Αυτό που συμβαίνει από το 2023 στην Αριστερά είναι χωρίς ιστορικό προηγούμενο. Ο Αλέξης Τσίπρας, που με την ηγεσία του αναδείχτηκε σε κυβερνώσα, παραιτήθηκε από επικεφαλής της και αργότερα από τη Βουλή και το κόμμα. Και μετά από μια δύσκολη κριτική διαδρομή και μια εξίσου δύσκολη «κάθοδο» στην κοινωνία οδηγήθηκε βαθμιαία στην πεποίθηση ότι τα κομματικά σχήματα του χώρου, του ΣΥΡΙΖΑ συμπεριλαμβανομένου, έχουν κλείσει τον κύκλο τους. Οτι η συγκυρία απαιτεί κάτι νέο και ικανό να αποτελέσει αξιόπιστο και αποτελεσματικό πόλο συσπείρωσης ότι μόνο της Αριστεράς, αλλά συνολικά της κερματισμένης προοδευτικής παράταξης. Η ΕΛΑΣ υπήρξε αποτέλεσμα αυτής της σύλληψης, ενώ η προσδοκία μιας νικηφόρας συμπαράταξης συσπείρωσε μια αξιόλογη ομάδα. Νέους, αλλά και έμπειρους.
Στην πολιτική όμως, όπως και στη ζωή εξάλλου, κάθε κίνηση προκαλεί ποικίλες αλλαγές και μετακινήσεις σε όλο το πολιτικό φάσμα. Η δημοσκοπική εκτίναξη και σταθεροποίηση της ΕΛΑΣ στη δεύτερη θέση και η σαφής απειλή που εκπροσωπεί για την παντοδυναμία της Ν.Δ. οδήγησαν τον Μητσοτάκη να ξεχάσει την ευρωπαϊκή του ψυχρότητα και να προσφύγει σε μια βαλκανική στρατηγική τοξικότητας. Τον Ανδρουλάκη να αντιδράσει με ανούσια αναπαλαίωση του διμέτωπου. Τα μικρότερα σχήματα σε μια άγονη εχθρική στάση απέναντι στο νέο σχήμα. Ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ, και δευτερευόντως η Νέα Αριστερά, ανεξάρτητα από το εύρος της επιρροής τους, δοκιμάζονται από αποχωρήσεις, διασπάσεις, παραιτήσεις βουλευτών. Μέχρι την οριακή παραίτηση Φάμελου, που είναι άγνωστο πού θα οδηγήσει.
Αν θέλουμε να συνοψίσουμε κάπως σχηματικά, μπορούμε να πούμε ότι ανάμεσα στο προβληματικό χτες και της ΕΛΑΣ κινείται μια Αριστερά της αμηχανίας. Πιθανότατα, αν πιστέψουμε τις μετρήσεις, αυτό δεν έχει να κάνει τόσο με τον κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ, όσο με ένα τμήμα των στελεχών, των βουλευτών και του μηχανισμού του. Οι κοινές διαδρομές, οι αντοχές όταν το αντι-ΣΥΡΙΖΑ μέτωπο οργίαζε, η στήριξη της αριστερής κυβέρνησης είναι ένα ηθικό, συναισθηματικό, αλλά και πολιτικό κεφάλαιο για ανθρώπους που έδωσαν δύσκολες μάχες. Ενα κεφάλαιο που δεν είναι εύκολο να αποφασίσουν αν θα το διαθέσουν σε μια νέα προσπάθεια, με διαφορετικές πολιτικές και πολιτιστικές προδιαγραφές από τις προηγούμενες. Ή σε μια προσπάθεια να διασωθεί και να αναστηλωθεί εκείνο που φυλλορροεί.
Ενδημούν εδώ όλοι οι κίνδυνοι, που γεννάει και πολλαπλασιάζει η κρίση. Επίσης οι προσωπικές φιλοδοξίες και διαφορές, καθώς και τα κομματικά τιμάρια, που παρατηρούνται κυρίως σε κόμματα που άσκησαν ή διεκδικούν εξουσία. Σε τελευταία ανάλυση πάντως ο καθένας αποφασίζει με βάση τη συνείδησή του. Και το προσωπικό του αύριο, αν θέλετε, ενταγμένο σε μια συλλογική προσπάθεια. Αυτό θα κρίνει το μέλλον του ΣΥΡΙΖΑ -και αν έχει μέλλον. Για το μέλλον της παράταξης, όμως, συνεπώς και της χώρας, ο κλήρος έχει πέσει αλλού: στην ΕΛΑΣ. Που επιμένει ότι απαγορεύονται αυστηρά παρεμβάσεις και συμβουλές στις εξελίξεις άλλου κόμματος. Επιμένει όμως -αυτή είναι εξάλλου η ουσία της ύπαρξής της- και στη συμπαράταξη, πανστρατιά, στράτευση όλων χωρίς ρεζερβέ θέσεις. Εννοείται…
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr