Για τη Νέα Δημοκρατία και την κυβέρνησή της ήταν μια κακή εβδομάδα αυτή που πέρασε. Η υπόθεση Τσαβδαρίδη ήταν άλλο ένα πλήγμα στη συλλογική εικόνα, αλλά και επιβεβαίωση ότι ο οργανισμός σάπισε και θέλει βαθύ χειρουργείο. Δεν ήταν, άλλωστε, μόνο οι δικαιολογίες του βουλευτή Ημαθίας που έπληξαν το προφίλ του κυβερνώντος κόμματος. Ηταν και η ατυχέστατη αντίδραση του Μαξίμου που ζύγιζε (βάσει μετρήσεων;) επί 48 ώρες, αν ο «γαλάζιος» Λάζαρος μπορεί να αναστηθεί πολιτικά ή όχι. Αντανακλαστικά μηδέν. Ευαισθησία μηδέν.
Είναι κατ’ ουσίαν, όμως, τα επίχειρα της επιλογής του Κυριάκου Μητσοτάκη να μην πάει σε εκλογές τον περασμένο Σεπτέμβριο (όπως αρχικώς είχε αποφασίσει). Ο ακριβής λόγος αυτής της αναβολής παραμένει άγνωστος, φαίνεται όμως ότι βάρυναν δύο παράγοντες: ο πρώτος ήταν η επιθυμία να κρατήσει τα ηνία της χώρας μέχρι την τελευταία στιγμή, ολοκληρώνοντας ταυτόχρονα διάφορες διευθετήσεις. Ο δεύτερος ήταν η αίσθηση που ο ίδιος έχει αποκομίσει, ότι καμία από τις ανοιχτές, δικαστικές κυρίως, υποθέσεις, δεν θα του προκαλέσει μείζον πολιτικό πρόβλημα. Για παράδειγμα, δείχνει πιο ήρεμος μετά την αλλαγή στην ηγεσία της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας… Ενώ ακόμη και για την εν εξελίξει υπόθεση στα νερά της Κάσου, αυτή δείχνει διευθετημένη, κι ας φωνάζει η αντιπολίτευση, δεξιά κι αριστερή.
Υπόγεια ρεύματα
Εκλογές την άνοιξη, λοιπόν, και μολονότι ο πρωθυπουργός ήταν έτοιμος, όπως μαθαίνουμε, να προσδιορίσει χρονικά την Κυριακή των εκλογών στο πρόσφατο συνέδριο του «Πρώτου Θέματος», επέλεξε να μην το κάνει τώρα, για δικούς του λόγους, φυσικά. Στο δεύτερο μισό του Απριλίου και στον Μάιο είναι οι πιθανότερες ημερομηνίες: η αποθεωτική για τον Βασιλέα Ιησού, Κυριακή των Βαΐων (κανείς δεν θέλει να θυμάται τη συνέχεια…) στις 25 Απριλίου είναι η βασική προ-πασχαλινή επιλογή.
Ομως, την ίδια ώρα, σε κάποια «γαλάζια» επιτελεία έχουν αρχίσει να μαθαίνουν… γαλλικά: ο πρώτος γύρος των προεδρικών εκλογών στη Γαλλία, στις 18 Απριλίου, και η πιθανότητα να πάρουν… αέρα τα κόμματα δεξιότερα της Ν.Δ. είναι ένα θέμα που συζητιέται. Αν, δηλαδή, οι ελληνικές κάλπες θα έπρεπε να στηθούν νωρίτερα. Ενώ αν δεν επιλεγεί ο Απρίλιος, υπάρχουν πάντα και οι μεταπασχαλινές Κυριακές (π.χ. 16 ή 23 Μαΐου), με το βλέμμα πάντα στην ελληνική προεδρία και στο πως έως τότε θα πρέπει να έχει λυθεί το ζήτημα διοίκησης της χώρας. Οσο για την (τυπική) εξάντληση της τετραετίας, αυτή ενέχει μεγάλα ρίσκα.
Αυτό που βλέπουν στο κυβερνών κόμμα είναι ότι σήμερα το εκλογικό τοπίο εμφανίζεται στάσιμο και οι ψηφοφόροι δεν νοιάζονται για τις εκλογές και για την κυβέρνηση που θα έχουν. «Θα ενδιαφερθούν όμως!», μας λένε –κι αυτό θα συμβεί τις τελευταίες ημέρες πριν από τις κάλπες. Αυτό, πρακτικά, σημαίνει ότι ένα μεγάλο ποσοστό θα αποφασίσει μέσα στο παραβάν –κι εδώ ο κίνδυνος που ελλοχεύει για όλα τα κομματικά επιτελεία είναι τα υπόγεια ρεύματα. Ρεύματα, τα οποία ουδείς μπορεί να ανιχνεύσει τούτη τη στιγμή.
Το σημείο καμπής
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, λένε όσοι τον γνωρίζουν καλά, πιστεύει ότι τώρα είναι στο 30%, κάτι, άλλωστε, που του δίνουν και οι αναγωγές από κάποιες δημοσκοπήσεις. Ωστόσο, το πραγματικό σημείο καμπής για εκείνον δεν είναι το 25%, όπως μάλλον εκ του ασφαλούς περιέγραψε. Κάτω από το 27% αρχίζουν τα εσωκομματικά προβλήματα. Στην περίπτωση αυτή, πολλοί είναι αυτοί που προβλέπουν ότι θα λειτουργήσει η θεωρία του εκκρεμούς: το αντιμητσοτακικό ρεύμα θα χτυπήσει… ταβάνι και το κόμμα θα πάει στα χέρια του Νίκου Δένδια. Υπάρχει, άλλωστε, ιστορικό προηγούμενο, και πάλι με έναν Μητσοτάκη πρωταγωνιστή: το 1993, μετά την ήττα του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, εξελέγη πανηγυρικά ο Μιλτιάδης Εβερτ.
Αυτό είναι το κακό σενάριο για τον σημερινό ένοικο του Μαξίμου. Το καλό τον θέλει να έχει το «3» μπροστά στο αποτέλεσμα της πρώτης Κυριακής, αλλά ακόμη πιο πολύ ποντάρει στη δεύτερη. Η πίεση προς το ΠΑΣΟΚ θα γίνει αφόρητη και οι δεύτερες κάλπες θα είναι «η ληξιαρχική πράξη του πολιτικού θανάτου του Νίκου Ανδρουλάκη», εκτιμά πηγή μας από το κυβερνών κόμμα. Με λεηλασία των «πράσινων» ποσοστών από τη Ν.Δ., κυρίως στα αστικά κέντρα.
Με ποσοστό που αν δεν του δίνει αυτοδυναμία, τουλάχιστον θα τον φέρνει κοντά σε αυτήν, ο Κ. Μητσοτάκης θα έχει το πάνω χέρι στα μετεκλογικά σενάρια. Μία περίπτωση, ωστόσο, υπάρχει, λένε «γαλάζιες» πηγές, να μην πάει σε δεύτερες κάλπες: να νιώσει την απειλή ότι ο Αλέξης Τσίπρας θα έχει πολύ μεγαλύτερα πολιτικά κέρδη από αυτές· ενώ, συν τοις άλλοις, ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα έχει κερδίσει και το ενδοπαραταξιακό στοίχημα: «Κυβερνώ από το 2019, είμαι ο μοναδικός πρωθυπουργός που έκανα τρίτη συνεχόμενη εκλογική νίκη και έχω ποσοστά κοντά στο 35%», αναμένεται να πει, και ουδείς θα μπορεί να φέρει… αντιρρήσεις.
Σε αυτό το σενάριο και μετά από ένα-δύο χρόνια θα μπορεί, εξάλλου, ο ίδιος να εκκινήσει τις διαδικασίες διαδοχής. Επικρατέστερη εκδοχή να δώσει το δαχτυλίδι είτε στον «φίλο από τα παλιά» Κωστή Χατζηδάκη είτε στον Κυριάκο Πιερρακάκη, που έρχεται ως τρέιλερ στην κούρσα διαδοχής.
Οι αντίπαλοι
Αναφορικά με τη μάχη της δεύτερης θέσης, ο πολύ στενός κύκλος συνεργατών του πρωθυπουργού (Θανάσης Νέζης, Νίκος Ρωμανός κ.ά.) πιστεύει ότι ο Αλέξης Τσίπρας δεν την έχει κλειδωμένη, αλλά αυτό προϋποθέτει κυρίως ότι τα ποσοστά της ΕΛΑΣ θα είναι χαμηλά κι όχι τόσο ότι του ΠΑΣΟΚ θα είναι ψηλά… Πιο ψύχραιμοι κυβερνητικοί παράγοντες ξέρουν, ωστόσο, ότι ο… μπαλκονάτος πρόεδρος της ΕΛΑΣ θα φορτσάρει από τον Φεβρουάριο και μετά, με περιοδείες και μετεγγραφές στο κόμμα του, ενώ θα έχει και κέρδη στη δεύτερη κάλπη.
Οσον αφορά τον Αντώνη Σαμαρά, οι συνομιλητές μας έδειξαν πιο ανακουφισμένοι σε σχέση με το παρελθόν. Δείχνει να ξεφουσκώνει, υποστηρίζουν και επισημαίνουν ότι ώς τώρα δεν έχει παρατηρηθεί ρεύμα προσέλκυσης κομματικών στελεχών. Εκτιμούν δε, ότι αυτή τη στιγμή κινείται σε ποσοστά πέριξ του 5%, με απώλειες προς το λεγόμενο κόμμα Κασιδιάρη (αν και εφόσον αυτό φθάσει ώς τις εκλογές).
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr