22/08/2026 11:07 πμ.
Οι διαδηλώσεις στην Βολιβία έχουν ενταθεί τις πρόσφατες εβδομάδες. Η κανονικότητα και η κοινωνική ειρήνη που τόσο διαχρονικά ποθούν οι καπιταλιστές έχουν θρυμματιστεί. Οι δεκάδες των οδικών αποκλεισμών στις στρατηγικές διαδρομές που συνδέουν την Λα Παζ με την Cochabamba, το Oruro, και τα συνοριακά περάσματα προς την Χιλή και το Περού συνεχίζουν να πολλαπλασιάζονται, παρά την απάνθρωπη καταστολή από την αστυνομία, τις παραστρατιωτικές συμμορίες, και τους μισθωμένους τραμπούκους — προς τους οποίους το προλεταριάτο έχει απαντήσει με αυθεντική, οργανωμένη ταξική βία.
Η εμπορευματική κοινωνία, μέσω των όμοιων με τσακάλια εκπροσώπων της και των όμοιων με όρνεα δημοσιογράφων της, σπεύδει να ξεράσει τις ιδεολογίες και το ταξικό της μίσος ενάντια στους εξεγερμένους. Αρχικά, κατηγορώντας τους επαναστάτες πως είναι, στο σύνολο τους, υποστηρικτές του Έβο Μοράλες (χειραγωγημένοι από τα απομεινάρια της ιδεολογίας του MAS), συγκαλύπτοντας το γεγονός ότι οι ημέρες αυτές των διαδηλώσεων στους δρόμους δεν αφορούν κάποια ξεχασμένη φιγούρα, αλλά μάλλον την απάντηση της εργατικής τάξης στις άθλιες συνθήκες διαβίωσης και τις πολιτικές λιμοκτονίας των μαριονέτων της εξουσίας που επιδιώκουν την επιτάχυνση της λεηλασίας των πόρων (νερό, λίθιο, γη, ορυκτά) και να επιβάλλουν περισσότερα μέτρα λιτότητας.
Εντωμεταξύ, οι οργανώσεις που σχετίζονται με την Συνομοσπονδία Εργαζομένων Βολιβίας (COB), καθώς και οι εξορυκτικοί τομείς, οι αγρότες χωρικοί, και οι ιθαγενικές ομάδες ενέτειναν τις διαμαρτυρίες τους απαιτώντας την παραίτηση του Προέδρου Ροντρίγκο Παζ. Οι «κοινωνικοί ηγέτες» (ή μάλλον οι πυροσβέστες γραφειοκράτες) κατήγγειλαν την «διευρυνόμενη προδοσία οργανώσεων της βάσης από την κυβέρνηση» και απέρριψαν τις επίσημες προσκλήσεις για διάλογο. Αλλά για εμάς, τους αναρχο-κομμουνιστές, όλες αυτές οι διαμαρτυρίες είναι μια απάτη — δεν υπάρχει τέτοια προδοσία, μιας και πρόκειται απλά για την φυσική συμπεριφορά της μπουρζουαζίας, να επιβάλλει την θέληση της ώστε να εξασφαλίσει την συνεχιζόμενη κυριαρχία του Κεφαλαίου.
Τα εργατικά σωματεία, μακράν από το να είναι ένα όπλο στον αγώνα ενάντια στο κεφάλαιο, αποτελούν ένα εργαλείο άψογα ενσωματωμένο στο σύστημα, εξυπηρετώντας ως διαμεσολαβητές και συμφιλιωτές μεταξύ της άρχουσας τάξης και των εκμεταλλευομένων, προκειμένου να ρυθμίζουν το κόστος του εργατικού δυναμικού και να αποτρέπουν την εργατική τάξη από την εξέλιξη της σε επαναστατική δύναμη. Ένα ακόμη από τα απεχθή χαρακτηριστικά τους είναι ότι μεθοδεύουν τον κατακερματισμό της μαζικής ισχύος της εργατικής τάξης σε επιμέρους συμφέροντα, και συμβάλλουν έτσι στον διχασμό του αγώνα, ενώ καλλιεργούν την ψευδαίσθηση πως κάθε εργασιακός τομέας, φυλή, ή εθνοτική ομάδα διατηρεί ειδικά συμφέροντα διακριτά από εκείνα των υπολοίπων.
