Αυτές οι γραμμές γράφονταν τη στιγμή που από το γειτονικό δημοτικό σχολείο ακουγόταν η μουσική που θα συνόδευε την καλοκαιρινή γιορτή των παιδιών. Μεταξύ των σχεδόν αποκλειστικά ξενόγλωσσων τραγουδιών και του νικηφόρου για τη Βουλγαρία «Bangarangα». Κι έτσι ήρθε στο μυαλό μου η αντίθεση των τόσων Αθηναίων και μη, που περίμεναν υπομονετικά στην ουρά, στο μετρό του Συντάγματος, για να παίξουν στο πιάνο με ουρά.
Σκηνή βγαλμένη από όνειρο, με δεδομένο πως όλοι μας θεωρούμε ότι η κοινωνία έχει ξεφύγει και το μόνο που υπάρχει είναι η βία σε κάθε ηλικιακή ομάδα αλλά και τα ασήκωτα προβλήματα. Δεν θα διαφωνήσω και με τα δύο φαινόμενα, ωστόσο το πιάνο με ουρά έφερε στην επιφάνεια μια Ελλάδα που ζητά ευκαιρίες ανάδειξης, που ζητά ανάσες προτού βουτήξει ξανά κάτω από την επιφάνεια, στον βυθό της καθημερινότητας.
Από το γαλάζιο γιλέκο του viral διανομέα ξεπήδησαν «τα γαλάζια σου γράμματα» που τραγούδησε μια άλλη κυρία σχεδόν κρυμμένη πίσω από το πιάνο, επειδή η ανάγκη της ήταν να τραγουδήσει και όχι να γίνει viral. Μικρά παιδιά ξεδίπλωσαν όχι μόνο το ταλέντο τους αλλά και τον κόπο που έχουν καταβάλει μεταξύ σχολείου και άλλων υποχρεώσεων να μάθουν μουσική σωστά, με νότες και πεντάγραμμα. Μπροστά στα πλήκτρα κάθισαν και άνθρωποι πιο κλασικού ρεπερτορίου, ακούστηκε το «Nessun Dorma» του Giacomo Puccini, το «Love Story» του Francis Lai, το «Interstellar» του Hans Zimmer αλλά και η «Μισιρλού» και το «Σ’ αγαπώ γιατί είσ’ ωραία» και πολλά και πολλά άλλα ων ουκ έστιν αριθμός.
Κι όμως, αυτοί οι άνθρωποι δεν εκτέθηκαν μπροστά σε ένα περαστικό κοινό για να κάνουν το ψώνιο τους. Βρήκαν μια ευκαιρία ανάμεσα στο τρέξιμο και το άγχος τους να δώσουν μια ανάσα στον εαυτό τους. Ετσι κατάφεραν να σταματήσουν τον αδυσώπητο χρόνο και άλλων επιβατών και να ανασάνουν μαζί τους και εκείνοι. Πιάνο με ουρά λοιπόν… γιατί στην τελική ο πνιγμένος από την ουρά του πιάνου πιάνεται.
*Υπεύθυνος Τύπου & Επικοινωνίας Γραφείου ευρωβουλευτή Νίκου Παπανδρέου
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr