα με 15% έλλειμμα. Και είναι και αυτή που μας οδηγεί εκ νέου σε μια κατάσταση εξαιρετικά επώδυνη και δύσκολη για τη μεγάλη πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας. Λένε κάποιοι ότι τώρα η οικονομία πάει καλά. Και αναρωτιέμαι: Το αισθάνεται αυτό ο μέσος Έλληνας σήμερα, ότι η οικονομία πάει καλά; Στο τραπέζι του, στην τσέπη του, στο σπίτι του, στους λογαριασμούς του; Ή μήπως υπάρχει ένα αόρατο μνημόνιο; Βγάλαμε τη χώρα από τα μνημόνια, αλλά ξαναγύρισαν οι καταναγκασμοί, κρυφοί, αόρατοι μέσα από τους λογαριασμούς του ρεύματος της ΔΕΗ, μέσα από τους λογαριασμούς στο σούπερ μάρκετ, μέσα από την τιμή της βενζίνης, στο πετρέλαιο θέρμανσης, στο πετρέλαιο κίνησης. Αναρωτιούνται μετά γιατί λένε οι μετρήσεις ότι το ’19, που μόλις είχαμε βγει από τα μνημόνια, οι πολίτες αισθάνονται ότι περνούσαν καλύτερα απ’ ό,τι σήμερα που είμαστε ήδη 8 χρόνια έξω από τα μνημόνια. Μα γιατί η φέτα στο σούπερ μάρκετ έκανε 7 ευρώ κι όχι 14 που κάνει σήμερα; Γιατί η βενζίνη έκανε 1,4 ευρώ η αμόλυβδη, κι όχι 2,2 που κάνει σήμερα; Γιατί το πετρέλαιο θέρμανσης ήταν στο 1 ευρώ κι όχι στο 1,60 με την επιδότηση που είναι σήμερα; Γιατί τα ενοίκια ήταν στη μισή τιμή απ’ ό,τι είναι σήμερα; Το ρεύμα της ΔΕΗ στη μισή τιμή απ’ ό,τι είναι σήμερα; Γι’ αυτό ακριβώς λοιπόν ο κόσμος θεωρεί ότι αυτό το υψηλό, το δυσβάσταχτο κόστος της καθημερινότητας δεν βγαίνει και γι’ αυτό αναζητεί, με θυμό είναι αλήθεια και με οργή, πολλές φορές πνιχτό θυμό και πνιχτή οργή, την εναλλακτική λύση. Και καμιά φορά τσουβαλιάζει τους πάντες σε μια αφοριστική λογική ότι «όλοι ίδιοι είναι».
Δεν είμαστε όλοι ίδιοι, όμως, δεν είμαστε όλοι ίδιοι. Πρώτα και κύρια διότι το έχουμε αποδείξει από τη διαδρομή μας. Διότι εμείς κυβερνήσαμε -εγώ κυβέρνησα 4,5 χρόνια-, με έχουν γυρίσει ανάποδα και δεν έχουν βρει να μου προσάψουν ένα σκάνδαλο διαφθοράς. Διότι η έγνοια μας, παρά τα λάθη που κάναμε -ουδείς είναι αλάνθαστος- ήταν να στηρίξουμε τους ανθρώπους του μόχθου. Ποτέ δεν ξεχάσαμε ποιοι ήταν αυτοί που μας στείλανε σε αυτές τις θέσεις. Σήμερα λοιπόν, η μεγάλη πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας ζει μέσα σε απόγνωση και έχουμε διαμορφώσει μια κοινωνία χαμηλών προσδοκιών. Το κρίσιμο λοιπόν είναι πρώτα απ’ όλα να πείσουμε την ελληνική κοινωνία ότι αυτή η πραγματικότητα που ζούμε δεν είναι νομοτέλεια. Και να πείσουμε την ελληνική κοινωνία ότι υπάρχει άλλος δρόμος. Υπάρχουν δυσκολίες; Προφανώς και υπάρχουν δυσκολίες. Κανείς δεν ισχυρίζεται ότι η κρίση έχει μονάχα ελληνικά χαρακτηριστικά, διότι τη βλέπουμε. Έχει διεθνή χαρακτηριστικά, παγκόσμια θα έλεγε κανείς. Εκλέχθηκε ο Τραμπ υποσχόμενος να σταματήσει τον πόλεμο στην Ουκρανία. Και εκεί που έλεγε ότι θα τον σταματήσει, ξεκίνησε και έναν ακόμα στο Ιράν. Και έχουμε και τον οικονομικό πόλεμο με την Κίνα, αλλά οι βασικές πολιτικές επιλογές της ευρωπαϊκής ηγεσίας ήταν αυτοκαταστροφικές πολιτικές επιλογές. Και η κυβέρνηση του Μητσοτάκη εδώ στην Ελλάδα πρωτοστάτησε σε αυτές τις καταστροφικές επιλογές. Μέχρι και όπλα από τα νησιά μας, κρίσιμα οπλικά συστήματα, σήκωσε για να τα στείλει στην Ουκρανία. Αντί η Ελλάδα να είναι αυτή που θα πρωταγωνιστήσει στην προσπάθεια εξεύρεσης μιας διπλωματικής λύσης για να σταματήσει ο πόλεμος, διότι όσο συνεχίζεται ο πόλεμος, τόσο θα συνεχίζεται αυτή η εξάρτηση όλης της Ευρώπης από το φυσικό αέριο και την υψηλή τιμή του. Όμως, εγώ επιμένω: Πώς γίνεται και η Ελλάδα είναι πρωταθλήτρια στις τιμές, ενώ έχει τους χαμηλότερους μισθούς; Πώς γίνεται; Δεν φταίει μόνο η ακρίβεια η διεθνής και ο πόλεμος.
Δεν φταίει ο πόλεμος, που στο σούπερ μάρκετ… δεν φταίει η Ουκρανία, ο Πούτιν και ο Ζελένσκι που στην Αγιά τα προϊόντα είναι ακριβότερα απ’ ό,τι στο Παρίσι, που αυτές τις μέρες φλέγεται, φταίει και το γεγονός ότι αυτά τα εφτά χρόνια δημιουργήθηκε σε σχεδόν ολόκληρο το φάσμα της ελληνικής οικονομίας καρτέλ. Καρτέλ παντού. Πρώτα και κύρια στις τράπεζες. Διάβαζα σήμερα τον απολογισμό της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, που έλεγε ότι οι τέσσερις ελληνικές συστημικές τράπεζες έχουν τη μεγαλύτερη επιτοκιακή διαφορά 2,7 τη διαφορά επιτοκίου χορηγήσεων – επιτοκίων καταθέσεων. Τα επιτόκια των καταθέσεων, αυτά δηλαδή που δίνουν στους πελάτες, είναι τα χαμηλότερα στην ευρωπαϊκή αγορά, και τα δάνεια, τα επιτόκια των χορηγήσεων, είναι τα ακριβότερα. Αυτό δεν έτυχε, πέτυχε.
Και πέτυχε διότι οι τράπεζες, που τις ανακεφαλαιοποιήσαμε με το δικό μας αίμα, με τα χρήματα των Ελλήνων φορολογουμένων, τώρα που τη στήσανε στα πόδια τους, τις θέλουν να χρηματοδοτούν την υψηλή κερδοφορία των μετόχων τους, που στην πλειοψηφία τους είναι ξένοι πια, δεν είναι Έλληνες. 5 δισεκατομμύρια ευρώ κέρδη και δεν πληρώνουν ούτε ευρώ φόρο στο δημόσιο ταμείο. Διότι έχουν τον αναβαλλόμενο φόρο. Όταν λοιπόν εγώ βγήκα και είπα «θα τελειώσει αυτό το παραμύθι και μέσα στην επόμενη τριετία θα ξεπληρώσω τον αναβαλλόμενο φόρο και δεν θα δίνουν μερίσματα στους μετόχους, και το ’29 το ελληνικό δημόσιο θα εισπράξει κανονικά τη φορολογία από τα κέρδη των τραπεζών», βγήκε ο Στουρνάρας να πει ότι θέτω ξανά σε κίνδυνο την κεφαλαιακή επάρκεια των τραπεζών; Ξέρετε τι θέτω σε κίνδυνο; Το φαγοπότι τους θέτουν σε κίνδυνο; Η ύπαρξή μου και μόνο, η δημιουργία της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης, θέτει σε κίνδυνο το μεγάλο φαγοπότι που συνεχίζεται αυτά τα 7 χρόνια στη χώρα μας. Με το καλαμάκι. Και ξέρετε, ξεβολέψαμε πάρα πολλούς. Η παρουσία μας ξεβόλεψε πολλούς. Ο κύριος Μητσοτάκης θα είχε οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές τον Σεπτέμβριο, αν τον Μάιο δεν είχε δημιουργηθεί αυτή η προσπάθεια, που είναι έξω από τη Βουλή, έξω από το πολιτικό σύστημα. Το θεσμικό, συνειδητά, γιατί θέλω, να είναι μέσα στην κοινωνία, μέσα στους καθημερινούς ανθρώπους και να γεννηθεί μέσα από την κοινωνία, με την κοινωνία, για την κοινωνία αυτή η νέα προσπάθεια, χωρίς κρατική χρηματοδότηση, παρά μονάχα με τη συμβολή και τη στήριξη των φίλων και των μελών μας και χωρίς περιουσίες κομματικές, χωρίς τη δυνατότητα να κάνουμε πολιτική έξω από τις δικές μας δυνάμεις… Είναι δύσκολος ο δρόμος που διαλέξαμε. Ναι, αλλά είναι ένας δρόμος έντιμος. Και ένας δρόμος που πιστεύω ότι θα τον εκτιμήσει η πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας, που έχει βαρεθεί ένα πράγμα: Έχει βαρεθεί να βλέπει αυτή την αναξιοπιστία του πολιτικού συστήματος, που βλέπει βουλευτές να εκλέγονται με ένα κόμμα, να παίρνουν την έδρα τους, να πηγαίνουν σε ένα άλλο κόμμα και μετά να το πηγαίνουν και σε ένα τρίτο κόμμα. Και αυτή η αναξιοπιστία του πολιτικού συστήματος είναι που στο τέλος θα την πληρώσει πάνω απ’ όλα ο προοδευτικός χώρος. Να μου το θυμηθείτε.
Βλέπετε τι γίνεται στην υπόλοιπη Ευρώπη με τη ραγδαία άνοδο της ακροδεξιάς; Εμείς λοιπόν θα είμαστε δημοκρατικό ανάχωμα και στη ραγδαία άνοδο της ακροδεξιάς, αλλά και πολιτικό ανάχωμα στη συνέχεια αυτής της κατάστασης, της εκτεταμένης διαφθοράς που υπάρχει στη χώρα μας. Όχι μονάχα γιατί αυτό είναι ένα ζήτημα ηθικής τάξης, αλλά, ξέρετε, η διαφθορά έχει και οικονομικό κόστος. Διότι για κάθε ευρώ που φεύγει από ένα δημόσιο έργο με τις απευθείας αναθέσεις και τους κλειστούς διαγωνισμούς, που φτάσανε τα 20 δισ. τα προηγούμενα 6 χρόνια, χάνεται ένα ευρώ κρίσιμο για τα δημόσια σχολεία μας και τα δημόσια νοσοκομεία που ρημάζουν. Για κάθε 1 ευρώ που χάνεται πηγαίνοντας σε συμβουλευτικές υπηρεσίες -που εμείς τις αφήσαμε με 20 εκατομμύρια τον χρόνο και έχουν φτάσει στα 600 εκατομμύρια ευρώ οι συμβουλευτικές εταιρείες- είναι ένα ευρώ που λείπει από τον αγρότη που θέλει δημόσιες υποδομές, από τον μαθητή που θέλει ο δάσκαλός του να μην πηγαίνει τον Νοέμβρη και τον Δεκέμβρη, αλλά να είναι τον Σεπτέμβρη στη θέση του. Είναι ένα ευρώ που χάνεται από αυτό που ονομάζουμε κοινωνικό κράτος. Έχει τεράστιο κόστος η διαφθορά Μητσοτάκη και αυτό το τεράστιο κόστος είμαστε αποφασισμένοι να το μηδενίσουμε, γιατί στις δύσκολες μέρες που ζούμε και το τελευταίο ευρώ είναι κρίσιμο για να στηρίξουμε αυτούς που έχουν ανάγκη. Θέλω όμως ιδιαίτερα να αναφερθώ στο γεγονός ότι χάθηκε η μεγάλη ευκαιρία με το Ταμείο Ανάκαμψης, τα 36 δισεκατομμύρια ευρώ, και κυρίως χάθηκε η ευκαιρία να στηριχθεί η μικρομεσαία επιχειρηματικότητα, που ήταν τελείως έξω.
Χάθηκε η ευκαιρία να στηριχθεί η αγροτική και κτηνοτροφική παραγωγή και χάθηκε η ευκαιρία να δημιουργηθεί προσιτή κοινωνική στέγη. Διότι η χώρα μας έχει και εδώ μια τρομακτικά δυσάρεστη πρωτιά: Είμαστε η μόνη χώρα στην Ευρωπαϊκή Ένωση που έχει τόσο υψηλό ποσοστό μέρους του εισοδήματος των πολιτών, και ιδίως των νέων, να πηγαίνει σε ανάγκες στέγης -για νέους από 17 έως 29 ετών, το 40% του εισοδήματος στην Ελλάδα πηγαίνει στη στέγη! Και τι έκαναν αυτά τα χρόνια η κυβέρνηση Μητσοτάκη με τα 36 δισεκατομμύρια; Κατηγορούσε προχθές τον Σάντσεθ. Ο Σάντσεθ όμως έκανε ένα πρόγραμμα πέντε δισεκατομμυρίων για τη στέγη, έχει ήδη φτιάξει 20.000 νέες κατοικίες κοινωνικές. Κοινωνικές κατοικίες, οικονομικά προσιτές. Η Πορτογαλία έδωσε το 14% του Ταμείου Ανάκαμψης για τη στεγαστική πολιτική. Η Ιταλία έδωσε και αυτή 5 δισεκατομμύρια. Η Πορτογαλία έχει φτιάξει 25.000 κατοικίες, η Ιταλία έφτιαξε άλλες 20.000 κατοικίες. Πόσα έφτιαξε η Ελλάδα; Ούτε μία. Ούτε μία!
Και κατηγορεί το Σάντσεθ ότι απέτυχε η στεγαστική του πολιτική, όταν οι ομοϊδεάτες του Μητσοτάκη ρίχνουν τον Σάντσεθ από την κυβέρνηση, διότι προσπαθεί να περάσει ένα νομοσχέδιο που παγώνει τις τιμές στα ενοίκια και απαγορεύει τις εξώσεις μέχρι το 2031. Γι’ αυτό τον ρίχνει η ισπανική Δεξιά τον Σάντσεθ. Και έρχεται εδώ ο ομοϊδεάτης του, που υποστηρίζει αυτές τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές, να μας πει ότι απέτυχε η δική του πολιτική, ενώ η πολιτική του Μητσοτάκη πέτυχε στο στεγαστικό;
Το ζήτημα όμως είναι ποια είναι η απάντηση σε όλα αυτά. Δεν θέλω να μακρηγορήσω. Θα σας πω τρία πράγματα: Πρώτον, ότι μετά τη χαμένη ευκαιρία του Ταμείου Ανάκαμψης -που αντί να πάει στη στήριξη υποδομών, ανθεκτικότητας και στήριξης της κοινωνικής προστασίας, πήγε στα ταμεία κάποιων μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων- είμαστε αναγκασμένοι να σχεδιάσουμε από μόνοι μας την αναπτυξιακή αναγέννηση της χώρας. Γι’ αυτό και εμείς προβλέπουμε, μέσα σε ένα εθνικό σχέδιο ανασυγκρότησης που έχουμε εκπονήσει, τη δημιουργία ενός Εθνικού Ταμείου Σύγκλισης -σύγκλισης με την Ευρώπη, γιατί αποκλίνουμε, και συγκλίνουμε με τα Βαλκάνια- έτσι ώστε την επόμενη τετραετία 25 δισεκατομμύρια ευρώ να δοθούν κατά προτεραιότητα στην τοπική αυτοδιοίκηση, στην αγροτική παραγωγή, στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις με αναπτυξιακή προοπτική και με όραμα και στόχο την αποκέντρωση, την περιφερειακή ανάπτυξη και την παραγωγική ανασυγκρότηση. Δεύτερον: Αντιμετώπιση άμεση και ανακούφιση των πολιτών από το δυσβάσταχτο κόστος της καθημερινότητας, από το δυσβάσταχτο οικονομικό κόστος, από το δυσβάσταχτο κόστος ζωής. Πρώτα απ’ όλα με την αντιμετώπιση του ενεργειακού κόστους. Ανακοινώσαμε ένα σχέδιο που προϋποθέτει βεβαίως ότι η ΔΕΗ θα περάσει από τον έλεγχο των μεγάλων funds και των ξένων συμφερόντων στον δημόσιο έλεγχο, στο δημόσιο συμφέρον.
Ανακοινώσαμε λοιπόν ένα σχέδιο που μπορεί να έχει άμεση εφαρμογή εντός εξαμήνου, ώστε να μειωθούν μεσοσταθμικά οι λογαριασμοί ρεύματος τη λιανική κατά 30% και για τα νοικοκυριά και για τις βιομηχανίες. Πώς; Μέσα από τη δυνατότητα που δίνει πια η Ευρωπαϊκή Επιτροπή να γίνουν μακροχρόνια διμερή συμβόλαια έξω από το Χρηματιστήριο Ενέργειας, της ΔΕΗ με παρόχους ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, ώστε να βρίσκονται έξω από τις διακυμάνσεις της αγοράς. Και όταν κάνει αυτό το βήμα η ΔΕΗ, θα σύρει τον ανταγωνισμό και των άλλων ιδιωτικών επιχειρήσεων σε αυτή την κατεύθυνση. Γιατί δεν το κάνουν τόσα χρόνια, παρά μονάχα όταν εμείς ανοίξαμε το μέγα θέμα της ΔΕΗ; Ανακοίνωσαν για ένα μόνο μήνα; Προσέξτε! Τέλη Οκτωβρίου τελειώνει το μπλε τιμολόγιο που είναι στα 11 ευρώ και το έχουν κάνει έτσι ώστε οι ηλικιωμένοι άνθρωποι να μην μπορούν να μπουν μέσω κάρτας πληρωμών, e-banking και δεν συμμαζεύεται. Το ανακοίνωσαν μόνο για λίγους μήνες αυτό, και βγήκε ο Μητσοτάκης στη ΔΕΘ και είπε «30% μείωση», αλλά στη χονδρική, όχι στη λιανική! Υπάρχει λοιπόν ο τρόπος να σπάσουν τα καρτέλ και υπάρχει ο τρόπος να πέσουν οι τιμές. Αρκεί να υπάρχει η πολιτική βούληση. Αρκεί να έχεις μια Επιτροπή Ανταγωνισμού που κάνει ελέγχους και αρκεί να αξιοποιήσεις και τις νέες τεχνολογίες για Παρατηρητήριο Τιμών στη διαδρομή από το χωράφι στο ράφι, ώστε να βλέπεις τα περιθώρια κέρδους που υπάρχουν σε κάθε αλυσίδα, σε κάθε κρίκο της αλυσίδας αυτής, και να παρεμβαίνεις και να επεμβαίνεις, είτε με πρόστιμα, είτε με νομοθετικές παρεμβάσεις, για να υπάρχει πλαφόν περιθωρίου κέρδους, όπως προτείναμε βεβαίως και για τα διυλιστήρια, καθότι το πλαφόν σε αυτή τη χώρα πρέπει να σταματάει έξω από τη δική τους πόρτα.
Να είναι μονάχα τα πρατήρια και στις εταιρείες εμπορίας. Υπάρχουν πολιτικές που μπορούν να μειώσουν το κόστος, το δυσβάσταχτο κόστος της καθημερινότητας. Και υπάρχουν πολιτικές που μπορούν να αντιμετωπίσουν και το πρόβλημα της στέγης, όχι να είναι η golden visa στη στέγη και να έρχονται ξένα εταιρικά σχήματα και να αγοράζουν μαζικά τα ακίνητα για ARBNB και να μειώνουν την προσφορά, ενώ είναι αυξημένη ζήτηση. Και φυσικά το σχέδιό μας για 50.000 κατοικίες και μέσα από τη δυνατότητα να χτιστούν νέες κατοικίες αλλά και την αξιοποίηση των ανενεργών δημόσιων και ιδιωτικών κατοικιών. Αυτό το κράτος ξέρει μέχρι και το τελευταίο τετραγωνικό στο σπίτι μας μέσω του ΕΝΦΙΑ. Και προσέξτε, λέει, δεν γνωρίζει, δεν γνωρίζει πόσα είναι τα ακίνητα του Δημοσίου που παραμένουν ανενεργά και δεν τα δίνουν στην αγορά για να μπορέσουν να πέσουν οι τιμές των ενοικίων. Αλλά το είπε ξεκάθαρα σε μια συνέντευξή του Κυρανάκης προχθές, θυμάστε… Όταν κάποιος χάνει, κάποιοι κερδίζουν και κερδίζουν οι ιδιοκτήτες Ε, αυτοί είναι το κόμμα των ιδιοκτητών. Εμείς λοιπόν είμαστε το κόμμα των μισθωτών. Είμαστε το κόμμα της αγροτιάς. Είμαστε το κόμμα των παραγωγών. Είμαστε το κόμμα των ανθρώπων που παράγουν και δημιουργούν σε αυτό τον τόπο. Και το τρίτο, ο τρίτος άξονας. Προσέξτε λίγο, αν κάποιοι σας πουν ότι θα έρθουν και θα ανοίξουν τους κρουνούς και θα τα δώσουν όλα, χωρίς να σας πουν από ποιους θα τα πάρουν για να τα δώσουν, να κρατήσετε μικρό καλάθι. Μάλλον σας κοροϊδεύουν. Είμαστε η μόνη πολιτική δύναμη που είπε ότι το πρόβλημα των ανισοτήτων και η ανάγκη στήριξης του κοινωνικού κράτους λύνεται βεβαίως με ένα άλλο παραγωγικό σχέδιο.
Βεβαίως με ένα σχέδιο στήριξης των μισθωτών της παραγωγής και της μεσαίας τάξης, αλλά και μ΄ ένα σχέδιο φορολόγησης του μεγάλου πλούτου. Όποιος σας πει ότι μπορεί να τα έχει με όλους καλά και να τα κάνει όλα καλά, απλά σας λέει ψέματα.
Εμείς λοιπόν, λέμε ότι θα στεναχωρήσουμε κάποιους, κάποιους θα στεναχωρήσουμε και λέμε ότι δεν θέλουμε να στεναχωρήσουμε τους μεσαίους, δεν θέλουμε να στεναχωρήσουμε τις εταιρείες που παράγουν. Θέλουμε να στεναχωρήσουμε αυτές τις 50, 60, 70 οικογένειες που συνήθως δηλώνουν και πατριώτες. Και δεν το αμφισβητώ, κάποιοι από αυτούς είναι, αλλά έχουν ένα τεράστιο πλούτο, ο οποίος τεράστιος πλούτος είναι στη χώρα μας και ο οποίος δεν φορολογείται. Διότι, ξέρετε, πλέον δεν βρίσκεται στο εισόδημα αυτός ο πλούτος, δεν καταγράφεται στο εισόδημα για να φορολογηθεί. Άμα δείτε τα Ε9 θα δείτε ότι είναι μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού αυτοί που δηλώνουν τα πραγματικά τους υψηλά περιουσιακά στοιχεία. Δεν δηλώνουν τα περιουσιακά στοιχεία, τα δηλώνουν αλλά δεν φορολογούνται παρά μονάχα στον ΕΝΦΙΑ. Και τι είπαμε λοιπόν; 1% στο 1% για να μαζέψουμε 2 δισεκατομμύρια παραπάνω, για να μπορέσουμε να στηρίξουμε τη νέα γενιά, τα σχολεία, τα νοσοκομεία, να δώσουμε τη 13η σύνταξη, πως θα δοθεί αλλιώς; με αέρα θα δοθεί η 13η σύνταξη; Εγώ ήμουν αυτός που βρήκα το 1 δισεκατομμύριο το 2019 για να δοθούν σε συνταξιούχους και πέσανε όλοι να με φάνε.
Και ήρθε ο Μητσοτάκης και έκοψε, τον έκοψε. Επτά χρόνια πέρασαν, ένα δισεκατομμύριο τον χρόνο. Επτά δισεκατομμύρια λιγότερα στους συνταξιούχους. Και κατηγορούν εμένα, αυτοί που την έκοψαν και κατηγορούν εμένα, ποιος την έκοψε τη 13η σύνταξη; Εγώ την έκοψα; πώς θα δοθεί λοιπόν πίσω; Πώς θα δοθεί πίσω αν δεν υπάρχει μια πολιτική αναδιανομής, μια πολιτική φορολόγησης των πολύ πλούσιων, ώστε να δοθούν τα χρήματα αυτά στους μεσαίους και στους φτωχούς;
Όσοι δεν σας πουν λοιπόν ότι στο πρόγραμμά τους έχουν και το στοιχείο της αναδιανομής, απλά ωραιοποιούν τα πράγματα και σας λένε ψέματα. Εμείς λοιπόν έχουμε στο πρόγραμμά μας και το σχέδιο της αναδιανομής και ταυτόχρονα ένα σχέδιο ανακούφισης της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας. Ναι, δεν μπορούν να αλλάξουν όλα από τη μια μέρα στην άλλη, αλλά τουλάχιστον έχουμε αποδείξει ότι έχουμε έγνοια για τους ανθρώπους της πραγματικής παραγωγής, για τους ανθρώπους της μισθωτής εργασίας.
Και κλείνω με δυο σκέψεις για τα θέματα τα αγροτικά. Είπα ήδη ότι πρέπει να σταματήσει αυτό το πάρτι, το όργιο της κατασπατάλησης των ευρωπαϊκών και των δημόσιων πόρων μέσω του ΟΠΕΚΕΠΕ που έχουμε γίνει ο καλύτερος πελάτης της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας. Δεν αρκεί όμως αυτό. Τα μαντάτα δεν είναι ευχάριστα από την Ευρώπη. Στην Ευρώπη για άλλη μια φορά μαζευτήκαμε και δεν αποφάσισαν τίποτα σε σχέση με την αύξηση των ιδίων πόρων του ευρωπαϊκού προϋπολογισμού. Αυτό διαμηνύει την πιθανότητα και νέας μείωσης των ΚΑΠ, των κοινών αγροτικών πόρων. Άρα λοιπόν, κάτι πρέπει να κάνουμε.
Πως θα ενισχύσουμε την παραγωγή; Πρέπει να βρούμε τον τρόπο μέσα από το Εθνικό Ταμείο Σύγκλισης, μέσα από ιδίους πόρους να ενισχύσουμε την παραγωγή, να δημιουργήσουμε υποδομές που θα είναι δίπλα στον αγρότη και στον κτηνοτρόφο. Να έχει ο κτηνοτρόφος δυνατότητα να είναι δίπλα του κτηνίατροι, που θα είναι από την πολιτεία. Το Δημόσιο θα τους συντηρεί για να τους έχει δίπλα στους κτηνοτρόφους. Να έχει ο αγρότης το Γεωπόνο δίπλα του, να υπάρχει ένα κεντρικό σχέδιο.
Στην ΔΕΘ λοιπόν, ανακοίνωσα πρώτον την μεταφορά του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης από την Αθήνα στη Λάρισα, εδώ στον κάμπο, εδώ που είναι η καρδιά της παραγωγής. Και επίσης στο σχέδιό μας είναι το Μητρώο Αγροτών να οδηγήσει στη δημιουργία ενός Αγροτικού Επιμελητηρίου, το οποίο θα εκλέγει ένα Εθνικό Αγροτικό Συμβούλιο, ώστε οι ίδιοι οι αγρότες να είναι δίπλα στο Υπουργείο Ανάπτυξης και Τροφίμων, στο Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, το ΥΠΑΑΤ και να έχουν οι ίδιοι οι εκπρόσωποι πιστοποιημένοι εκπρόσωποι των αγροτών, τον σχεδιασμό της στρατηγικής της εθνικής στρατηγικής για την αγροτική και κτηνοτροφική παραγωγή.
Επίσης, το σχέδιό μας είναι να ξαναφέρουμε τη δυνατότητα της μείωσης του ενεργειακού κόστους για τους αγρότες και τους κτηνοτρόφους μέσα από τις ενεργειακές κοινότητες. Προσέξτε μία από τις μεγαλύτερες μεταρρυθμίσεις που κάναμε το 2018 ήταν η Ενεργειακές Κοινότητες, όπου δίναμε τη δυνατότητα στα προγράμματα Νet Μetering να μπορούνε να μπούνε συνεταιρισμοί, Δήμοι, αγροτικοί συνεταιρισμοί, κοινότητες και πολίτες. Εσείς το είχατε αξιοποιήσει εδώ στον Δήμο της Αγιάς από το 2016 και ήσασταν από τους λίγους τυχερούς που προλάβανε.
Δεν είναι τύχη, είναι και στρατηγική. Είναι και η ικανότητα του Δημάρχου σας, και προλάβατε, πριν η καταστροφική αυτή κυβέρνηση το 2024 έρθει να καταργήσει το πρόγραμμα Νet Μetering και να το μετατρέψει σε Νet Billing. Γιατί σας λέω κινέζικα για κάποιους να το εξηγήσω. Το πρόγραμμα που συμψηφίζει την ενέργεια παράγεις με τα φωτοβολταϊκά, ο Δήμος έγινε αυτοπαραγωγός, παρήγαγε ενέργεια με τα φωτοβολταϊκά και το έδινε στο δίκτυο. Το δίνει στο δίκτυο, σταμάτησε αυτό το πρόγραμμα και έτσι συμψηφίζει και δεν πληρώνει σχεδόν ούτε ευρώ ενεργειακό κόστος. Και από ότι μου είπε, πριν από λίγο, εξοικονομεί 500.000 ευρώ το χρόνο τουλάχιστον, κόστος το οποίο θα επιβαρύνει τους δημότες, τα δημοτικά τέλη, τα κοινωνικά έργα που δεν θα έκανε ο Δήμος αν είχε αυτό το κόστος. Φανταστείτε λοιπόν αν αυτή η αθλιότητα Σκυλακάκη – Μητσοτάκη δεν συνέβαινε το 2024 και είχαν τη δυνατότητα σήμερα, όπως εμείς είχαμε σχεδιάσει με ενεργειακές κοινότητες, όλοι οι Δήμοι της χώρας να μπορούν να παράγουν ενέργεια και να συμψηφίζουν στο δίκτυο. Φανταστείτε πόσο χαμηλότερο θα ήταν το ενεργειακό κόστος για την τοπική αυτοδιοίκηση. Πώς θα γλιτώναμε, ένα μέρος του δυσβάσταχτου ενεργειακού κόστους. Γιατί το καταργήσανε; Για τον ίδιο λόγο που ώθησαν τις ενεργειακές κοινότητες και δώσανε τον ενεργειακό χώρο αποκλειστικά στους μεγάλους εταιρικούς ομίλους και δεν τους δώσανε στους Δήμους, δεν το δώσανε στις κοινότητες, δεν το δώσανε σε αγροτικούς κτηνοτροφικού συνεταιρισμούς.
Εμείς λοιπόν έχουμε ένα σχέδιο ενεργειακής δημοκρατίας απέναντι στο εφαρμοζόμενο σήμερα σχέδιο ενεργειακής ολιγαρχίας, γιατί αυτό έχουμε σήμερα. Μια ενεργειακή ολιγαρχία, μόνο για τους λίγους. Και έχουμε και ένα σχέδιο, να πω και αυτό. Ούτε ένα πάνελ φωτοβολταϊκού σε καλλιεργήσιμη γη. Τα πάνελ να μπούνε στις στέγες, στις στάνες και στις αγροτικές εγκαταστάσεις. Εκεί να μπουν τα πάνελ και να επιδοτηθούν για να μπουν κι όχι σε καλλιεργήσιμη γη, όχι σε γη η οποία δεν είναι σε αφθονία η καλλιεργήσιμη γη, πρέπει να την προστατεύσουμε. Θα ενισχύσουμε επίσης τους νέους αγρότες, με επιδότηση στα 100.000 ευρώ για την έναρξη των δραστηριοτήτων τους και 10% αύξηση σ’ αυτή την επιδότηση σε όσους μπαίνουν σε συνεταιρισμούς, πρέπει να ενισχύσουμε το συνεταιριστικό κίνημα. Έχουμε επίσης σχέδιο να μεταρρυθμίσουμε ριζικά τον ΕΛΓΑ, γιατί ο ΕΛΓΑ σήμερα δεν αποζημιώνει τις πραγματικές πληγές του αγροτικού και κτηνοτροφικού κόσμου.
Έχουμε μια σειρά από παρεμβάσεις οι οποίες μπορούν να δώσουν ανάσα, πνοή, προοπτική. Δεν θα αλλάξουν τα πράγματα από τη μια μέρα στην άλλη, αλλά τουλάχιστον θα ξέρετε ότι υπάρχει μια κυβέρνηση που νοιάζεται για τους φτωχούς και τους αδύναμους, για τους μεσαίους, για τους αγρότες, για τους μισθωτούς, για τους κτηνοτρόφους και τους παραγωγούς. Αυτό μονάχα θέλω να σας πω. Ότι θα έχετε μια κυβέρνηση που θα νοιάζεται και όχι μια κυβέρνηση που θα αδιαφορεί για τον πόνο σας. Να είστε καλά. Σας ευχαριστώ θερμά».
Διαβάστε περισσότερα