Όπως ακριβώς συνέβει πρόσφατα στο Εκουαδόρ με την CONAIE (Συνομοσπονδία Ιθαγενικών Εθνοτήτων του Εκουαδόρ) — η οποία εξυπηρέτησε μόνο στην συκοφάντηση, την απαξίωση, και την καταστολή των διαδηλώσεων — οι μεγάλες γραφειοκρατικές «βανγκαρδίστικες» οργανώσεις που ηγούνται των διαπραγματεύσεων (υπάρχει πράγματι ο,τιδήποτε προς διαπραγμάτευση με τους ταξικούς εχθρούς μας;) προσπαθούν για μια ακόμη φορά να οδηγήσουν την εργατική τάξη στην παγίδα των αστικών δημοκρατικών αυταπατών, έτσι ώστε τα πάντα να παραμείνουν όπως έχουν ή και να χειροτερεύσουν ακόμη περισσότερο.
Η κυβέρνηση του ουτιδανού Ροντρίγκο Παζ έσπευσε να διαπραγματευθεί συμφωνίες ώστε να διχάσει το κίνημα, προτείνοντας παραχωρήσεις σε κάποιους από τους τομείς της κινητοποίησης. Διαπραγματεύτηκε με τις κοοπερατίβες, καταργώντας το χρέος των 95 εκατομμυρίων μπολιβιάνος που χρωστούσαν στο Ταμείο Εθνικής Υγείας και διατηρώντας την επιδότηση των καυσίμων. Διαπραγματεύτηκε επίσης με το σωματείο διδασκόντων και την COB στο Ελ Άλτο, ενώ υπέγραψε μια συμφωνία με τους ηγέτες των «Κόκκινων Ponchos» στην Λα Παζ. Οι τομείς αυτοί σταδιακά αποσύρθηκαν από την σύγκρουση. Έγινε προφανές ότι κάποια από τα απλά μέλη της βάσης κατήγγειλαν τους ηγέτες τους για την υπογραφή των συμφωνιών.
Θα θέλαμε να αναφέρουμε ένα απόσπασμα από ένα κείμενο που διακινείται στο διαδίκτυο το οποίο τονίζει και συμβάλλει στα προαναφερθέντα (αν και δεν συμμεριζόμαστε την άποψη του για την «εργατική δημοκρατία»), φανερώνοντας τον τρόπο με τον οποίο οι μαφίες αυτές των «επαγγελματιών των αγώνων και των κινητοποιήσεων» αποτελούν τους πραγματικούς νεκροθάφτες οποιασδήποτε επαναστατικής προσπάθειας:
«Ενώ στις 30 του Μάη, οι αυτο-οργανωμένες Γενικές Συνελεύσεις όπως εκείνη της Patacamaya — με την συμμετοχή των εκπροσώπων από τις 77 κοινότητες της επαρχίας της Aroma —είχαν αποφασίσει, όπως συνέβει άλλωστε παντού στην χώρα όλη, να απορρίψουν τον διάλογο με την κυβέρνηση, να απαιτήσουν την παραίτηση της, και να διατηρήσουν επ’ αόριστον τα οδοφράγματα, ριζοσπαστικοποιώντας την κινητοποίηση — με τους 93 σήμερα οδικούς αποκλεισμούς, συγκρινόμενους με τους 60 πριν από δυο ημέρες — η ηγεσία της COB, της βασικής εργατικής ομοσπονδίας, απορρίπτει για μια ακόμη φορά την ευθύνη της και αναβάλλει — με πρόσχημα την ασφάλεια — την Εθνική Γενική Συνέλευση, όπου μια απόφαση έπρεπε να ληφθεί σήμερα: για την διαπραγμάτευση με την κυβέρνηση ή την συνέχεια του αγώνα μέχρι την πτώση της. Ενώ σε μια προσπάθεια αποτροπής της Συνέλευσης αυτής, η ηγεσία της COB δεν έχει ακόμη ορίσει κάποια ημερομηνία για την επόμενη.
Η στάση της ηγεσίας της COB είναι φανερή σε όλους.
Πολυάριθμες αυτο-οργανωμένες επιτροπές είχαν καλέσει σε συμμετοχή στην Συνέλευση αυτή ώστε να αποφασίσουν την συνέχεια του αγώνα ανατροπής της κυβέρνησης, ενώ ήταν βέβαιο ότι θα εξασφάλιζαν την πλειοψηφία, παρασύροντας και τα απλά μέλη της βάσης της COB μαζί τους. Αυτό θα είχε ουσιαστικά μεταμορφώσει αυτή την ανοικτή συνέλευση της COB σε μια αυτο-οργανωμένη εθνική ηγεσία για τον αγώνα ανατροπής της κυβέρνησης. Η ηγεσία της COB έχει αποδείξει σήμερα ότι δεν επιθυμεί να ανατρέψει την κυβέρνηση και πως, κατά συνέπεια, δεν θέλει στο τωρινό εξεγερσιακό κίνημα να ηγηθούν εκείνοι που βρίσκονται στις πρώτες γραμμές του..
