Ο Λουκάς Νοταράς υπήρξε από τις πλέον ισχυρές προσωπικότητες της ισχνής πια Βυζαντινής Αυτοκρατορίας κατά το μοιραίο μισό του 15ου αιώνα. Επί Ιωάννη Παλαιολόγου (1425-1448) ονομάστηκε «μεσάζων» -κάτι σαν πρωθυπουργός της εποχής- και μετείχε στην αντιπροσωπεία του αυτοκράτορα στον σουλτάνο Μουράτ Β΄ για τη σύναψη ειρήνης. Οι Οθωμανοί πάντα ήθελαν δική τους την Πόλη, την οποία έτσι κι αλλιώς ήλεγχαν οικονομικά (και κατά συνέπεια πολιτικά) ως φόρου υποτελή. Ειρήνη τελικά επιτεύχθηκε με ανανέωση των οικονομικών απαιτήσεων του σουλτανάτου. Αλλά η απειλή δυνάμωνε.
Οι Ευρωπαίοι και γενικώς οι Δυτικοί, οι οποίοι αποτελούσαν και τότε τους «ισχυρούς» εταίρους των Γραικών, απολάμβαναν ήδη εξαιρετικά εμπορικά προνόμια στη Βασιλεύουσα, αλλά ταυτόχρονα μια χαρά έκαναν τις δουλειές τους και με τον σουλτάνο. Η συμπεριφορά τους λοιπόν, υπό το βάρος και της Αλωσης του 1204, είχε φέρει σε απελπισία τους Βυζαντινούς, που ματαίως έψαχναν τη σωτηρία στην καλή τους θέληση. Ο Νοταράς ήταν μεταξύ αυτών που αντιτάχθηκαν στις αποφάσεις της Ενωτικής Συνόδου της Φλωρεντίας (1439) και την υπαγωγή της Ορθόδοξης Εκκλησίας στον Πάπα, θέμα που στην κορύφωσή του ήρθε το 1442. Σύμφωνα μάλιστα με τους ιστορικούς της εποχής, φέρεται να εκστόμισε την περίφημη φράση «κρειτότερον εστίν ειδέναι εν μέση Πόλει φακιόλιον βασιλεύον Τούρκων ή καλύπτραν λατινικήν» (καλύτερα να δω στην Κωνσταντινούπολη να βασιλεύει τουρκικό σαρίκι παρά τιάρα παπική).
Επί Κωνσταντίνου Παλαιολόγου (1449) αναβαθμίστηκε σε μέγα δούκα, κάτι σαν «αντ’ αυτού». Οι προσπάθειες όμως για μόνιμη ειρήνη και «ήρεμα νερά» ναυάγησαν επί Μουράτ Β΄, η Βασιλεύουσα πολιορκήθηκε και κατακτήθηκε. Ο Νοταράς επέζησε ως αιχμάλωτος με ευνοϊκούς όρους. Αλλά όταν ο σουλτάνος απαίτησε τον νεαρό γιο του μεγαδούκα για τις προσωπικές του ορέξεις, αυτός εξοργίστηκε. Αποτέλεσμα ήταν να αποκεφαλιστούν και αυτός και το παιδί του.
Αυτά διδάσκει η Ιστορία. Ο τρέχων πρωθυπουργός έχει αναλώσει όλες τις προσπάθειές του στην εξεύρεση λύσης στα ελληνοτουρκικά ισορροπώντας μεταξύ των προνομίων που έχει δώσει στη Δύση και των απαιτήσεων της Τουρκίας. Εις μάτην βεβαίως, καθώς οι επιλογές της Ε.Ε. της Ούρσουλα και του Μακρόν, των ΗΠΑ του Τραμπ, του Ηνωμένου Βασιλείου ανεξαρτήτως πρωθυπουργού και των υπολοίπων δεν δίνουν λύση, αλλά υποταγή. Η πολιτική των «ήρεμων νερών» έχει ναυαγήσει στα βαθυγάλανα νερά του Αιγαίου και η «Γαλάζια Πατρίδα» τους μας έχει γίνει στενός κορσές.
Αυτό σημαίνει ότι η Ελλάδα καταρρέει βαρυνόμενη με τα δεσμά της Αγκυρας και των συμμάχων, και όποιων εντοπίως ωφελούνται. Την ίδια ώρα, οι Ηνωμένες Πολιτείες ευνοούν ένα ασιατικό μεσανατολικό ΝΑΤΟ (Συμφωνία της Μέκκας) απέναντι στο Ιράν και τους εταίρους του με ιδρυτικά μέλη την Τουρκία, τη Σαουδική Αραβία και το Πακιστάν. Κάποιοι κάνουν δουλειές. Ωραία; Οχι. Ζητούμενο λοιπόν είναι να προκύψει πρωθυπουργός που αντί της υποτέλειας θα επιδείξει την αξιοπρέπεια και την αυτοκυριαρχία.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr