Τη σχέση που έχει αναπτύξει με το παιδί που απέκτησε μέσω αναδοχής, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο εκείνο επιλέγει να την αποκαλεί, περιέγραψε η ηθοποιός Ελένη Καρακάση.
Η ηθοποιός αποκάλυψε πως κάποιες φορές το παιδί την έχει αποκαλέσει «μαμά», ενώ έχει φτάσει στο σημείο να τη ρωτήσει πώς θα ήθελε να τη φωνάζει.
Μιλώντας στην εκπομπή «For You», το Σάββατο 7 Νοεμβρίου, η Ελένη Καρακάση αναφέρθηκε στην εμπειρία της αναδοχής, περιγράφοντας τα στάδια που ακολούθησε μαζί με τον σύζυγό της, από την πρώτη γνωριμία με το παιδί μέχρι τη στιγμή που εκείνο αισθάνθηκε έτοιμο να μετακομίσει στο σπίτι τους.
Η ηθοποιός μίλησε για τον δεσμό που έχει δημιουργηθεί μεταξύ τους, τονίζοντας πως δεν επιθυμεί να επιβάλει στο παιδί κανέναν συγκεκριμένο τρόπο προσφώνησης. Αντίθετα, αφήνει την επιλογή αποκλειστικά σε εκείνο, χωρίς να έχει κάποια προσδοκία ή απαίτηση.
«Έχει ξεφύγει στο παιδί η λέξη μαμά και με έχει ρωτήσει πώς θέλω να με λέει. Είπα ότι δεν με πειράζει καθόλου να με λέει όπως θέλει. Δεν έχω καμία απαίτηση και δεν με νοιάζει αν θα με φωνάξει ποτέ μαμά. Σε κάποιες στιγμές με έχει πει μαμά, αλλά δεν με νοιάζει», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Στη συνέχεια, περιέγραψε την πορεία της διαδικασίας της αναδοχής, η οποία ξεκίνησε έναν χρόνο νωρίτερα, καθώς και τις δυσκολίες που προέκυψαν μέχρι το παιδί να καταφέρει να προσαρμοστεί στη νέα συνθήκη. Όπως είπε, η πρώτη προγραμματισμένη ημερομηνία για τη μετακόμισή του στο σπίτι τους δεν πραγματοποιήθηκε, ενώ οι άνθρωποι της δομής είχαν φτάσει στο σημείο να τους προτείνουν να διακόψουν την προσπάθεια και να αναζητήσουν άλλο παιδί.
Η ηθοποιός και ο σύζυγός της ωστόσο, επέλεξαν να συνεχίσουν: «Η διαδικασία της αναδοχής ξεκίνησε πέρυσι τον Νοέμβριο. Το παιδί υποτίθεται ότι θα ερχόταν στο σπίτι τα Χριστούγεννα, αλλά δεν ήρθε. Δυσκολεύτηκε αρκετά και τελικά ήρθε φέτος. Είμαστε ούτε δυο μήνες με το παιδί. Ξεκινήσαμε αρκετά καλά, αλλά μετά όσο περνούσε ο καιρός και πλησίαζε στο να έρθει στο σπίτι άρχισε να φέρνει τις δυσκολίες. Το περίεργο είναι ότι δυσκολευόταν πάρα πολύ όταν ήμασταν κοντά, αλλά όταν μιλάγαμε στο τηλέφωνο κάθε βράδυ, ήταν άλλο παιδί, ήταν το παιδί που είναι τώρα. Στο τηλέφωνο δεν ένιωθε ότι εμείς ήρθαμε να το πάρουμε από την καινούρια ασφάλεια που είχε, τη δομή, που ήταν μία καινούρια συνθήκη για εκείνο. Τα τηλεφωνήματα αυτά μπορεί να κρατούσαν και δυο ώρες. Κάποια στιγμή που έβλεπαν και οι άνθρωποι από τη δομή ότι δεν πάει, και το παιδί δυσκολεύεται, μας πρότειναν να σταματήσουμε την αναδοχή, και να δούμε κάποιο άλλο παιδάκι. Δε το δεχτήκαμε και είπαμε ότι θα το πάμε όσο δεν πάει. Είπα ότι θα κάνω λίγο τα αντίθετα από αυτά που μου λένε. Μου έλεγαν να μην γνωρίσει το παιδί τη δουλειά μου, ήρθε στο θέατρο και μαγεύτηκε. Είδε τρεις φορές την παράσταση και έμαθε όλο το έργο».
Efsyn.gr