Είναι πολλοί εκείνοι που το θεωρούν αυτό προδοσία.
Ταυτόχρονα, τίποτε απ’ όλα αυτά δεν εκπλήσσουν πολλούς, δεδομένου οτι η COB είχε ήδη προδώσει την πρώτη φάση του κινήματος τον Δεκέμβριο/Ιανουάριο του 2026, και πάνω απ΄ όλα, δεν αποθαρρύνουν κανέναν επειδή οι αυτο-οργανωμένες επιτροπές είχαν προειδοποιήσει ευρέως για όσα επρόκειτο να συμβούν.
Τίποτε απ’ όλα αυτά δεν θα καταστρέψει το κίνημα. Θα ενθαρρύνει απλά τις αυτο-οργανωμένες επιτροπές να εδραιώσουν οι ίδιες την εθνική δημοκρατική ηγεσία [SIC!], που το κίνημα στερείται και θα είχε διαμορφωθεί σήμερα» [Πληροφορία που αντλήθηκε από το Luttesinvisibles]
Αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο ο αριστερισμός, ο συνδικαλισμός και η πολιτοκρατεία δρουν. Σήμερα σε οδηγούν σε απεργία, αλλά πριν ή κατά την διάρκεια της, σε έχουν ήδη πουλήσει στα άπληστα εταιρικά συγκροτήματα και τις πολιτικές τους οικογένειες.
Εφόσον παραμένουμε εγκλωβισμένοι στην αφήγηση πως ο αγώνας αυτός αφορά την υπεράσπιση της δημοκρατίας και της ανεξαρτησίας ενάντια στην άνοδο της άκρας δεξιάς και του φασισμού, θα παραμένουμε καταδικασμένοι σε έναν αγώνα που αποτυγχάνει να διαταράξει τις δομές του καπιταλιστικού συστήματος, μετακινούμενοι απλά από την μια κυβέρνηση στην άλλη, καθώς η εθνικιστική μπουρζουαζία στρώνει τον δρόμο για την άφιξη εκκεντρικών, ακόμη πιο αδίστακτων αστικών τάξεων (των Μιλέϊ, των Νομπόα, των Μπουκέλε, των Τραμπ).
Η Βολιβία διαθέτει μια μακρόχρονη παράδοση αγωνιστικού πνεύματος στο πεδίο του ταξικού αγών (από τον εργατικό ξεσηκωμό του 1952 ως τους αγώνες για το νερό (το 2000) και το αέριο (το 2003). Οι ημέρες αυτές του αγώνα έχουν καταστεί εφικτές χάρη στην ύπαρξη μιας κοινότητας αγώνα (μιας συλλογικής προοπτικής, δικτύων υποστήριξης, συνελεύσεων, ομάδων λογιστικής υποστήριξης)· ενώ είναι σαφές ότι, παρά το γεγονός πως το μέγεθος και μόνο ενός κινήματος δεν το καθιστά άτρωτο, χωρίς την κοινωνική βάση που ρίχνεται στον αγώνα και αλληλουποστηρίζεται, η κοινωνική ειρήνη του καπιταλισμού θα επιβάλλεται με όλο και πιο βίαιο τρόπο, ακόμη κι αν το προλεταριάτο βρίσκεται σε μια κατάσταση ακραίας επισφάλειας και δυστυχίας (δες την περίπτωση της Αργεντινής).
ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΞΕΓΕΡΣΗ;
Από την άλλη πλευρά, θα πρέπει να διευκρινιστεί ότι σήμερα, η κατάσταση της προλεταριακής εξέγερσης στην Βολιβία δεν προκύπτει εντός της συνάφειας της παγκόσμιας επανάστασης· αντίθετα, συμβαίνει εντός μιας δίνης αντεπανάστασης όπου η μπουρζουαζία δίνει απελπισμένο αγώνα δρόμου που για την καπιταλιστική συσσώρευση — επιταχύνοντας τον πόλεμο, την οικοκτονία, και τον τεχνολογικό έλεγχο. Οι πράξεις της αστικής παράταξης εκφράζουν τους νέους φασισμούς και τα νέα δικαιώματα τείνουν να επιδεινώνουν τις ταξικές αντιφάσεις, παρ’ ότι αυτό δεν σημαίνει ότι η τάξη μας θα απαντήσει αυτόματα με ευφράδεια και δυναμισμό στις καπιταλιστικές επιθέσεις. Είναι σαφές ότι δεν μπορούμε να αφήσουμε τα πάντα στον αυθορμητισμό.
Αν η ρεφορμιστική Συνομοσπονδία Εργαζομένων Βολιβίας (COB) ηγείται στον αγώνα μετά την παρακμή του ΜAS, αυτό οφείλεται στο γεγονός, για την ακρίβεια, ότι οι συνθήκες δεν έχουν ακόμη ωριμάσει αρκετά ώστε να παρέχουν κάποιο αντίβαρο που θα διευρύνει μια εξαπλωμένη εξέγερση πέρα από τα όρια των μετριοπαθών αιτημάτων για δημοκρατία και αριστερισμό. Ωστόσο, η υπέρβαση της κατάστασης αυτής δεν εξαρτάται ειδικά από την θέληση και μόνο κάποιων λίγων ατόμων ή κάποιας οργάνωσης· αντίθετα, μπορεί μόνο να είναι το αποτέλεσμα εκτιμήσεων και ρήξεων εντός της ανάπτυξης ακριβώς του ίδιου του αγώνα.
Δυο δεκαετίες ξεσηκωμών σε όλον τον κόσμο επαληθεύουν για μια ακόμη φορά ότι ο αγώνας κάτω από τις σημαίες των ρεφορμιστικών και προοδευτικών τομέων της αριστεράς μας καταδικάζει στο τέλμα και τις κρίσιμες υπαναχωρήσεις που υπονομεύουν το συλλογικό ηθικό του προλεταριάτου. Δεν προκαλεί έκπληξη λοιπόν ότι, στην Βολιβία, παρά την ύπαρξη σήμερα μιας εξαιρετικά μαχητικής προλεταριακής κοινότητας αγώνα, οι περιορισμοί που επιβάλλουν η σύγχυση και η απάθεια, φέρουν το ρίσκο του εξαναγκασμού της εξέγερσης σε αδράνεια.
Σημαίνει αυτό ότι πρέπει να σταθούμε με τα χέρια διπλωμένα περιμένοντας «εωσότου οι συνθήκες είναι ώριμες;» Δεν είναι αυτή η γνώμη μας. Αν και γνωρίζουμε ότι δεν βρισκόμαστε καν σε κάποια «προ-επαναστατική» φάση, δεν πρόκειται για το τέρμα της διαδρομής, ούτε και σημαίνει τον τερματισμό του αγώνα, πόσο μάλλον την οριστική μας ήττα.
Τα υλικά δεδομένα φανερώνουν τον προλεταριακό αγώνα, όχι όπως θα έπρεπε να είναι, αλλά όπως είναι: αντιφατικός εν μέσω χάους και εξέγερσης, με την αναπόφευκτη παρέμβαση στα αρχικά του στάδια διαταξικών και ρεφορμιστικών τομέων που θα επιδιώξουν να κεφαλαιοποιήσουν την κατάσταση προς όφελος τους. Δεν θα προκύψει ποτέ κάτω από ιδανικές συνθήκες ή όποτε μας βολεύει. Αυτό εξηγεί γιατί είναι ανούσια η απομόνωση μας στο όνομα της επαναστατικής καθαρότητας. Ως υποκινητές και επαναστάτες, οφείλουμε να ενθαρρύνουμε το ξεπέρασμα των οργανώσεων εκείνων που έχουν αποδειχθεί αναχρονιστικές ώστε να διευρύνουμε τον αγώνα — όχι για να τις «βελτιώσουμε ή αλλάξουμε από το εσωτερικό τους», αλλά για να τις διασπάσουμε, να τις ξεπεράσουμε, και να δημιουργήσουμε τις δικές μας αυτόνομες οργανώσεις που εξυπηρετούν τα δικά μας ταξικά συμφέροντα… και ούτω καθ’ εξής, μέχρι την κοινωνική επανάσταση.
Είναι παράλογη η σκέψη ότι μετά από δεκαετίες διάλυσης του προλεταριάτου και των δομών του της αντίστασης και του ριζοσπαστικού αγώνα (είτε μέσω της καταστολής είτε της αφομοίωσης), θα κινητοποιηθεί ξαφνικά ώστε να εξαπολύσει την έφοδο προς τον ουρανό με ένα επαναστατικό πρόγραμμα στο ένα χέρι και μια σημαία με την αναγραφή Omnia sunt communia στο άλλο. Δεν είναι αυτός ο τρόπος με τον οποίο συμβαίνει ο ταξικός αγώνας. Δεν είναι πως το προλεταριάτο αρχικά «αποκτά συνείδηση, γίνεται επαναστατικό, και τότε είναι που ξεκινά τον αγώνα», αλλά μάλλον είναι στην διαδικασία του αγώνα (πάντα ταραχώδους, περίπλοκου, πλήρους αντιφάσεων και σφαλμάτων) όταν αναπτύσσει την συνείδηση του και φανερώνει την επαναστατική του προοπτική — ή, έστω, όταν τα ατιμωτικά όρια του ρεφορμισμού γίνονται πια φανερά, υποχρεώνοντας το να αναστοχαστεί τις μεθόδους του αγώνα.
Οι τομείς που είναι ήδη βαθιά ενσωματωμένοι στις οργανώσεις βάσης — και έχουν συνειδητοποιήσει πια ότι η ανάθεση του αγώνα σε άλλους δεν μπορεί παρά να οδηγήσει μόνο σε αδιέξοδο — πρέπει να επιλύσουν το πρόβλημα αυτό και να αναδιοργανωθούν ώστε η αντίφαση αυτή να ξεπεραστεί.
Η κυβερνητική απάντηση είναι σαφής: στρατιωτικός νόμος, λογοκριτικοί νόμοι, κτηνώδης καταστολή, και με το δάκτυλο στην σκανδάλη αστυνομία ώστε ο ξεσηκωμός να καταπνιγεί όσο πιο σύντομα γίνεται. Παρά τους θανάτους, δεν τα έχει καταφέρει ακόμη, και η απελπισία της μεγαλώνει. Τι υπάρχει όμως στην άλλη πλευρά του οδοφράγματος; Θα συνεχίσουμε να διατηρούμε την ανόητη ελπίδα ότι άλλες προοδευτικές κυβερνήσεις ή ότι η Σινο-Ρωσική-Ιρανική παράταξη θα παρέμβουν από το εξωτερικό ώστε να μας σώσουν; Όλα τα Κράτη είναι εχθροί του προλεταριάτου, και αργά ή γρήγορα θα μας τσακίσουν ή θα μας παραδώσουν ως λάφυρα στους αντιπάλους τους. Το προλεταριάτο δεν έχει φίλους μεταξύ των αστών· μπορεί να βασιστεί μόνο στην δική του δύναμη, στην ιστορική του μνήμη, και τις μεθόδους του αγώνα του.
Η πυριτιδαποθήκη παραμένει κοντά στο φυτίλι· οι διαδηλώσεις συνεχίζονται, και οι συνελεύσεις στις γειτονιές παραμένουν ισχυρές, αλλά δεν πρέπει να επαναπαυθούμε. Γνωρίζουμε ότι ένα από τα αδύνατα σημεία κάθε ξεσηκωμού είναι πως όσο περισσότερο διαρκεί, τόσο μεγαλύτερο το βάρος της εξάντλησης και της απελπισίας που επιβαρύνουν τους εξεγερμένους. Η έλλειψη βασικών αναγκαιοτήτων, φαρμάκων, και προμηθειών επιδεινώνεται από τους οδικούς αποκλεισμούς και την έλλειψη καυσίμων, και το γεγονός αυτό είναι κρίσιμο για την συνέχεια της προλεταριακής αντίστασης.
Αυτό που συμβαίνει ωστόσο στην Βολιβία θα πρέπει να μας παρέχει ανεκτίμητης αξίας διδάγματα για το οπλοστάσιο μας στον ταξικό πόλεμο. Είτε κινούμαστε στην κατεύθυνση της κατάργησης του κεφαλαίου, του χρήματος, της αγοράς, του Κράτους, και των τάξεων… ή θα συνεχίσουμε να υποφέρουμε κάτω από το σύστημα αυτό.
Ζήτω η προλεταριακή εξέγερση στην Βολιβία!
Μαζί με όσους αγωνίζονται!
Ούτε αριστερά ούτε δεξιά!
Θάνατος στο Κράτος και το κεφάλαιο!
Ενάντια στην Εναντίωση– Ιούνιος 2026
[Contra la contra] [GCI-ICG] Bolivia: At the Crossroads Between Insurrection and Counterrevolution » TŘÍDNÍ VÁLKA # CLASS WAR # GUERRE DE CLASSE